Het zou verboden moeten worden

dwdd

Een boek of cd met een stick­er erop. Ik gruwel daar­van. Nog in de winkel na aankoop probeer ik al die ongewen­ste reclame te ver­wi­jderen. Heb je een­maal de boven­ste laag ver­wi­jderd dan begint het echte werk pas. Een flin­ter­dun laag­je lijm dat haast niet te zien is maar waar je wel voort­durend aan vast bli­jft plakken en dat gaan­deweg ook steeds meer vuil aantrekt wan­neer je besluit het te lat­en zit­ten. Het lijkt soms wel of er lijm gebruikt wordt die niet zou mis­staan in de lucht­vaartin­dus­trie om er een heel vlieg­tu­ig mee bij elka­ar te houden.

Ik begri­jp niet hoe iemand het in z’n hoofd haalt om een kunst­werk (want zo zie ik een boekom­slag toch wel) moed­willig te ontsieren met aller­lei lelijke plak­plaat­jes. Wat kan mij het sche­len dat per­soon x het boek geweldig vin­dt. En van die labels waarop staat ver­meld dat het boek genom­i­neerd is voor pri­js y of aan­bev­olen door pro­gram­ma z kun­nen wat mij betre­ft gestolen wor­den.
Zek­er als z gelijk is aan dwdd.

Miss­chien heb ik een jaar of twee met plezi­er naar dwdd gekeken. Daar­na kwam de sleet erin (ook in het tv-kijken in het alge­meen trouwens). Het was teveel van het­zelfde. Maar toch werd dat teveel van het­zelfde elke dag opnieuw gebracht alsof het supe­runiek en buitenge­woon bij­zon­der was. Dat werd op den duur totaal ongeloofwaardig.
Van­daag las ik een col­umn in de Volk­skrant waar dit gevoel mooi onder woor­den werd gebracht:

Het echte prob­leem met De Wereld Draait Door is dat de gedachte erachter fail­li­et is. Ooit was het nobele doel om een breed pub­liek in con­tact te bren­gen met mooie, inter­es­sante din­gen. Maar ja: er wor­den geen 120 super­gave nieuwe band­jes per jaar ont­dekt, en er ver­schi­jnt niet dagelijks een goede roman. Dus om dat brede pub­liek toch vast te houden, draait het pro­gram­ma inmid­dels nog maar om één ding: bewon­der­ing.
[Fail­li­et DWDD draait alleen nog om bewon­der­ing — door Jonathan van het Reve]

Mij hoor je niet zeggen dat het boeken­pan­el van dwdd geen mooie boeken weet te nomineren. Schuld, het boek van deze maand door Wal­ter van den Berg heb ik zelf allang in huis (mede-oprichter zijn van de uit­gev­er­ij waar het boek ver­schi­jnt heeft zo z’n voorde­len) en gedeel­telijk gelezen. In één woord geweldig! Maar net zoals nie­mand zit te wacht­en dat mijn mening promi­nent op het boek ver­meld wordt, zit ik niet te wacht­en op andere menin­gen of aan­bevelin­gen die het boek ontsieren.

Infor­matie over boeken die ik nog niet ken of waar­van ik nog niet weet of ik ze wil gaan lezen verza­mel ik op aller­lei manieren. Via boeken­bi­jlages in de krant. Het vol­gen van een selecte groep boek­blog­gers. Tips van vrien­den en bek­enden. En als het kan luis­teren naar inter­views met schri­jvers op de radio. Met de infor­matie die ik op deze manier verza­mel laat ik me tot op zekere hoogte beïn­vloe­den in wat ik aan­schaf (of leen) om te gaan lezen.

Aan­bevelin­gen door dwdd neem ik niet mee in mijn keuzepro­ces. Sim­pel­weg omdat ik het nooit kijk. Koop ik dus een boek met de dwdd-stick­er erop dan is dat alleen maar omdat ik mijn keuze al had gemaakt. Bin­nens­monds vloek­end haal ik het er dan zo snel mogelijk vanaf.

~ ~ ~

Dit is een bij­drage voor het #50books ini­ti­atief dat in 2016 door Hen­drik-Jan de Wit wordt ver­zorgd.

Vraag 10
Is een Boek van de Maand bij De wereld draait door voor jou de reden om het te gaan lezen?

~ ~ ~

5 Comments

Ik ken het des­be­tr­e­f­fende pro­gram­ma niet, wat overi­gens nie­mand hoeft te ver­bazen … verder laat ik me niet zo gauw meer door iemand anders tot het aankopen van een boek ver­lei­den … niks beters dan een sneakpre­vieuw, en een­maal ik in een ver­haal zit ☺

Ik geloof dat ik het wel met je eens ben, Peter. Althans, als het om #dwdd gaat ben ik nog een heel stuk aller­gis­ch­er dan jij. En ik vind ‘Schuldigen geweldig boek. Maar verder ben ik het met je eens. Geloof ik.

Bij mij gaat niets helpen, al plakken ze er 50 stick­ers op of geen enkele. Ik ben geen lez­er en met ver­zon­nen ver­halen haak ik vaak al na 5 zin­nen af. DWDD kijk ik de laat­ste 5 jaar met toen­e­mend plezi­er. Alleen bij het boekengezeur en dat gedoe met die kok of over mode spoel ik het door tot iets dat me wel inter­esseert. Vaak is dat iets over weten­schap en/of om te zien of er een of andere mooie doc­u­men­taire komt. De NPO is nmm teveel bezig met alpha-gedoe en de beta’s moeten maar van sport houden. (Waar ik dus ook niets mee heb.) Naast Tegen­licht en De Ijz­eren Eeuw wordt het al snel zeuren.
Gelukkig hou ik wel van doc­u­men­taires en ben ik zeer gecharmeerd van de uitzendin­gen langs de Yangtze. Door DWDD ben ik daar aan begonnen en met zulke tips ben ik behoor­lijk blij.
Mijn idee is dat uit­gev­ers willen dat hun boek bij DWDD komt om zo een grot­er pub­liek en meer oplage te bereiken. Soms heb ik het wel eens te doen met een schri­jver die daar zit omdat zijn uit­gev­er het wil. En ook dan is onde­mand­kijken een uitkomst. Gewoon door­spoe­len wat niet bevalt. Gemid­deld duurt DWDD bij mij een kwarti­er per uitzend­ing. Dat is zek­er 3x zo lang als het 8 uur Jour­naal.
Overin­gens gaat een boek toch om de inhoud en niet om- de slag? 😉

Geef een reactie