Tijd voor risico

Pak een stuk papier en een pot­lood. Teken een boom. Neem dan het pot­lood in je ande­re hand. Teken een boom.
Merk je ver­schil? Ik ver­wacht van wel.
Ter­wijl het ogen­schijn­lijk zo’n klei­ne ver­an­de­ring is. Alles blijft het­zelf­de met uit­zon­de­ring van het pot­lood dat plots heel onwen­ning aan­voelt. De boom die je zojuist nog zon­der moei­te hebt gete­kend wil niet meer tevoor­schijn komen wan­neer je ‘m pro­beert te teke­nen met je ‘ver­keer­de’ hand.
Niet in deze extre­me mate maar wel ver­ge­lijk­baar is wat ik nu mee­maak bij het teke­nen op een tablet. Op de wit­te onder­grond pro­jec­teer ik in gedach­ten de voor­stel­ling die tot leven moet wor­den gewekt. Voor­zich­tig begin ik te schet­sen. Maar zon­der de weer­stand waar ik het gis­ter over had krijg ik geen grip op het teken­pro­ces. Hoofd en hand zijn nog niet vol­doen­de op elkaar afge­stemd in deze nieu­we con­stel­la­tie.
Toch voelt het niet ver­keerd. Alleen anders. Ik moet me veel meer dan op papier nu con­cen­tre­ren op het zet­ten van de lij­nen zelf. Waar­door iets van de natuur­lij­ke ‘schwung’ niet aan­we­zig is. Het gaat te voor­zich­tig. Te behou­dend.
Mis­schien wordt het tijd dat ik wat risi­co ga nemen. Val­len hoort er bij. Dat is wat ik ten­min­ste regel­ma­tig hoor van mijn trai­nings­maatje bij de sur­vi­val­club wan­neer ik weer eens al te enthou­si­ast in of uit een hin­der­nis spring.
~ ~ ~