He would have wanted it that way

Na het avond­eten instal­leer­de ik me met The Secret His­to­ry van Don­na Tartt in de ach­ter­tuin. In het vori­ge hoofd­stuk is Bun­ny na dagen van ver­mis­sing ein­de­lijk gevon­den in een ravijn niet ver van de cam­pus. Ik las hoe plots ieder­een Bun­ny gekend had of zelfs dik­ke maatjes met hem was geweest:

Eve­ry­o­ne, sud­den­ly, had known him; eve­ry­o­ne was deran­ged with grief; eve­ry­o­ne was just going to have to try and get on as well as they could wit­hout him. “He would have wan­ted it that way.” That was a phra­se I heard many times that week on the lips of peo­p­le who had abso­lu­te­ly no idea what Bun­ny wan­ted.
[p.377, The Secret His­to­ry, Don­na Tartt]

Eer­der op de dag las ik een arti­kel (ik kan het helaas niet meer terug­vin­den) geschre­ven door een vriend van Muham­mad Ali. Hij vond het nodig om op deze wij­ze uit­leg te geven waar­om hij tot nu toe nog niet in de open­baar­heid had laten weten hoe­veel ver­driet hij had wegens het over­lij­den van de legen­da­ri­sche bok­ser. Men had hem daar al ver­schil­len­de keren om bena­derd. Het publiek had daar recht op, zo ver­trouw­de men hem toe.
En natuur­lijk zou Muham­mad Ali het ook gewild heb­ben.

Over­do­sis
Rond­je her­stel