In de knoop

hindernisbouwen

Een van de eer­ste din­gen die ik doe wan­neer ik thuis­kom van een dag op kan­toor is mijn schoe­nen uit­trek­ken. Na al die jaren over­komt het me toch nog regel­ma­tig dat mijn veters ver­strikt raken en ik al vloe­kend en tie­rend (nee hoor, niet echt; een beet­je maar) minu­ten­lang bezig ben om een klu­wen van kno­pen te ont­war­ren voor­dat mijn voe­ten bevrijd zijn. Ik hoop­te daar­om via vrij­wil­li­gers­werk in de bouw­ploeg voor de Lin­ge­ze­gen sur­vi­val­run tevens erva­ring op te doen in de ede­le kunst van het kno­pen leg­gen (en weer uit elkaar halen). Na de twee basis­les­sen waar­in we ons voor­al op de mast­worp en paal­steek moch­ten uit­le­ven kwam het er helaas niet van om het geleer­de in de prak­tijk te bren­gen. Ik had er de schoe­nen niet naar.
Omdat ik ver­der ook niet echt geoe­fend had ging ik toch wel een beet­je zenuw­ach­tig gis­ter op weg naar het club­ter­rein om me te mel­den voor het hel­pen bou­wen van de hin­der­nis­sen. Mijn veters zou ik wel kun­nen kno­pen, maar twee bal­ken aan elkaar sjor­ren is toch ande­re koek. Geluk­kig moch­ten we een soort schraag in elkaar zet­ten met behulp van enke­le schroe­ven en een schroe­ven­draai­er. Ook bij een vol­gen­de hin­der­nis was het gebruik van tou­wen niet nodig. Enkel met een grond­boor wat gaten maken, daar palen in en deze opnieuw met schroe­ven beves­ti­gen aan een dwars­balk. Deze eer­ste bouw­dag ein­dig­de met het beves­ti­gen van een dik­ke apen­hang waar­bij mijn rol zich beperk­te tot het vast­hou­den en strak­trek­ken van het touw. Moe maar opge­lucht ging ik aan het eind van de mid­dag naar huis. Ik had een dag uit­stel voor­dat heel de wereld (lees: bouw­ploeg) er ach­ter zou komen dat het met mijn knoop­kun­sten bar slecht gesteld was.
Van­och­tend ver­trok­ken we met veel mate­ri­aal het wei­land in. Twee flin­ke hin­der­nis­sen zou­den opge­bouwd wor­den en men dacht dat we daar wel op z’n minst drie uur mee bezig zou­den zijn. Ik durf­de geen grap­jes te maken over het feit dat daar gerust een of twee uur bij opge­teld kon­den wor­den mocht ik ook met het kno­pen belast wor­den. Een klein uur­tje later waren we klaar. Weder­om had de schroe­ven­draai­er de klus geklaard en mij voor een afgang weten te behoe­den. Nadat we ook nog eens twee hoge schut­tin­gen in min­der dan een kwar­tier (voor mijn gevoel althans) had­den opge­le­verd (uiter­aard met behulp van de schroe­ven­draai­er) en op het ter­rein drie set­jes van drie ban­den met schroe­ven aan elkaar had­den beves­tigd was het voor mij dui­de­lijk: dat bou­wen ging goed en dat kno­pen kon ik later wel oppak­ken.
Tot­dat we aan het eind van de mid­dag het don­ke­re hor­den­bos­je wer­den inge­stuurd. Met acht paal­tjes en zes­tien stuk­jes touw. Maar zon­der schroe­ven en schroe­ven­draai­er.
Een­maal thuis raak­ten ook nog eens mijn veters ver­schrik­ke­lijk in de war toen ik mijn schoe­nen uit wil­de trek­ken.

parcours7.5km

~ ~ ~
Iets voor jou, dat sur­vi­val­run­nen? Kom dan eens een keer­tje kij­ken bij Sur­vi­val­run Trai­nings­groep Arn­hem. Of check voor een ver­e­ni­ging bij jou in de buurt.
 

3 Comments

  1. Ja ik ook. Het is gek hoe nieu­we din­gen doen, bui­ten je werk, zo veel kun­nen vra­gen van je! Heb ik met hoc­key­trai­ning.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *