Reacties 6

Rondje ochtendwandeling

RW-plassen-2

Mijn spier­pijn is nog niet over. Ver­re van dat. Gis­ter over­dag kon ik al nau­we­lijks uit mijn bureau­stoel komen en ’s avonds was het zelfs een graad­je erger bij het opstaan van­af de bank. Ik besloot op tijd naar bed te gaan om op die manier wat rust te pak­ken.
Helaas. Het luk­te me niet een lig­hou­ding te vin­den die vol­le­dig pijn­vrij was. Tot over­maat van ramp moest ik mid­den in de nacht drin­gend plas­sen, net ter­wijl ik voor mijn gevoel ein­de­lijk in slaap was gesuk­keld. Al met al duur­de het zeker wel een kwar­tier voor­dat ik uit bed was. Op de bad­ka­mer geko­men kon ik in eer­ste instan­tie niet bij de wc-bril om die omhoog te doen. Dat kos­te me ook weer een hoop inspan­ning en even­veel pijn.
Daar­na weer terug naar de slaap­ka­mer waar in bed komen nu een zo goed als ono­ver­ko­me­lij­ke hor­de leek te zijn. Een paar keer gaf ik het bij­na op. Mis­schien kon ik beter naar bene­den gaan en wat tv kij­ken. Dan maar geen slaap. Tegen de tijd dat ik het toch voor elkaar had gekre­gen in bed te gera­ken begon­nen de eer­ste vogels aan hun och­tend­ge­zang. Veel gesla­pen heb ik niet meer.
Deze och­tend was de pijn zo moge­lijk nog erger. Geluk­kig had Inge enke­le pijn­stil­lers over van een ingreep door de kaak­chi­rurg eer­der dit jaar. Ik kon nog net de nei­ging onder­druk­ken om ze alle­maal in één keer te gebrui­ken. Toen de pijn des­on­danks niet snel genoeg zak­te (zeg maar hele­maal niet) besloot ik in mijn wan­hoop maar een stuk gaan te wan­de­len. Zit­ten luk­te toch niet.
Dat bleek een ver­stan­dig idee. Ik was ver­ge­ten hoe rus­tig en mooi het ’s och­tends vroeg is in het open veld. De spier­pijn werd er niet met­een min­der door maar het bui­ten zijn vorm­de een goe­de aflei­ding. Bij terug­komst bel­de ik de huis­art­sen­post en zij advi­seer­den om 4x daags een set­je van vier para­ce­ta­mols en een ibu­pro­fen in te nemen om zo een buf­fer op te bou­wen tegen de pijn. En dan maan­dag naar de huis­arts en/of fysio. Even vol­hou­den dus.

RW-plassen-1

RW-plassen-4
RW-plassen-5

~ ~ ~

Upda­te 4 juni ’s avonds: Omdat het aan­ge­ra­den werd regel­ma­tig te gaan lopen ben ik van­avond nog een keer het­zelf­de rond­je gaan lopen. Het leek hal­ver­we­ge dat ik mid­den in een fik­se onweers­bui terecht zou komen, maar dat bleek geluk­kig vals alarm. In het open veld zit ik daar niet op te wach­ten.

RW-plassen-6

6 reacties

  1. Anna

    Las­tig hé … heb zo onge­veer het­zelf­de gehad in de vorm van een lum­ba­go zo’n 2 jaar gele­den ver­oor­zaakt door een ver­keer­de bewe­ging en stress… recht­ko­men van­uit zit­hou­ding was zowat de hou­ding die het meest pijn deed. Een spier­ont­span­ner en wat pijn­stil­lers heb­ben het leed in een paar dagen geklaard. Geluk­kig maar.

    • Inder­daad, dat over­eind komen is zowat niet te doen. Een gevecht voor elke cen­ti­me­ter. Uiterst ver­moei­end en pijn­lijk. Mooi woord trou­wens, Lum­ba­go. Ik moest het opzoe­ken, maar het is pre­cies waar ik last van heb.

  2. Wat een ellen­de. En daar loop je nu al een week mee rond? Nog even de tan­den op elkaar dan maar tot maan­dag. En hier­bij wat slaap­zand voor in je ogen van­nacht.

    • De eer­ste paar dagen leek het ‘nor­ma­le’ spier­pijn. Heb ik wel vaker en duurt meest­al niet lang. De twee­de helft van de week werd het ech­ter erger in plaats van min­der. Dat is nieuw.
      Slaap­zand (in com­bi­na­tie met flin­ke dosis pijn­stil­lers) heeft gehol­pen 🙂

Schrijf een reactie