In de knoop

hindernisbouwen

Een van de eerste dingen die ik doe wanneer ik thuiskom van een dag op kantoor is mijn schoenen uittrekken. Na al die jaren overkomt het me toch nog regelmatig dat mijn veters verstrikt raken en ik al vloekend en tierend (nee hoor, niet echt; een beetje maar) minutenlang bezig ben om een kluwen van knopen te ontwarren voordat mijn voeten bevrijd zijn. Ik hoopte daarom via vrijwilligerswerk in de bouwploeg voor de Lingezegen survivalrun tevens ervaring op te doen in de edele kunst van het knopen leggen (en weer uit elkaar halen). Na de twee basislessen waarin we ons vooral op de mastworp en paalsteek mochten uitleven kwam het er helaas niet van om het geleerde in de praktijk te brengen. Ik had er de schoenen niet naar.
Omdat ik verder ook niet echt geoefend had ging ik toch wel een beetje zenuwachtig gister op weg naar het clubterrein om me te melden voor het helpen bouwen van de hindernissen. Mijn veters zou ik wel kunnen knopen, maar twee balken aan elkaar sjorren is toch andere koek. Gelukkig mochten we een soort schraag in elkaar zetten met behulp van enkele schroeven en een schroevendraaier. Ook bij een volgende hindernis was het gebruik van touwen niet nodig. Enkel met een grondboor wat gaten maken, daar palen in en deze opnieuw met schroeven bevestigen aan een dwarsbalk. Deze eerste bouwdag eindigde met het bevestigen van een dikke apenhang waarbij mijn rol zich beperkte tot het vasthouden en straktrekken van het touw. Moe maar opgelucht ging ik aan het eind van de middag naar huis. Ik had een dag uitstel voordat heel de wereld (lees: bouwploeg) er achter zou komen dat het met mijn knoopkunsten bar slecht gesteld was.
Vanochtend vertrokken we met veel materiaal het weiland in. Twee flinke hindernissen zouden opgebouwd worden en men dacht dat we daar wel op z’n minst drie uur mee bezig zouden zijn. Ik durfde geen grapjes te maken over het feit dat daar gerust een of twee uur bij opgeteld konden worden mocht ik ook met het knopen belast worden. Een klein uurtje later waren we klaar. Wederom had de schroevendraaier de klus geklaard en mij voor een afgang weten te behoeden. Nadat we ook nog eens twee hoge schuttingen in minder dan een kwartier (voor mijn gevoel althans) hadden opgeleverd (uiteraard met behulp van de schroevendraaier) en op het terrein drie setjes van drie banden met schroeven aan elkaar hadden bevestigd was het voor mij duidelijk: dat bouwen ging goed en dat knopen kon ik later wel oppakken.
Totdat we aan het eind van de middag het donkere hordenbosje werden ingestuurd. Met acht paaltjes en zestien stukjes touw. Maar zonder schroeven en schroevendraaier.
Eenmaal thuis raakten ook nog eens mijn veters verschrikkelijk in de war toen ik mijn schoenen uit wilde trekken.

parcours7.5km

~ ~ ~
Iets voor jou, dat survivalrunnen? Kom dan eens een keertje kijken bij Survivalrun Trainingsgroep Arnhem. Of check voor een vereniging bij jou in de buurt.
 

3 gedachten over “In de knoop

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *