Uitstel of afstel?

underwood2016

Wan­neer ik iets heel graag wil hebben, of denk nodig te hebben, dan steek ik er meestal serieus tijd in om uit te zoeken welke aankoop het beste past bij mijn behoefte. Daar­bij hoort ook dat ik bij mezelf na ga waar pre­cies die behoefte van­daan gekomen is. Is het een impuls, een lang gekoes­ter­de wens, een ver­vang­ing van iets wat in de eind­fase van een lev­en­scy­clus zit? You name it.
Heb ik alle voors en tegens door­lopen en heeft het er alle schi­jn van dat het groene licht gegeven kan wor­den, dan wacht ik daar­na steev­ast enkele dagen tot weken met het daad­w­erke­lijk aan­schaf­fen van wat ik zo hard nodig denk te hebben.
De eerste uren tot dagen geeft dat een onrustig gevoel. Con­tinu over­valt me de drang om snel naar de winkel te gaan om tot aankoop over te gaan. Aller­lei zak­en haal ik er dan bij die me kun­nen over­tu­igen dat het nu nu nu moet. Denk aan: een aan­bied­ing die niet langer geldig is of de kans dat het pro­dukt zelf uitverkocht raakt, maar ook min­der rationele zak­en zoals het egoïstis­che gegeven dat ik het zo graag wil hebben. Om het hebben zelf (maar dat geef ik niet toe op zo’n moment).
Ik heb geleerd al deze dwang­matige gedacht­en te onder­drukken. Zo gaat er miss­chien wel eens een aan­bied­ing aan mijn neus voor­bij, maar vaak blijkt dat er met wat speur­w­erk wel weer een andere aan­bied­ing te vin­den is. En een goed pro­dukt dat uitverkocht raakt komt in de meeste gevallen gewoon weer terug op de markt. Het verkoopt niet voor niets goed.
Waarom ik dit doe, zul je je miss­chien afvra­gen? Wel­nu, om een heel sim­pele reden. Na een paar dagen zakt de drang om dat­gene te gaan kopen waar ik voorheen schi­jn­baar niet zon­der kon gelei­delijk weg. Aller­lei andere zak­en nemen de over­hand en ik ben er niet meer zo mee bezig als eerder. Tegen de tijd dat ik gep­land had om naar de winkel te gaan neem ik nog een laat­ste keer alle voors en tegens door, wat me een veel real­is­tis­ch­er beeld geeft van de echte urgen­tie. Niet zelden lei­dt dit uit­s­tel tot afs­tel. Het valt me soms moeil­ijk de geestdrift nog op te roepen die zo allesover­heersend was toen ik het pro­dukt nu nu nu moest hebben.
Het is niet zozeer uit gierigheid dat ik dit doe. Veel meer om me te weer­houden aller­lei spullen in huis te halen die ik eigen­lijk min­der hard nodig denk te hebben dan in eerste instantie het geval was. Ja, ik ben gevoelig voor hypes en reclame, maar dat wil nog niet zeggen dat ik er zelf ook niet iets over te zeggen heb.
Waarom dan het plaat­je van Fran­cis Under­wood boven deze blog­post?
Omdat het­zelfde pro­ces zich ook afspeelt bij een hype zoals House of Cards er een­t­je is. Hoewel ik redelijk laat ben inge­haakt was ik net als de echte die-hard fans op het einde van seizoen 3 volkomen in de ban van dit ambitieuze echt­paar dat zich nie­mand en niet­sontziend een weg baant naar de poli­tieke top van de VS. Ik kon niet wacht­en tot­dat seizoen 4 zich zou aan­di­enen. Op 4 maart was het zover. Maar omdat iedereen meteen al binge­watchend op die vri­jdag het hele seizoen afraf­felde en het zoveel media expo­sure kreeg besloot ik mijn kijk­sessie met een week­je uit te stellen.
Vanavond mocht ik van mezelf begin­nen aan de eerste aflev­er­ing. Maar je raadt het al…
Toch maar eens The Shin­ing gaan kijken?
~ ~ ~

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Tags

(all tags)

Tweets