Waarom je geen expert hoeft te zijn om kennis te delen

expert

Heb je miss­chien tijd om in de eerste week van maart een work­shop in Roe­menië bij te wonen? Ze willen een nieuwe bedri­jf­sunit opne­men in de fab­riekssoft­ware.’

Ergens in mei willen de pro­jec­tle­den van een soft­ware imple­men­tatie in Duit­s­land op bezoek komen voor ken­nisuit­wissel­ing en ‘lessons learned’. Kun je er bij zijn?’

Regel­matig kri­jg ik dit soort ver­zoeken. Men heeft mij er graag bij omdat ik gezien wordt als een expert. Wan­neer het in mijn agen­da past ga ik er graag op in. Delen van ken­nis heb ik alti­jd gezien als iets belan­grijks bin­nen een bedri­jf en in bij­na alle gevallen steek ik er zelf ook weer een hoop van op.

Wat het expert zijn betre­ft, daar hecht ik min­der waarde aan. Vol­gens mij is het meer mijn ver­mo­gen om over de ver­schil­lende func­tionele gebieden te kunnen/willen kijken en snel relaties te kun­nen leggen, dan dat ik echt heel uit­ge­brei­de ken­nis op een bepaald gebied heb. Met een beet­je logisch denken kom je al een heel eind. Maar ik kan me daar natu­urlijk in ver­gis­sen.

Een ander aspect is het gegeven dat ik graag over mijn vakge­bied ver­tel en dat schi­jn­baar doe op een manier die als pret­tig, ver­helderend of leerza­am wordt ervaren. Daar­door denkt men al snel dat ik er dan ook wel heel veel vanaf zal weten. Wat niet alti­jd het geval is. Indi­en ik een goed basis­be­grip heb van een bepaald onder­w­erp en het kan plaat­sen in het grotere geheel, dan is dat in veel gevallen al genoeg voor mij om mensen in een staps­gewi­jze uit­leg mee te kun­nen nemen naar een beter inzicht van een spec­i­fiek prob­leem. Ook heb ik er geen moeite mee om een pre­sen­tatie of train­ing te ver­zor­gen.

Het voor­gaande gaat niet op wan­neer ik me onzek­er voel bij de materie die bespro­ken moet wor­den. Liev­er laat ik het dan aan iemand anders over om de dis­cussie te lei­den. Ik beperk me op dat moment tot de rol van leergierige toe­ho­order en accepteer zon­der mor­ren dat ik geen expert ben.

Hoe anders is dat met bloggen!

Hier voel ik geen enkele schroom om over van alles en nog wat te schri­jven zon­der dat ik weet heb van de hoed en de rand of hoe de vork in de steel zit. Ik schri­jf op gevoel en zo eerlijk mogelijk over wat ik zie, lees, hoor en meemaak. Niet met de pre­ten­tie dat ik de waarheid in pacht heb. Eigen­lijk staan mijn blog­posts veel meer in het teken van het leren en de ervar­ing zelf. Buiten kan­tooruren is er weinig waar ik mijzelf een expert in zou dur­ven noe­men. Maar ent­hou­si­ast vertellen of delen bli­jf ik des­on­danks wel doen. Dat is het mooie van bloggen.

Ik moest hier alle­maal aan denken toen ik onlangs de blog­post van Elja las met de titel ‘Waarom je geen expert hoeft te zijn om suc­cesvol te bloggen’. Zij schri­jft hierin o.a.:

Het enige dat je nodig hebt, is nieuws­gierigheid. […]
Bloggen uit nieuws­gierigheid is kwets­baarder maar ook weer niet, want je kunt veel makke­lijk­er toegeven dat je iets niet weet. En je kunt veel makke­lijk­er fouten mak­en. Fouten mak­en mag, als je iets aan het leren bent. Als je niet zek­er weet hoe iets zit.
Waarom zou je niet bloggen over de reis naar het doel in plaats van alleen het doel? Er zijn genoeg mensen die al bloggende expert zijn gewor­den. Al bloggende komen ze meer te weten over een onder­w­erp.

Daar sta ik hele­maal achter. En dat is niet omdat Elja in het ver­volg van haar blog­post mij heeft opgenomen in een rijt­je blog­gers die zij van­wege het aange­haalde citaat leuk vin­dt om te lezen (waar­voor heel veel dank, lieve Elja). Ik onder­schri­jf het omdat ik vind dat juist het online bloggen (vloggen, snapchat­ten, etc.) uiter­mate geschikt is om je lez­ers deelgenoot te mak­en van jouw leer­pro­ces. Bloggen zelf is reflecteren op wat je tot dan toe geleerd hebt en daar­naast bestaat er de kans dat je ook nog eens waarde­volle feed­back kri­jgt van je lez­ers. Ik ervaar dit als zeer posi­tief en stim­ulerend.

Om dan van­daag vanu­it onverwachte hoek ineens een blijk van waarder­ing te kri­j­gen met betrekking tot de blog­posts over mijn aarze­lende schre­den op het sur­vival­run-pad geeft me hele­maal veel vol­doen­ing. Bedankt Floris!

~ ~ ~

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Tags

(all tags)

Tweets