Feestje van herkenning

feestjeEerder deze avond hadden we een feestje. Nu ben ik niet zo van de feestjes. Introvert en zo, je weet wel. Maar we zijn toch gegaan. Geen spijt van gehad. Wat meestal het geval is wanneer je uiteindelijk toch gaat nadat je er de hele dag een beetje tegenop hebt gezien. Afijn, er waren een hoop leuke lui op het feestje. Kan ook niet anders als je weet wie het georganiseerd heeft.
Op een gegeven moment stapte er een jongeman naar binnen die we vagelijk herkenden. Alleen bleef de echte herkenning uit totdat hij aan ons voorgesteld werd. Een klasgenoot van Luella toen ze nog op de Havo zat. Deze extra informatie maakte het verschil. Plots zag ik hem. Zoals hij toen was, lang geleden. Door in zijn ogen te kijken. Van mijn moeder geleerd. Alsof je door een omgekeerde verrekijker het verleden haarscherp terughaalt.
Voor ik de kans kreeg iets te zeggen noemde hij mijn naam. Terwijl ik zoveel moeite moest doen de zijne te herinneren. Hij wist zelfs het adres nog waar we rond die tijd woonden. Ik vind dat knap. Zelf sta ik met mijn mond vol tanden in soortgelijke situaties. Hoewel, nu ik er zo over nadenk zijn er best een aantal klasgenoten uit mijn middelbare schooltijd waarvan ik naam van de ouders nog weet. Ieder hebben ze op hun manier een bepaalde indruk op mij gemaakt die nooit is verdwenen. Of ze mij zouden weten te herinneren is echter twijfelachtig. In een aantal gevallen zal ik daar helaas nooit meer achter komen.
Maar ik zag nog meer toen we aan de praat raakten. Hij had het door. Een andere vorm van wederzijdse herkenning. Tenminste, dat was mijn vermoeden. Het blijft moeilijk om dit in te schatten bij half uitgesproken woorden en wanneer je niet meer gewend ben aan het voeren van een conversatie overstemd door het lawaai van een volle dansvloer.
Ik had er wel eventjes voor moeten schakelen. De jeugdige scholier die ooit bij ons op de bank zat was niet meer. Althans, daar stond ik niet tegenover met een biertje in de hand. Voor me zat een middertiger met een flinke bagage levenservaring. En die daar ook nog eens heel open over durfde te vertellen. Bijzondere verhalen.
Bijzondere man.
Bijzondere avond.
Blij dat we geweest zijn.

4 gedachten over “Feestje van herkenning

    1. Insgelijks. Bij tijd en wijle kwam jouw naam voorbij wanneer weer eens zaten te keuvelen over ‘die goede oude tijd’ toen we pas in Arnhem woonden en ons huis soms een zoete inval was voor allerlei vrienden/klasgenoten van Luella en Tristan. Erg gezellig altijd.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *