Het zou verboden moeten worden

dwdd

Een boek of cd met een stic­ker erop. Ik gru­wel daar­van. Nog in de win­kel na aan­koop pro­beer ik al die onge­wens­te recla­me te ver­wij­de­ren. Heb je een­maal de boven­ste laag ver­wij­derd dan begint het ech­te werk pas. Een flin­ter­dun laag­je lijm dat haast niet te zien is maar waar je wel voort­du­rend aan vast blijft plak­ken en dat gaan­de­weg ook steeds meer vuil aan­trekt wan­neer je besluit het te laten zit­ten. Het lijkt soms wel of er lijm gebruikt wordt die niet zou mis­staan in de lucht­vaart­in­du­strie om er een heel vlieg­tuig mee bij elkaar te houden.

Ik begrijp niet hoe iemand het in z’n hoofd haalt om een kunst­werk (want zo zie ik een boek­om­slag toch wel) moed­wil­lig te ont­sie­ren met aller­lei lelij­ke plak­plaat­jes. Wat kan mij het sche­len dat per­soon x het boek gewel­dig vindt. En van die labels waar­op staat ver­meld dat het boek geno­mi­neerd is voor prijs y of aan­be­vo­len door pro­gram­ma z kun­nen wat mij betreft gesto­len worden.
Zeker als z gelijk is aan dwdd.

Mis­schien heb ik een jaar of twee met ple­zier naar dwdd geke­ken. Daar­na kwam de sleet erin (ook in het tv-kij­ken in het alge­meen trou­wens). Het was teveel van het­zelf­de. Maar toch werd dat teveel van het­zelf­de elke dag opnieuw gebracht als­of het super­uniek en bui­ten­ge­woon bij­zon­der was. Dat werd op den duur totaal ongeloofwaardig.
Van­daag las ik een column in de Volks­krant waar dit gevoel mooi onder woor­den werd gebracht:

Het ech­te pro­bleem met De Wereld Draait Door is dat de gedach­te erach­ter fail­liet is. Ooit was het nobe­le doel om een breed publiek in con­tact te bren­gen met mooie, inte­res­san­te din­gen. Maar ja: er wor­den geen 120 super­ga­ve nieu­we band­jes per jaar ont­dekt, en er ver­schijnt niet dage­lijks een goe­de roman. Dus om dat bre­de publiek toch vast te hou­den, draait het pro­gram­ma inmid­dels nog maar om één ding: bewondering.
[Fail­liet DWDD draait alleen nog om bewon­de­ring — door Jona­than van het Reve]

Mij hoor je niet zeg­gen dat het boe­ken­pa­nel van dwdd geen mooie boe­ken weet te nomi­ne­ren. Schuld, het boek van deze maand door Wal­ter van den Berg heb ik zelf allang in huis (mede-oprich­ter zijn van de uit­ge­ve­rij waar het boek ver­schijnt heeft zo z’n voor­de­len) en gedeel­te­lijk gele­zen. In één woord gewel­dig! Maar net zoals nie­mand zit te wach­ten dat mijn mening pro­mi­nent op het boek ver­meld wordt, zit ik niet te wach­ten op ande­re menin­gen of aan­be­ve­lin­gen die het boek ontsieren.

Infor­ma­tie over boe­ken die ik nog niet ken of waar­van ik nog niet weet of ik ze wil gaan lezen ver­za­mel ik op aller­lei manie­ren. Via boe­ken­bij­la­ges in de krant. Het vol­gen van een selec­te groep boek­blog­gers. Tips van vrien­den en beken­den. En als het kan luis­te­ren naar inter­views met schrij­vers op de radio. Met de infor­ma­tie die ik op deze manier ver­za­mel laat ik me tot op zeke­re hoog­te beïn­vloe­den in wat ik aan­schaf (of leen) om te gaan lezen.

Aan­be­ve­lin­gen door dwdd neem ik niet mee in mijn keu­ze­pro­ces. Sim­pel­weg omdat ik het nooit kijk. Koop ik dus een boek met de dwdd-stic­ker erop dan is dat alleen maar omdat ik mijn keu­ze al had gemaakt. Bin­nens­monds vloe­kend haal ik het er dan zo snel moge­lijk vanaf.

~ ~ ~

Dit is een bij­dra­ge voor het #50books ini­ti­a­tief dat in 2016 door Hen­drik-Jan de Wit wordt verzorgd.

Vraag 10
Is een Boek van de Maand bij De wereld draait door voor jou de reden om het te gaan lezen?

~ ~ ~