Gemengde gevoelens

Ineens had ik er dan toch nog last van. Gis­ter­avond. Een gezonde por­tie zenuwen. Waarom? Omdat ik van­daag een sur­vival­run zou gaan lopen in Olden­za­al. Niets bij­zon­ders zou je geneigd zijn te denken wan­neer je me al langer dan van­daag vol­gt. Tenslotte heb ik er nu al ver­schil­lende achter de rug1. Ik weet wat me te wacht­en staat.
En daar wringt ‘m nu net de schoen. Want ik weet dat je zo’n sur­vival­run niet zomaar even­t­jes tussendoor doet. Ten­min­ste, als je van plan bent om ‘m in een fat­soen­lijk tem­po te lopen en ook nog eens alle hin­dernissen op de juiste manier te vol­bren­gen. Niet dat je als recre­ant gevaar loopt je band­je in te moeten lev­eren (iets wat alleen voor de wed­stri­jd­lop­ers is weggelegd) maar het is m’n eer te na om te snel op te geven.
Dus wat is het prob­leem?
Wel, voor­namelijk het gegeven dat ik al ruim twee weken niet meer in de gele­gen­heid ben geweest om te trainen. Door de pro­jectwerkza­amhe­den op kan­toor die zo’n beet­je al mijn (vri­je) tijd beslaan heb ik zelfs geen kans gezien om tussendoor een rond­je te gaan hard­lopen, laat staan een sur­vival­train­ing mee te pakken. Al die tijd heb ik weliswaar hard gew­erkt achter de com­put­er maar verder geen lichaams­be­weg­ing van beteke­nis gehad. Niet echt de ide­ale voor­berei­d­ing die ik in gedacht­en had toen ik me enkele maan­den gele­den inschreef voor deze run.
Zou ik het nog kun­nen?
IMG_2088
Ja dus. Het viel alleszins mee. Met het hard­lopen had ik geen enkel prob­leem. Ook de meeste hin­dernissen waren goed te doen. Van de korte touwt­jes wist ik bij voor­baat dat die me niet zouden lukken. Zek­er niet op de manier hoe ze er in Olden­za­al bijhin­gen. Veel te laag, waar­door ik zowat op de grond kon staan.
Wat me echter achter­af niet zo’n goed gevoel aan deze run geeft, waren de vele opstop­pin­gen en lange wacht­ti­j­den bij de hin­dernissen. Vooral in het tweede gedeelte van de run werd dat steeds erg­er. Zon­der over­dri­jven denk ik dat we wel meer dan een half uur hebben stilges­taan. Niet echt fijn wan­neer je flink nat vanu­it het water in de wind staat te klap­per­tanden voor­dat je weer verder kunt. Ook hoe som­mige hin­dernissen waren opge­bouwd kon me niet echt beko­ren. Een aan­tal keren heb ik me lelijk gestoten aan steiger­palen of ander slordig weggew­erkt mate­ri­aal. Daar komt nog bij dat op som­mige hin­dernissen deel­ne­mers bezig waren waar­van je je kon afvra­gen of ze alle basis­tech­nieken wel doorgenomen had­den. Vooral bij de hoge eind­hin­der­nis in het water gaf dit gevaar­lijke sit­u­aties waar een enkel­ing zich door ver­moei­d­heid over­mand zon­der te kijken naar bene­den liet vallen.
Dit alles in com­bi­natie met nogal stugge vri­jwilligers en een zwi­jgza­am pub­liek langs de kant droeg er toe bij dat het de eerste keer was dat ik niet vol ent­hou­si­asme over de streep ging om de bel te luiden. Hopelijk een uitsch­i­eter in negatieve zin, want alle voor­gaande runs waren alle­maal stuk voor stuk geweldige belevenis­sen. Bin­nenko­rt maar snel ergens inschri­jven voor een nieuwe run.
IMG_2087~ ~ ~
Iets voor jou, dat sur­vival­run­nen? Kom dan eens een keert­je kijken bij Sur­vival­run Train­ings­groep Arn­hem. Of check voor een verenig­ing bij jou in de buurt.
~ ~ ~


  1. Te weten Dinx­per­lo, Gen­drin­gen, Zeist en Arn­hem

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Tags

(all tags)

Tweets