Bijgelovig

Ben ik gelovig? Ik dacht het niet. Bijgelovig dan? Dat ligt com­plex­er. In eerste instantie ben ik geneigd te zeggen van niet. Zon­der aarzel­ing loop ik onder lad­ders door en sta niet stil bij de gevaren die vri­jdag de der­tiende met zich mee zou bren­gen. Toch zijn er een aan­tal zak­en (niet veel vol­gens mij) die ik probeer te ver­mi­j­den. Een­t­je daar­van is het oproepen van ‘onheil’ door iets uit te spreken ter­wi­jl het miss­chien beter is er over te zwi­j­gen.
Moet ik bijvoor­beeld ergens met de trein naar toe en is het erg belan­grijk op tijd te komen, dan laat ik grap­jes achter­wege over mogelijke ver­tragin­gen op het tra­ject naar mijn bestem­ming. Want je zult alti­jd zien dat zo’n uit­spraak dan waarheid wordt. Vreemd is dat het alleen werkt wan­neer mij eventueel ongeluk kan overkomen. Ik heb nog nooit meege­maakt (en het wel degelijk uit­geprobeerd wat tevens het bewi­js is dat in bepaalde opzicht­en bijgelovig ben) dat door non­cha­lant te ver­melden dat ik hopelijk de loter­ij niet ga win­nen want wat moet ik dan met al dat geld, ik ver­vol­gens het win­nende lot blijk te hebben.
Zelfs niet door er aan toe te voe­gen dat ik dan con­tin­ue gestalkt ga wor­den door mensen die belust zijn op mijn geld. Iets wat mij betre­ft onder de cat­e­gorie ‘onheil’ te scharen valt. Maar blijk­baar werkt het niet zo met mijn bijgeloof.
Hoe het ook zit, ik pas goed op met wat ik zeg om te voorkomen dat mij din­gen gebeuren die me niet wel­geval­lig zijn. Zo heel af en toe echter gaat het fout. Bijvoor­beeld eer­gis­teren. In een moment van onachtza­amheid schreef ik dat het bloggen mij zoveel vol­doen­ing geeft dat ik er nog meer tijd voor vrij ga mak­en en de fre­quen­tie van pub­liceren onver­min­derd hoog zal houden. Daarmee sug­ger­erend dat de huidi­ge fre­quen­tie (sinds eind 2015 begonnen) van iedere dag een blog­post voor­lop­ig wel zo zou bli­jven.
[Dat is ook het plan. Van­daar de dagelijkse vast­leg­ging van mijn vri­jeti­jds­beste­d­ing om dit streven een beet­je stiekem pub­lieke­lijk te mak­en.]
Maar ik had het natu­urlijk niet moeten uit­spreken (opschri­jven in dit geval, wat voor het ongewen­ste effect niet uit­maakt). Want je raadt het al, een dag lat­er was de blo­gin­spi­ratie al nage­noeg verd­we­nen en vanavond is dat hele­maal het geval.
Daarom een film­p­je van de sur­vival­run in Gen­drin­gen waar ver­slaggev­er Lars Gierveld van KPN Inter­net tv voor de eerste keer zo’n par­cours loopt.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Tags

(all tags)

Tweets