Rondje herstel

rondje20160609

Sinds mijn bezoek aan de huis­arts heb ik de pijn­stillers lat­en staan. Ik had er genoeg van in mijn sys­teem en hoopte zon­der te kun­nen. Wel bleef ik door­gaan met iedere dag (lief­st ’s ocht­ends èn ’s avonds) een flink stuk te wan­de­len. Dat deed soms pijn maar daar was ik voor gewaarschuwd. Zolang ik het maar niet ging forceren. Alles beter in ieder geval dan geen beweg­ing want zit­ten en bedrust ver­traagt her­s­tel zo las ik ergens.
Deze avond zou ik nor­maal gespro­ken sur­vival­run­train­ing hebben. Natu­urlijk ben ik niet gegaan1. Ik had een andere uitdag­ing voor ogen. Proberen om van wan­de­len over te gaan in hard­lopen. Makke­lijk­er gezegd dan gedaan. Bij ren­nen maak je toch meer een sprong­be­weg­ing dan dat je een pas zet, en tot nu toe gaf dat bij elke eerdere poging een lelijke steek in mijn onder­rug. Dit keer echter niet.
Was ik eerst nog bang dat het miss­chien na een paar meters alsnog pijn zou gaan doen, al snel bleek dat de pijn weg­bleef. Bij elke afgelegde kilo­me­ter durfde ik ook nog eens wat hard­er te gaan. Het voelde als een bevri­jd­ing. Miss­chien had ik me moeten beperken tot max­i­maal drie of vier kilo­me­ter, maar ik kon het niet lat­en wat verder door te lopen om volop te geni­eten van deze kleine over­win­ning.
Nu zit ik op de bank en voel de sti­jfheid in mijn lijf trekken. Hopelijk kri­jg ik geen spi­jt van de extra kilo­me­ters waar­door ik mor­gen miss­chien wel weer terug bij af ben.


  1. Uitein­delijk ben ik wel gegaan, als onderdeel van mijn hard­looproute, om uit te leggen waarom ik niet meedeed aan de train­ing en om iedereen even te zien. 

2 Comments

Geef een reactie