Rondje ochtendwandeling

RW-plassen-2

Mijn spier­pi­jn is nog niet over. Verre van dat. Gis­ter overdag kon ik al nauwelijks uit mijn bureaus­toel komen en ’s avonds was het zelfs een graad­je erg­er bij het opstaan vanaf de bank. Ik besloot op tijd naar bed te gaan om op die manier wat rust te pakken.
Helaas. Het luk­te me niet een lighoud­ing te vin­den die volledig pijn­vrij was. Tot over­maat van ramp moest ik mid­den in de nacht drin­gend plassen, net ter­wi­jl ik voor mijn gevoel ein­delijk in slaap was gesukkeld. Al met al duurde het zek­er wel een kwarti­er voor­dat ik uit bed was. Op de bad­kamer gekomen kon ik in eerste instantie niet bij de wc-bril om die omhoog te doen. Dat koste me ook weer een hoop inspan­ning en even­veel pijn.
Daar­na weer terug naar de slaap­kamer waar in bed komen nu een zo goed als onoverkomelijke horde leek te zijn. Een paar keer gaf ik het bij­na op. Miss­chien kon ik beter naar bene­den gaan en wat tv kijken. Dan maar geen slaap. Tegen de tijd dat ik het toch voor elka­ar had gekre­gen in bed te ger­ak­en begonnen de eerste vogels aan hun ocht­endgezang. Veel ges­lapen heb ik niet meer.
Deze ocht­end was de pijn zo mogelijk nog erg­er. Gelukkig had Inge enkele pijn­stillers over van een ingreep door de kaakchirurg eerder dit jaar. Ik kon nog net de neig­ing onder­drukken om ze alle­maal in één keer te gebruiken. Toen de pijn des­on­danks niet snel genoeg zak­te (zeg maar hele­maal niet) besloot ik in mijn wan­hoop maar een stuk gaan te wan­de­len. Zit­ten luk­te toch niet.
Dat bleek een ver­standig idee. Ik was ver­geten hoe rustig en mooi het ’s ocht­ends vroeg is in het open veld. De spier­pi­jn werd er niet meteen min­der door maar het buiten zijn vor­mde een goede aflei­d­ing. Bij terugkomst belde ik de huis­art­sen­post en zij adviseer­den om 4x daags een set­je van vier parac­eta­mols en een ibupro­fen in te nemen om zo een buffer op te bouwen tegen de pijn. En dan maandag naar de huis­arts en/of fysio. Even vol­houden dus.

RW-plassen-1

RW-plassen-4
RW-plassen-5

~ ~ ~

Update 4 juni ’s avonds: Omdat het aanger­aden werd regel­matig te gaan lopen ben ik vanavond nog een keer het­zelfde rond­je gaan lopen. Het leek halver­wege dat ik mid­den in een fikse onweers­bui terecht zou komen, maar dat bleek gelukkig vals alarm. In het open veld zit ik daar niet op te wacht­en.

RW-plassen-6

6 Comments

De eerste paar dagen leek het ‘nor­male’ spier­pi­jn. Heb ik wel vak­er en duurt meestal niet lang. De tweede helft van de week werd het echter erg­er in plaats van min­der. Dat is nieuw.
Slaapzand (in com­bi­natie met flinke dosis pijn­stillers) heeft geholpen 🙂

Lastig hé … heb zo ongeveer het­zelfde gehad in de vorm van een lum­ba­go zo’n 2 jaar gele­den veroorza­akt door een ver­keerde beweg­ing en stress… rechtkomen vanu­it zithoud­ing was zowat de houd­ing die het meest pijn deed. Een spierontspan­ner en wat pijn­stillers hebben het leed in een paar dagen geklaard. Gelukkig maar.

Inder­daad, dat overeind komen is zowat niet te doen. Een gevecht voor elke cen­time­ter. Uiterst ver­moeiend en pijn­lijk. Mooi woord trouwens, Lum­ba­go. Ik moest het opzoeken, maar het is pre­cies waar ik last van heb.

Geef een reactie