Kneusjeszalf

De vorige bewon­ers van ons huis waren doe het zelvers met maar één stuk gereed­schap. Kit.

Over­al kwa­men we het klev­erige goed­je tegen tij­dens het gelei­delijk ont­man­te­len van de oubol­lige inricht­ing (je moet er doorheen kijken, zei mijn Inge). Om het een­der wat (hout, tegels, ijz­er, san­i­tair, behang, you name it) was voorzien van een dikke laag kit. Alsof ze alti­jd een goed gevulde krat op voor­raad had­den voor noodgevallen.

Zelf heb ik sinds driek­wart jaar ook een won­der­mid­del waar ik steev­ast op terug­val. Kneuzin­gen­zalf.

De directe oorza­ak is mijn over­stap naar het sur­vival­run­nen. Eind juli na twee proe­f­lessen als voor­berei­d­ing voor een obsta­cle run nam ik een abon­nement bij de Sur­vival­run Train­ings­groep in Arn­hem. Ik zag het als een welkome afwis­sel­ing naast het hard­lopen wat ik toen nog iets fanatiek­er deed dan tegen­wo­ordig (maar daar gaat bin­nenko­rt veran­der­ing in komen). En dat ervaar ik tot op de dag nog steeds zo.

Alleen die blessures.

Zelden ben ik mijn sportieve loop­baan (als goedbe­doe­lende recre­ant dus, stel je er niet al te veel van voor) zo vaak thuis­gekomen met een kneuz­ing hier of een schaaf­wond daar. Dit is niet om aan te geven dat de sur­vival­run nu zo’n gevaar­lijke sport is. Eerder is het mijn eigen onhandigheid die me in de meeste gevallen parten speelt.

Een glob­ale opsom­ming vanaf het moment dat ik begonnen ben:

  • licht gekneus­de rib bij het trainen op de swingover;
  • pols licht ver­s­tuikt door tij­dens een inhaal­poging via de bin­nen­bocht over een piket­paalt­je te stru­ike­len;
  • scheen­been openge­haald toen ik van enkele balken naar bene­den tuimelde;
  • knie beurs door iets te ent­hou­si­ast in een hin­der­nis te sprin­gen;
  • achilleshiel opgerekt (of iets dergelijks) tij­dens de Mont­fer­lan­drun (valt niet onder het sur­vival­run­nen, maar toch);
  • boven­ste koot­je van pink gebro­ken (of althans bli­jvend van posi­tie ver­schoven) waarschi­jn­lijk tij­dens een sur­vival­run in Dinx­per­lo;
  • scheen­been openge­haald en elle­boog gekneusd tij­dens een sur­vival­run in Olden­za­al.

En dan vergeet ik gemak­shalve de vele schaaf­won­den aan armen, benen en boven­li­jf die we oplopen gedurende de ‘nor­male’ train­ing wan­neer we aan touwen hangen, over balken klim­men en met bal­last gaan hard­lopen. Plus de blaren in je han­den. Maar dat hoort erbij. Dat telt niet.

Van­daag viel ik voor de veran­der­ing weer eens uit een hin­der­nis. De opdracht was om een swingover te doen waar­bij we tevens een auto­band mee moesten zeulen. Ergens ging er iets mis in het over­bren­gen van de band van mijn link­er- naar mijn rechter­hand. Voor ik het wist lag ik op de grond. De schade bleek mee te vallen en al snel kon ik verder met de train­ing. Een­maal thuis onder de douche zag ik dat mijn pols toch wel iets dikker dan nor­maal was. Ook merk­te ik dat mijn link­erz­ij en -heup wat pijn­lijk en blauw van kleur begon te wor­den.

Niet getreurd. Na het douchen haalde ik een zoveel­ste tube kneuzin­gen­zalf tevoorschi­jn om mijzelf eens goed in te smeren. Al die voor­gaande keren waren de kwaalt­jes vanzelf verd­we­nen (in ieder geval de pijn en de verkleurin­gen) dus waarom nu ook niet. Als je een huis met kit bij elka­ar kunt houden dan moet een lichaam met wat zalf ook wel lukken.

kneusjeszalf

~ ~ ~

Des­on­danks toch iets voor jou, dat sur­vival­run­nen? Kom dan eens een keert­je kijken bij Sur­vival­run Train­ings­groep Arn­hem. Of check voor een verenig­ing bij jou in de buurt.

~ ~ ~

Geef een reactie