Zinvol geweldloos

ekster

Onder de carport zit een ekster. Althans, wat er van over is. Ik kan er niet dicht genoeg bij komen om het beestje in alle details te bekijken maar van een afstand kan ik al zien dat het mank is, een kapotte (gebroken?) vleugel heeft en waarschijnlijk een oog mist. Het lijkt me een slachtoffer van agressieve intimidatie zoals dat onder dieren met territoriumdrift gebruikelijk is.
Inge raadt me aan de ekster te vangen zodat ik hem snel uit zijn lijden kan verlossen door ‘m de nek om te draaien. Alsof me dat zou lukken. Dat van die nek omdraaien dus.
Kon ik ‘vroeger’ nog wel een vis villen of een kip slachten, nu moet ik daar niet aan denken1. Door de jaren heen ben ik een softie geworden wat betreft geweld tegenover dieren.
En ik zeg bewust geweld want in mijn allerjongste jaren heb ik me ooit laten opfokken door een stel klasgenoten om  bij wijze van experiment de achterpoten van een kikker te knippen met als doel te zien hoe hij zich dan zou voortbewegen. Tot op de dag van vandaag schaam ik me daar nog steeds voor en net als Richard Papen uit The Secret History word ik regelmatig overvallen door schuldgevoelens over wat ik allemaal aan slechts heb uitgehaald:

What I did experience when alone was a sort of general neurotic horror, a common attack of nerves and self-loathing magnified to the power of ten. Every cruel or fatuous thing I’d ever said came back to me with an amplified clarity, no matter how I talked myself or jerked my head to shake the thoughts away: old insults and guilts and embarrassments stretching clear back to childhood – the crippled boy I’d made fun of, the Easter chick I’d squeezed to death – paraded before me one by one, in vivid and mordant splendor.
[p.317, The Secret History, Donna Tartt]

Rest me niets anders dan de ekster gerust te stellen, wat water en brood voor ‘m neer te zetten en hopen dat hij het weet te redden. Al was het maar voor mijn eigen gemoedsrust.


  1. Het was daarom dat ik met een mengeling van bewondering en afgrijzen keek naar de documentaire Vleesverlangen waar Marijn Frank (bekend van De Keuringsdienst van Waarde) een koe neerschiet in het slachthuis. 

2 Reacties

  1. Echt soft ? ik zou het ook niet kunnen hoor… Ik neem nog een glas en een papier om een bij die in mijn gordijnen kruipt te vangen en terug buiten te zetten…lol

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *