Harreveld, here we come!

Harreveld2016Via via kreeg ik gister te horen dat er alsnog plaatsen vrij waren gekomen om je in te schrijven voor de survivalrun in Harreveld. Dat kwam mooi uit. Met een beetje geluk zou dat ook zo zijn voor de 8 km recreanten, de afstand waar ik graag aan mee zou doen. Na de ietjes vreemd verlopen run in Oldenzaal waar ik wat gemengde gevoelens aan overgehouden had zou dit een nieuwe kans zijn om het seizoen positiever af te sluiten. Want de weinige runs die er nog zijn voor de zomer zijn allemaal al volgeboekt.
Mezelf meteen ingeschreven dus. En snel contact gezocht met mijn ‘vaste’ runmaatje Susan.
Die bleek bezig te zijn met een stevige training voor in dit geval een wandeltocht van 100 km binnenkort ergens België. Ja, 100 km, je leest het goed. Op één dag. Het is slechts een zoveelste voorbeeld van de meest extreme uitdagingen die zij aangaat. Ik kijk er inmiddels niet meer van op maar blijf er wel de grootste bewondering voor hebben. Wat een atleet! Ik ben er dan ook trots op dat ik samen met haar kan sporten.
Omdat zij zich zelf op dat moment niet kon inschrijven en er nog slechts een plek te vergeven was, besloot ik het voor haar te doen. Had ik mooi de gelegenheid om haar een cadeautje te geven door het inschrijfgeld voor mijn rekening te nemen. Zo gezegd zo gedaan.
Wat me opviel toen ik ging checken of we op de startlijst vermeld stonden was dat zij een BSC wedstrijdlicentie achter haar naam had staan. Ze had me dit al eerder gezegd maar ik was het vergeten. Het zou betekenen dat ik volgend seizoen niet meer met haar zou kunnen starten als recreant zijnde mocht zij inderdaad besluiten om wedstrijden te gaan lopen.
Op de training deze avond kwamen we hierover aan de praat en onze trainster van de dag hoorde dit. Ze vroeg me waarom ik dan geen licentie ging aanvragen. Aarzelend gaf ik aan te denken dat ik daar niet voor in aanmerking zou komen. Zij dacht van wel maar kwam met een voorstel. Over een maandje zou ze mij aan een speciale training onderwerpen van een half uur om te zien hoe het mijn verzuring is gesteld. Mocht ik daar goed doorheen komen dan kon zij wel een inschatting geven of het realistisch is om voor die licentie te gaan.
Want hoewel je zo’n licentie in principe altijd krijgt wanneer je ‘m aanvraagt, wil ik wel een beetje fatsoenlijk voor de dag komen. En natuurlijk niet al te veel terrein op Susan gaan verliezen.
Het betekent dat ik de komende tijd flink aan de bak moet voor die speciale training. Een mooie opsteker was dat me deze avond eindelijk de korte touwtjes goed afging (als je goed kijkt zie je ze hangen aan de tweede balk rechts op de foto hieronder). Dat was voor de eerste keer sinds ik met survivalrun ben begonnen. Het veelvuldig trainen begint z’n vruchten af te werpen.

kortetouwtjes

~ ~ ~
Iets voor jou, dat survivalrunnen? Kom dan eens een keertje kijken bij Survivalrun Trainingsgroep Arnhem. Of check voor een vereniging bij jou in de buurt.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *