Zinvol geweldloos

ekster

Onder de car­port zit een ekster. Althans, wat er van over is. Ik kan er niet dicht genoeg bij komen om het beest­je in alle details te bekij­ken maar van een afstand kan ik al zien dat het mank is, een kapot­te (gebro­ken?) vleu­gel heeft en waar­schijn­lijk een oog mist. Het lijkt me een slacht­of­fer van agres­sie­ve inti­mi­da­tie zoals dat onder die­ren met ter­ri­to­ri­um­drift gebrui­ke­lijk is.
Inge raadt me aan de ekster te van­gen zodat ik hem snel uit zijn lij­den kan ver­los­sen door ‘m de nek om te draai­en. Als­of me dat zou luk­ken. Dat van die nek omdraai­en dus.
Kon ik ‘vroe­ger’ nog wel een vis vil­len of een kip slach­ten, nu moet ik daar niet aan den­ken1. Door de jaren heen ben ik een sof­tie gewor­den wat betreft geweld tegen­over die­ren.
En ik zeg bewust geweld want in mijn aller­jong­ste jaren heb ik me ooit laten opfok­ken door een stel klas­ge­no­ten om  bij wij­ze van expe­ri­ment de ach­ter­po­ten van een kik­ker te knip­pen met als doel te zien hoe hij zich dan zou voort­be­we­gen. Tot op de dag van van­daag schaam ik me daar nog steeds voor en net als Richard Papen uit The Secret His­to­ry word ik regel­ma­tig over­val­len door schuld­ge­voe­lens over wat ik alle­maal aan slechts heb uit­ge­haald:

What I did expe­rien­ce when alo­ne was a sort of gene­ral neu­ro­tic hor­ror, a com­mon attack of ner­ves and self-loa­thing mag­ni­fied to the power of ten. Eve­ry cru­el or fatuous thing I’d ever said came back to me with an ampli­fied cla­ri­ty, no mat­ter how I tal­ked myself or jer­ked my head to sha­ke the thoughts away: old insults and guilts and embar­rass­ments stret­ching clear back to child­hood — the crip­pled boy I’d made fun of, the Eas­ter chick I’d squee­zed to death — para­ded befo­re me one by one, in vivid and mor­dant splen­dor.
[p.317, The Secret His­to­ry, Don­na Tartt]

Rest me niets anders dan de ekster gerust te stel­len, wat water en brood voor ‘m neer te zet­ten en hopen dat hij het weet te red­den. Al was het maar voor mijn eigen gemoeds­rust.


  1. Het was daar­om dat ik met een men­ge­ling van bewon­de­ring en afgrij­zen keek naar de docu­men­tai­re Vlees­ver­lan­gen waar Marijn Frank (bekend van De Keu­rings­dienst van Waar­de) een koe neer­schiet in het slacht­huis. 

2 Replies to “Zinvol geweldloos”

  1. Echt soft ? ik zou het ook niet kun­nen hoor… Ik neem nog een glas en een papier om een bij die in mijn gor­dij­nen kruipt te van­gen en terug bui­ten te zetten…lol

    • Ik weet niet. Uit­ein­de­lijk denk ik dat ik het wel zou kun­nen. Maar lie­ver niet als het niet echt nodig is. Ik ben toch meer van het leven en laten leven wan­neer dat een optie is.

Comments are closed.