Nog even terugkomend op gisteren (maar dan anders)

Het is pre­cies 23:00 uur wan­neer ik deze woor­den tik. Eén ding is zeker, de blog­post van van­avond is niet de uit­ge­werk­te ver­sie van dat­ge­ne wat ik gis­te­ren tij­dens het file­rij­den in mijn hoofd had. Ik heb er wel een begin mee gemaakt maar voor­als­nog lukt het me niet de vorm te vin­den zoals ik die voor ogen had. Daar­bij komt ook nog eens dat ik ben gaan twij­fe­len of het wel zo’n ster­ke blog­post gaat wor­den.
Dit is niet de eer­ste keer dat me zoiets over­komt. Eigen­lijk heb ik er wel een paar keer per week last van. Juist (niet toe­val­lig, ver­moed ik zo) op de momen­ten dat ik niet in de gele­gen­heid ben om het uit te schrij­ven, krijg ik de meest prach­ti­ge inge­vin­gen (zo lijkt het dan). In mijn gedach­ten kun­nen ze groei­en tot ware epis­tels van onge­ken­de omvang die des­on­danks voor­zien zijn van een hele zwik aan­een­ge­re­gen span­nings­bo­gen die de lezer adem­loos zul­len doen ver­der lezen.
Een­maal thuis ach­ter mijn com­pu­ter blijkt het alle­maal wel mee te val­len met die ori­gi­ne­le invals­hoe­ken waar­mee ik gedacht had de blo­gosfeer te doen ver­rij­ken. Een enke­le keer besluit ik toch op ‘publish’ te druk­ken, veel vaker laat ik het half uit­ge­werk­te stuk tekst in mijn con­cep­ten staan.
Wat zou het zijn? Faal­angst? De kwa­li­teits­lat te hoog? Over­moed? Per­soon­lijk denk ik dat het nog steeds die inter­ne kwa­li­teits­eis is die me regel­ma­tig par­ten speelt.
Ik wil meer dan waar­toe ik in staat ben, maar tege­lij­ker­tijd kan ik meer dan ik wil toe­ge­ven.
Dit besef is er al lang. En ik weet ook wat de bes­te reme­die is. Blij­ven schrij­ven en ver­vol­gens op die ‘publish’ knop druk­ken. Want de waar­heid ligt in het mid­den. Ik ben niet tra­nen­trek­kend slecht en ook niet van uit­mun­ten­de klas­se. Maar wat belang­rij­ker is, ik vind blog­gen leuk. Het geeft me zoveel vol­doe­ning om alles wat in me opkomt of waar ik mee zit in een blog­post te ver­ta­len dat ik mezelf (opnieuw) voor­ge­no­men heb er meer tijd voor in te rui­men. En tevens de fre­quen­tie hoog te hou­den.
Niet om iede­re dag te pro­be­ren een gewel­di­ge blog­post te pro­du­ce­ren. Veel meer om onli­ne te delen wat me zoal bezig houdt. Dit dus.