Zwermgedrag

bijen

In de nacht van don­derdag op vri­jdag liep ik met onbek­end gezelschap over een even onbek­ende hei­de. Er was geen vuilt­je aan de lucht en de zon ver­sprei­de een aan­ge­name warmte. Iemand vroeg of ik zin had om een spe­ci­aal aan­gelegde dieren­over­steek­plaats te gaan bek­ijken. Vrien­delijk sloeg ik het aan­bod af. De rest ging mee.
Er was nog steeds geen vuilt­je aan de lucht.
Bij een boom niet ver van ons ver­wi­jderd zag ik een zwerm bijen. Het waren er best veel. Ik aarzelde om dichter­bij te gaan kijken. Iemand gooide een stok richt­ing de boom. Plots stroomde er een gigan­tis­che wolk bijen vanu­it een holte uit de boom. Zou ik proberen een foto te mak­en? dacht ik ter­wi­jl mijn lichaam zich al in beweg­ing zette om ergens in de buurt te kun­nen schuilen. Toen de bijen daad­w­erke­lijk mijn richt­ing in kwa­men rende ik naar een dicht­bij gepar­keerde auto. Die bleek ges­loten te zijn dus kroop ik erachter, maak­te me zo klein mogelijk en hoopte dat de bijen aan me voor­bij zouden gaan.
Gezeten met mijn rug tegen de achter­bumper van de auto joe­gen de bijen aan alle kan­ten langs me heen op weg naar onbek­ende bestem­ming. Ze vlo­gen zo dicht op elka­ar dat het leek of er een zonsver­duis­ter­ing plaats vond. Het gezoem was oorver­dovend. Ik had medeli­j­den met het ver­meende slachtof­fer dat ze op het oog had­den. Voor­lop­ig waande ik me veilig.
En in mijn droom moest ik denken aan een artikel dat ik gelezen had. Deze avond zocht ik het op.

Het prob­leem is Twit­ter. Het is ont­wor­pen om din­gen viraal te lat­en gaan, door trend­ing top­ics bijvoor­beeld. En dat gebeurt dan op con­formistis­che wijze: iedereen is het ergens over eens. En als iets afwijkt, dan wordt die machine woest. De bal­ans moet wor­den her­steld. Veel mensen vallen die per­soon dan aan en iedereen felici­teert hen, waar­door het weer anderen opvalt en verder groeit.
[John Ron­son in ‘Twit­ter werkt dig­i­tale hek­sen­jacht­en in de hand’, NOS]

Ik gebruik twit­ter nog maar zelden. De keren dat ik er een kijk­je neem wordt mijn leesplezi­er regel­matig ver­gald door vele updates in lijn met het hier­boven aange­haalde citaat. Miss­chien dat het te mak­en heeft met de per­so­n­en die ik volg of het is inder­daad de gewoon­ste zaak van de virtuele wereld gewor­den om mas­saal het ene te vero­orde­len en het andere op te heme­len. Wat de reden ook is, het zorgt er in ieder geval voor dat ik al snel twit­ter weer ver­laat.
Wan­neer ik op zoek ga naar nieuws­bericht­en over twit­ter lees ik dat het niet zo goed gaat met dit plat­form en dat er ver­schei­dene veran­derin­gen in gang gezet zijn of wor­den. Adver­ten­ties zijn al scher­ing en inslag (die ook debet zijn aan het ver­pesten van mijn humeur) en bin­nenko­rt stapt men af van de chro­nol­o­gis­che tijdli­jn en zelfs de restric­tie van 140 tekens schi­jnt niet meer heilig te zijn. Dat alles maakt dat het twit­ter van 2016 niet meer het twit­ter is uit de tijd dat ik er in 2009 ken­nis mee maak­te.
Miss­chien is het tijd in mijn streven naar een zin­vollere vri­jeti­jds­beste­d­ing om nu maar eens defin­i­tief afscheid te nemen en me voor de veran­der­ing wat meer te con­cen­tr­eren op this. waar ik steev­ast lezenswaardi­ge artike­len kri­jg voorgeschoteld die op twit­ter tegen­wo­ordig nog maar slechts met veel moeite te vin­den zijn. Ook aan face­book ga ik wat min­der tijd best­e­den.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Tags

(all tags)

Tweets