Waarom je geen expert hoeft te zijn om kennis te delen

expert

Heb je mis­schien tijd om in de eer­ste week van maart een work­shop in Roe­me­nië bij te wonen? Ze wil­len een nieu­we bedrijfs­unit opne­men in de fabrieks­soft­wa­re.’

Ergens in mei wil­len de pro­ject­le­den van een soft­wa­re imple­men­ta­tie in Duits­land op bezoek komen voor ken­nis­uit­wis­se­ling en ‘les­sons lear­ned’. Kun je er bij zijn?’

Regel­ma­tig krijg ik dit soort ver­zoe­ken. Men heeft mij er graag bij omdat ik gezien wordt als een expert. Wan­neer het in mijn agen­da past ga ik er graag op in. Delen van ken­nis heb ik altijd gezien als iets belang­rijks bin­nen een bedrijf en in bij­na alle geval­len steek ik er zelf ook weer een hoop van op.

Wat het expert zijn betreft, daar hecht ik min­der waar­de aan. Vol­gens mij is het meer mijn ver­mo­gen om over de ver­schil­len­de func­ti­o­ne­le gebie­den te kunnen/willen kij­ken en snel rela­ties te kun­nen leg­gen, dan dat ik echt heel uit­ge­brei­de ken­nis op een bepaald gebied heb. Met een beet­je logisch den­ken kom je al een heel eind. Maar ik kan me daar natuur­lijk in ver­gis­sen.

Een ander aspect is het gege­ven dat ik graag over mijn vak­ge­bied ver­tel en dat schijn­baar doe op een manier die als pret­tig, ver­hel­de­rend of leer­zaam wordt erva­ren. Daar­door denkt men al snel dat ik er dan ook wel heel veel van­af zal weten. Wat niet altijd het geval is. Indien ik een goed basis­be­grip heb van een bepaald onder­werp en het kan plaat­sen in het gro­te­re geheel, dan is dat in veel geval­len al genoeg voor mij om men­sen in een staps­ge­wij­ze uit­leg mee te kun­nen nemen naar een beter inzicht van een spe­ci­fiek pro­bleem. Ook heb ik er geen moei­te mee om een pre­sen­ta­tie of trai­ning te ver­zor­gen.

Het voor­gaan­de gaat niet op wan­neer ik me onze­ker voel bij de mate­rie die bespro­ken moet wor­den. Lie­ver laat ik het dan aan iemand anders over om de dis­cus­sie te lei­den. Ik beperk me op dat moment tot de rol van leer­gie­ri­ge toe­hoor­der en accep­teer zon­der mor­ren dat ik geen expert ben.

Hoe anders is dat met blog­gen!

Hier voel ik geen enke­le schroom om over van alles en nog wat te schrij­ven zon­der dat ik weet heb van de hoed en de rand of hoe de vork in de steel zit. Ik schrijf op gevoel en zo eer­lijk moge­lijk over wat ik zie, lees, hoor en mee­maak. Niet met de pre­ten­tie dat ik de waar­heid in pacht heb. Eigen­lijk staan mijn blog­posts veel meer in het teken van het leren en de erva­ring zelf. Bui­ten kan­toor­uren is er wei­nig waar ik mij­zelf een expert in zou dur­ven noe­men. Maar enthou­si­ast ver­tel­len of delen blijf ik des­on­danks wel doen. Dat is het mooie van blog­gen.

Ik moest hier alle­maal aan den­ken toen ik onlangs de blog­post van Elja las met de titel ‘Waar­om je geen expert hoeft te zijn om suc­ces­vol te blog­gen’. Zij schrijft hier­in o.a.:

Het eni­ge dat je nodig hebt, is nieuws­gie­rig­heid. […]
Blog­gen uit nieuws­gie­rig­heid is kwets­baar­der maar ook weer niet, want je kunt veel mak­ke­lij­ker toe­ge­ven dat je iets niet weet. En je kunt veel mak­ke­lij­ker fou­ten maken. Fou­ten maken mag, als je iets aan het leren bent. Als je niet zeker weet hoe iets zit.
Waar­om zou je niet blog­gen over de reis naar het doel in plaats van alleen het doel? Er zijn genoeg men­sen die al blog­gen­de expert zijn gewor­den. Al blog­gen­de komen ze meer te weten over een onder­werp.

Daar sta ik hele­maal ach­ter. En dat is niet omdat Elja in het ver­volg van haar blog­post mij heeft opge­no­men in een rij­tje blog­gers die zij van­we­ge het aan­ge­haal­de citaat leuk vindt om te lezen (waar­voor heel veel dank, lie­ve Elja). Ik onder­schrijf het omdat ik vind dat juist het onli­ne blog­gen (vlog­gen, snap­chat­ten, etc.) uiter­ma­te geschikt is om je lezers deel­ge­noot te maken van jouw leer­pro­ces. Blog­gen zelf is reflec­te­ren op wat je tot dan toe geleerd hebt en daar­naast bestaat er de kans dat je ook nog eens waar­de­vol­le feed­back krijgt van je lezers. Ik ervaar dit als zeer posi­tief en sti­mu­le­rend.

Om dan van­daag van­uit onver­wach­te hoek ineens een blijk van waar­de­ring te krij­gen met betrek­king tot de blog­posts over mijn aar­ze­len­de schre­den op het sur­vi­val­run-pad geeft me hele­maal veel vol­doe­ning. Bedankt Flo­ris!

~ ~ ~