In de beperking toont zich de meester

In mijn mail­box zit­ten twee uit­no­di­gin­gen om een recen­sie te schrij­ven voor onlangs gepu­bli­ceer­de boe­ken. Ondanks dat ik me ver­eerd voel dat men de moei­te neemt om mij hier­voor aan te schrij­ven en ook nog eens de boe­ken gra­tis ter beschik­king stelt zal ik vrien­de­lijk doch beslist er niet op in gaan. Mij ont­breekt voor­na­me­lijk de tijd maar ook de zin in het lezen van iets com­pleet nieuws. Momen­teel doe ik eigen­lijk niets lie­ver dan het (her)lezen van boe­ken die in mijn bezit zijn.
Zou het een teken zijn dat ik een fase heb bereikt dat nos­tal­gie gaat over­heer­sen? Dat ik niet meer warm kan wor­den voor nieu­we din­gen? Onge­merkt aan­be­land in het voor­por­taal van ‘vroe­ger was alles beter’? Ik moet er niet aan den­ken.
Nee, ik stel mezelf gerust dat het meer te maken heeft met ver­die­ping. Niet ‘mile wide’, maar ‘mile deep’. De spaar­za­me tijd die we van­daag de dag tot onze beschik­king heb­ben niet ver­lo­ren te laten gaan aan iets waar­van niet bij voor­baat vast staat dat het goed is. Lie­ver een boek (her)lezen waar­van ik weet (door­dat ik het zelf al eens eer­der gele­zen heb of op basis van betrouw­ba­re info) dat het de kwa­li­teit zal bie­den waar ik naar op zoek ben.
En ja, af en toe speelt zeker een mate van her­ken­ning mee. Mijn voor­ne­men (waar helaas de klad is in geraakt) om dit jaar veel van Kos­in­ski te lezen is daar ook deels uit voort­ge­ko­men.
Gis­ter­avond las ik de vol­gen­de pas­sa­ge en voel­de me gesterkt in mijn over­tui­ging:

I belie­ve that having a gre­at diver­si­ty of tea­chers is harm­ful and con­fu­sing for a young mind, in the same way I belie­ve that it is bet­ter to know one book inti­ma­te­ly than a hund­red super­fi­ci­al­ly,” he said. “I know the modern world tends not to agree with me, but after all, Pla­to had only one tea­cher, and Alexan­der.”
[Juli­an Mor­row in The Secret His­to­ry, p.31, Don­na Tartt]

Niet dat ik me tot één boek ga beper­ken. Ik zou niet weten welk boek dat dan zou moe­ten zijn. Wel dat ik ik min­der ga pro­be­ren om kramp­ach­tig vanal­les op aller­lei gebied bij te hou­den. Hope­lijk blijft het goe­de van­zelf boven­drij­ven zodat het voor het grij­pen ligt wan­neer ik er aan toe ben.
secrethistory
Under the influ­en­ce of their cha­ris­ma­tic clas­sics pro­fes­sor, a group of cle­ver, eccen­tric mis­fits at an eli­te New Eng­land col­le­ge dis­co­ver a way of thin­king and living that is a world away from the hum­drum exis­ten­ce of their con­tem­po­ra­ries. But when they go beyond the boun­da­ries of nor­mal mora­li­ty they slip gra­du­al­ly from obses­si­on to cor­rup­ti­on and betrayal, and at last — inexo­ra­bly — into evil.
The Secret His­to­ry
Don­na Tartt
Uit­ge­ve­rij Vin­ta­ge
ISBN 9781400031702

8 Replies to “In de beperking toont zich de meester”

  1. Heel goed dat je je niet gek laat maken, Peter. Het is inder­daad leuk om zo’n mail te krij­gen, maar er is ook niets mis mee om te wei­ge­ren. Van tegen je zin iets gaan lezen krijg je toch geen mooie arti­ke­len…

    1. Nee, die tijd heb ik al heel lang ach­ter de rug dat ik me daar gek door zou laten maken. Zeker in mijn eigen vrije tijd doe ik waar ik zelf zin in heb.

  2. Het staat je vrij om te lezen wat en wan­neer je dat wil ☺ ook al is het gra­tis…

  3. vrij­heid, blij­heid, natuur­lijk laat je je geen keu­zes opdrin­gen!

    1. Natuur­lijk niet. Je kent me toch.

  4. Blijft een lek­ker boek. Ik heb het vorig jaar opnieuw gele­zen voor­dat het Put­ter­tje uit­kwam. Ik heb er weer van geno­ten.

    1. Mee eens. Ik ben het nu opnieuw aan het lezen voor­dat ik aan Het put­ter­tje wil begin­nen. Mis­schien dat ik eerst ook nog De klei­ne vriend ga lezen.

Comments are closed.