Een nieuwe variant

De tim­ing was weer eens per­fect. Op de dag dat voge­laars mas­saal bij elka­ar waren gekomen in een Noord-Hol­landse tuin om daar voor het eerst met eigen lens de rood­keel­nachte­gaal te spot­ten, viel bij ons ook een nieuwe vari­ant te bespeuren.

Geen vogel, maar een naam in dit geval. Mijn naam om pre­cies te zijn. Ter­wi­jl Inge baalde dat er van­daag weer geen brief bij de post zat in ver­band met de schadeaf­han­del­ing (geen fic­tie, Elja) aan haar auto legde ik alle aan mij gerichte post op een stapelt­je. Meestal open ik ze pas lat­er. Ik heb een ontzettende hekel aan post (en aan tele­foon­t­jes).

Kosky hates mail as much as he hates the phone (or such a phrase as a final solu­tion: J.K.). They all enter your life unin­vit­ed — and when they want it. “They are our life’s total­i­tar­i­an agents who spoil man’s spir­i­tu­al soil,” he writes on a spare men­tal index card.
[p30-31, The Her­mit of 69th Street, Jerzy Kosin­s­ki]

Toen het alsnog lat­er was gewor­den kon ik er niet onderuit om wat door de bin­nengekomen post te bladeren. Veel verd­ween recht­streeks in de bak met oud (nieuw?) papi­er. Ook nu weer enkel brieven met mijn naam foutief gespeld. Pel­lenaars. Het schi­jnt moeil­ijk te zijn. Met één l of met dubbel l. Of ae in plaats van aa. Alles passeert de revue en ik heb er ooit een mooie verza­mel­ing van aan­gelegd. Maar nieuwe vari­anten zie ik nog zelden.

Tot van­daag dan. De verzek­er­ings­maatschap­pij die namens de dochter van onze over­bu­ren de schade zal afhan­de­len had wel degelijk een brief ges­tu­urd. Alleen niet aan Inge. En ook niet aan mij, zou ik kun­nen zeggen. Want mijn naam is Pel­lenaars en niet

dellenaars01

In ieder geval is Inge blij met de brief en ik met een nieuw exem­plaar voor mijn verza­mel­ing.

~ ~ ~

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Tags

(all tags)

Tweets