Tijd voor risico

Pak een stuk papi­er en een pot­lood. Teken een boom. Neem dan het pot­lood in je andere hand. Teken een boom.
Merk je ver­schil? Ik verwacht van wel.
Ter­wi­jl het ogen­schi­jn­lijk zo’n kleine veran­der­ing is. Alles bli­jft het­zelfde met uit­zon­der­ing van het pot­lood dat plots heel onwen­ning aan­voelt. De boom die je zojuist nog zon­der moeite hebt getek­end wil niet meer tevoorschi­jn komen wan­neer je ‘m probeert te teke­nen met je ‘ver­keerde’ hand.
Niet in deze extreme mate maar wel vergelijk­baar is wat ik nu meemaak bij het teke­nen op een tablet. Op de witte onder­grond pro­jecteer ik in gedacht­en de voorstelling die tot lev­en moet wor­den gewekt. Voorzichtig begin ik te schet­sen. Maar zon­der de weer­stand waar ik het gis­ter over had kri­jg ik geen grip op het teken­pro­ces. Hoofd en hand zijn nog niet vol­doende op elka­ar afgestemd in deze nieuwe con­stel­latie.
Toch voelt het niet ver­keerd. Alleen anders. Ik moet me veel meer dan op papi­er nu con­cen­tr­eren op het zetten van de lij­nen zelf. Waar­door iets van de natu­urlijke ‘schwung’ niet aan­wezig is. Het gaat te voorzichtig. Te behoudend.
Miss­chien wordt het tijd dat ik wat risi­co ga nemen. Vallen hoort er bij. Dat is wat ik ten­min­ste regel­matig hoor van mijn train­ings­maat­je bij de sur­vival­club wan­neer ik weer eens al te ent­hou­si­ast in of uit een hin­der­nis spring.
~ ~ ~

Geef een reactie