Rondje herstel

rondje20160609

Sinds mijn bezoek aan de huisarts heb ik de pijnstillers laten staan. Ik had er genoeg van in mijn systeem en hoopte zonder te kunnen. Wel bleef ik doorgaan met iedere dag (liefst ‘s ochtends èn ‘s avonds) een flink stuk te wandelen. Dat deed soms pijn maar daar was ik voor gewaarschuwd. Zolang ik het maar niet ging forceren. Alles beter in ieder geval dan geen beweging want zitten en bedrust vertraagt herstel zo las ik ergens.
Deze avond zou ik normaal gesproken survivalruntraining hebben. Natuurlijk ben ik niet gegaan1. Ik had een andere uitdaging voor ogen. Proberen om van wandelen over te gaan in hardlopen. Makkelijker gezegd dan gedaan. Bij rennen maak je toch meer een sprongbeweging dan dat je een pas zet, en tot nu toe gaf dat bij elke eerdere poging een lelijke steek in mijn onderrug. Dit keer echter niet.
Was ik eerst nog bang dat het misschien na een paar meters alsnog pijn zou gaan doen, al snel bleek dat de pijn wegbleef. Bij elke afgelegde kilometer durfde ik ook nog eens wat harder te gaan. Het voelde als een bevrijding. Misschien had ik me moeten beperken tot maximaal drie of vier kilometer, maar ik kon het niet laten wat verder door te lopen om volop te genieten van deze kleine overwinning.
Nu zit ik op de bank en voel de stijfheid in mijn lijf trekken. Hopelijk krijg ik geen spijt van de extra kilometers waardoor ik morgen misschien wel weer terug bij af ben.


  1. Uiteindelijk ben ik wel gegaan, als onderdeel van mijn hardlooproute, om uit te leggen waarom ik niet meedeed aan de training en om iedereen even te zien. 

2 gedachten over “Rondje herstel

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *