Harreveld, here we come!

Harreveld2016Via via kreeg ik gis­ter te horen dat er alsnog plaat­sen vrij waren gekomen om je in te schri­jven voor de sur­vival­run in Har­rev­eld. Dat kwam mooi uit. Met een beet­je geluk zou dat ook zo zijn voor de 8 km recre­an­ten, de afs­tand waar ik graag aan mee zou doen. Na de iet­jes vreemd ver­lopen run in Olden­za­al waar ik wat gemengde gevoe­lens aan overge­houden had zou dit een nieuwe kans zijn om het seizoen posi­tiev­er af te sluiten. Want de weinige runs die er nog zijn voor de zomer zijn alle­maal al vol­ge­boekt.
Mezelf meteen ingeschreven dus. En snel con­tact gezocht met mijn ‘vaste’ run­maat­je Susan.
Die bleek bezig te zijn met een ste­vige train­ing voor in dit geval een wan­del­tocht van 100 km bin­nenko­rt ergens Bel­gië. Ja, 100 km, je leest het goed. Op één dag. Het is slechts een zoveel­ste voor­beeld van de meest extreme uitdagin­gen die zij aan­gaat. Ik kijk er inmid­dels niet meer van op maar bli­jf er wel de groot­ste bewon­der­ing voor hebben. Wat een atleet! Ik ben er dan ook trots op dat ik samen met haar kan sporten.
Omdat zij zich zelf op dat moment niet kon inschri­jven en er nog slechts een plek te vergeven was, besloot ik het voor haar te doen. Had ik mooi de gele­gen­heid om haar een cadeaut­je te geven door het inschri­jfgeld voor mijn reken­ing te nemen. Zo gezegd zo gedaan.
Wat me opviel toen ik ging check­en of we op de star­tli­jst ver­meld ston­den was dat zij een BSC wed­stri­jdli­cen­tie achter haar naam had staan. Ze had me dit al eerder gezegd maar ik was het ver­geten. Het zou beteke­nen dat ik vol­gend seizoen niet meer met haar zou kun­nen starten als recre­ant zijnde mocht zij inder­daad besluiten om wed­stri­j­den te gaan lopen.
Op de train­ing deze avond kwa­men we hierover aan de praat en onze train­ster van de dag hoorde dit. Ze vroeg me waarom ik dan geen licen­tie ging aan­vra­gen. Aarze­lend gaf ik aan te denken dat ik daar niet voor in aan­merk­ing zou komen. Zij dacht van wel maar kwam met een voors­tel. Over een maand­je zou ze mij aan een spe­ciale train­ing onder­w­er­pen van een half uur om te zien hoe het mijn verzur­ing is gesteld. Mocht ik daar goed doorheen komen dan kon zij wel een inschat­ting geven of het real­is­tisch is om voor die licen­tie te gaan.
Want hoewel je zo’n licen­tie in principe alti­jd kri­jgt wan­neer je ‘m aan­vraagt, wil ik wel een beet­je fat­soen­lijk voor de dag komen. En natu­urlijk niet al te veel ter­rein op Susan gaan ver­liezen.
Het betekent dat ik de komende tijd flink aan de bak moet voor die spe­ciale train­ing. Een mooie opstek­er was dat me deze avond ein­delijk de korte touwt­jes goed afging (als je goed kijkt zie je ze hangen aan de tweede balk rechts op de foto hieron­der). Dat was voor de eerste keer sinds ik met sur­vival­run ben begonnen. Het veelvuldig trainen begint z’n vrucht­en af te wer­pen.

kortetouwtjes

~ ~ ~
Iets voor jou, dat sur­vival­run­nen? Kom dan eens een keert­je kijken bij Sur­vival­run Train­ings­groep Arn­hem. Of check voor een verenig­ing bij jou in de buurt.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Tags

(all tags)

Tweets