Feestje van herkenning

feestjeEerder deze avond had­den we een feestje. Nu ben ik niet zo van de feestjes. Intro­vert en zo, je weet wel. Maar we zijn toch gegaan. Geen spi­jt van gehad. Wat meestal het geval is wan­neer je uitein­delijk toch gaat nadat je er de hele dag een beet­je tegenop hebt gezien. Afi­jn, er waren een hoop leuke lui op het feestje. Kan ook niet anders als je weet wie het geor­gan­iseerd heeft.
Op een gegeven moment stapte er een jonge­man naar bin­nen die we vagelijk herk­enden. Alleen bleef de echte herken­ning uit tot­dat hij aan ons voorgesteld werd. Een klasgenoot van Luel­la toen ze nog op de Havo zat. Deze extra infor­matie maak­te het ver­schil. Plots zag ik hem. Zoals hij toen was, lang gele­den. Door in zijn ogen te kijken. Van mijn moed­er geleerd. Alsof je door een omge­keerde ver­rek­ijk­er het verleden haarscherp terughaalt.
Voor ik de kans kreeg iets te zeggen noemde hij mijn naam. Ter­wi­jl ik zoveel moeite moest doen de zijne te herin­neren. Hij wist zelfs het adres nog waar we rond die tijd woon­den. Ik vind dat knap. Zelf sta ik met mijn mond vol tanden in soort­gelijke sit­u­aties. Hoewel, nu ik er zo over nadenk zijn er best een aan­tal klasgenoten uit mijn mid­del­bare schoolti­jd waar­van ik naam van de oud­ers nog weet. Ieder hebben ze op hun manier een bepaalde indruk op mij gemaakt die nooit is verd­we­nen. Of ze mij zouden weten te herin­neren is echter twi­jfelachtig. In een aan­tal gevallen zal ik daar helaas nooit meer achter komen.
Maar ik zag nog meer toen we aan de praat raak­ten. Hij had het door. Een andere vorm van wed­erz­i­jdse herken­ning. Ten­min­ste, dat was mijn ver­moe­den. Het bli­jft moeil­ijk om dit in te schat­ten bij half uit­ge­spro­ken woor­den en wan­neer je niet meer gewend ben aan het voeren van een con­ver­sa­tie over­stemd door het lawaai van een volle dans­vlo­er.
Ik had er wel even­t­jes voor moeten schake­len. De jeugdi­ge scholi­er die ooit bij ons op de bank zat was niet meer. Althans, daar stond ik niet tegen­over met een biert­je in de hand. Voor me zat een mid­der­tiger met een flinke bagage lev­enser­var­ing. En die daar ook nog eens heel open over durfde te vertellen. Bij­zon­dere ver­halen.
Bij­zon­dere man.
Bij­zon­dere avond.
Blij dat we geweest zijn.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Tags

(all tags)

Tweets