Ze huilde om zijn zus…

huilen

Zelf had ik er niet meer aan gedacht (laat staan tijd voor gehad) om de boekhan­del deze week te bezoeken in ver­band met de Boeken­week. Hoe leuk was het dus gis­ter­avond bij thuiskomst te zien dat mijn Inge na een cur­sus op locatie dit wel was gelukt. Geen slecht idee van mij om haar alti­jd te voorzien van een lijst­je boek­ti­tels waar­naar ik op zoek ben.
Dit­maal had Inge Ocht­endgave van A.F.Th. van der Hei­j­den gekocht. En dat ging vanzelf­sprek­end vergezeld door Broer, het Boeken­weekgeschenk dat dit jaar geschreven is door Esther Ger­rit­sen, een schri­jf­ster waar ik nog nooit iets van gelezen heb. Na de weke­lijkse sur­vival­run­train­ing besloot ik het extra test­werk voor deze avond een keert­je over te slaan en dat gemis goed te mak­en. Dezelfde avond nog had ik het boek­je uit.
Deze eerste ken­nis­mak­ing is me niet slecht bevallen. Of dat komt omdat dit ‘ver­plichte num­mert­je’ vergeleken met de vorige edi­ties er beter uitkomt, stemt me miss­chien milder dan wan­neer ik het boek zomaar in mijn schoot gewor­pen had gekre­gen. Het valt me nu een­maal moeil­ijk een Boeken­weekgeschenk niet te zien bin­nen de tra­di­tie waar­van het deel uit­maakt. Maar natu­urlijk slaat dat ner­gens op.
Het ver­haal laat zich kort samen­vat­ten. Zus kri­jgt tele­foon van broer waarmee ze weinig con­tact heeft. Hij moet een spoe­d­op­er­atie onder­gaan en is bang zijn been te ver­liezen. Zus zoekt haar broer op en besluit impulsief om hem in huis te halen met alle emo­tionele en ontrege­lende gevol­gen voor haar, haar gezin en zelfs haar werkomgev­ing van­di­en.
Broer leest lekker vlot weg maar er zit­ten toch vol­doende schurende momenten in die je doen besluiten som­mige pas­sages nog eens opnieuw te lezen om ze wat meer op je in te lat­en werken, en aan het denken  te zetten. Bij­zon­der vond ik de scene waar Olivia (de zus) zich van alles en iedereen terugtrekt in de kamer van Mar­cus (de broer). Daar verd­wi­jnt ze als het ware door al haar kleren uit te trekken en wordt heel even haar broer door zijn pyja­ma aan te trekken en in zijn bed te kruipen.
Pas dan lukt het haar om te huilen:

Toen ze haar knieën optrok en zich klein maak­te, als een bang kind onder de dekens, verg­ing ze van de pijn in haar link­er­been. Ze greep het vast, maar de pijn werd alleen maar erg­er en ze huilde als haar broer. Ze huilde om het ver­lies van het been. Ze huilde omdat hij geen huis had. Ze huilde om zijn zus boven in het glim­mende apparte­menten­com­plex die hem niet kon ver­dra­gen. Ze huilde omdat hij alleen was en viel diep in de nacht in slaap in zijn pyja­ma.
[p.75, Broer, Esther Ger­rit­sen]

Ze huilde om zijn zus […]’ Ik las er bij­na over­heen, zo onop­val­lend staat het ertussen. Alsof het eigen­lijk niet ter zake doet, ter­wi­jl het in mijn ogen juist heel veel zegt over hoe geblok­keerd Olivia is. En zo zijn er voor de oplet­tende lez­er meer voor­beelden te vin­den. Prachtig vind ik dat.
Een schri­jf­ster die zo ger­af­fi­neerd met taal en beteke­nis speelt, daar wil ik best nog wel meer van lezen.
broeresthergerritsen
Vlak voor­dat Olivia een belan­grijke aan­deel­houd­er­sver­gader­ing moet toe­spreken, belt haar broer. Zijn been dreigt te wor­den afgezet. Mar­cus en Olivia zien elka­ar zelden, maar de ampu­tatie raakt Olivia onverwachts, alsof het haar eigen been is dat ze ver­li­est. Ze laat alles uit haar han­den vallen in een hopeloze poging haar broer te red­den. Maar het is de vraag of hij degene is die red­ding nodig heeft.
Broer
Esther Ger­rit­sen
Uit­gev­er De Geus
Sticht­ing Col­lec­tieve Pro­pa­gan­da van het Ned­er­landse Boek
ISBN 9789059653603
~ ~ ~

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Tags

(all tags)

Tweets