In de knoop

hindernisbouwen

Een van de eerste din­gen die ik doe wan­neer ik thuiskom van een dag op kan­toor is mijn schoe­nen uit­trekken. Na al die jaren overkomt het me toch nog regel­matig dat mijn vet­ers ver­strikt rak­en en ik al vloek­end en tierend (nee hoor, niet echt; een beet­je maar) minuten­lang bezig ben om een kluwen van knopen te ont­war­ren voor­dat mijn voeten bevri­jd zijn. Ik hoopte daarom via vri­jwilliger­swerk in de bouw­ploeg voor de Lingeze­gen sur­vival­run tevens ervar­ing op te doen in de edele kun­st van het knopen leggen (en weer uit elka­ar halen). Na de twee basis­lessen waarin we ons vooral op de mast­worp en paal­steek mocht­en uitleven kwam het er helaas niet van om het geleerde in de prak­tijk te bren­gen. Ik had er de schoe­nen niet naar.
Omdat ik verder ook niet echt geoe­fend had ging ik toch wel een beet­je zenuwachtig gis­ter op weg naar het clubter­rein om me te melden voor het helpen bouwen van de hin­dernissen. Mijn vet­ers zou ik wel kun­nen knopen, maar twee balken aan elka­ar sjor­ren is toch andere koek. Gelukkig mocht­en we een soort schraag in elka­ar zetten met behulp van enkele schroeven en een schroeven­draaier. Ook bij een vol­gende hin­der­nis was het gebruik van touwen niet nodig. Enkel met een grond­boor wat gat­en mak­en, daar palen in en deze opnieuw met schroeven beves­ti­gen aan een dwars­balk. Deze eerste bouwdag eindigde met het beves­ti­gen van een dikke apen­hang waar­bij mijn rol zich beperk­te tot het vasthouden en strak­trekken van het touw. Moe maar opgelucht ging ik aan het eind van de mid­dag naar huis. Ik had een dag uit­s­tel voor­dat heel de wereld (lees: bouw­ploeg) er achter zou komen dat het met mijn knoop­kun­sten bar slecht gesteld was.
Vanocht­end vertrokken we met veel mate­ri­aal het wei­land in. Twee flinke hin­dernissen zouden opge­bouwd wor­den en men dacht dat we daar wel op z’n minst drie uur mee bezig zouden zijn. Ik durfde geen grap­jes te mak­en over het feit dat daar gerust een of twee uur bij opgeteld kon­den wor­den mocht ik ook met het knopen belast wor­den. Een klein uurt­je lat­er waren we klaar. Wederom had de schroeven­draaier de klus geklaard en mij voor een afgang weten te behoe­den. Nadat we ook nog eens twee hoge schut­tin­gen in min­der dan een kwarti­er (voor mijn gevoel althans) had­den opgeleverd (uit­er­aard met behulp van de schroeven­draaier) en op het ter­rein drie set­jes van drie ban­den met schroeven aan elka­ar had­den beves­tigd was het voor mij duidelijk: dat bouwen ging goed en dat knopen kon ik lat­er wel oppakken.
Tot­dat we aan het eind van de mid­dag het donkere hor­den­bosje wer­den inges­tu­urd. Met acht paalt­jes en zestien stuk­jes touw. Maar zon­der schroeven en schroeven­draaier.
Een­maal thuis raak­ten ook nog eens mijn vet­ers ver­schrikke­lijk in de war toen ik mijn schoe­nen uit wilde trekken.

parcours7.5km

~ ~ ~
Iets voor jou, dat sur­vival­run­nen? Kom dan eens een keert­je kijken bij Sur­vival­run Train­ings­groep Arn­hem. Of check voor een verenig­ing bij jou in de buurt.
 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Tags

(all tags)

Tweets