Rondje herstel

rondje20160609

Sinds mijn bezoek aan de huis­arts heb ik de pijn­stil­lers laten staan. Ik had er genoeg van in mijn sys­teem en hoop­te zon­der te kun­nen. Wel bleef ik door­gaan met iede­re dag (liefst ‘s och­tends èn ‘s avonds) een flink stuk te wan­de­len. Dat deed soms pijn maar daar was ik voor gewaar­schuwd. Zolang ik het maar niet ging for­ce­ren. Alles beter in ieder geval dan geen bewe­ging want zit­ten en bed­rust ver­traagt her­stel zo las ik ergens.
Deze avond zou ik nor­maal gespro­ken sur­vi­val­run­trai­ning heb­ben. Natuur­lijk ben ik niet gegaan1. Ik had een ande­re uit­da­ging voor ogen. Pro­be­ren om van wan­de­len over te gaan in hard­lo­pen. Mak­ke­lij­ker gezegd dan gedaan. Bij ren­nen maak je toch meer een sprong­be­we­ging dan dat je een pas zet, en tot nu toe gaf dat bij elke eer­de­re poging een lelij­ke steek in mijn onder­rug. Dit keer ech­ter niet.
Was ik eerst nog bang dat het mis­schien na een paar meters als­nog pijn zou gaan doen, al snel bleek dat de pijn weg­bleef. Bij elke afge­leg­de kilo­me­ter durf­de ik ook nog eens wat har­der te gaan. Het voel­de als een bevrij­ding. Mis­schien had ik me moe­ten beper­ken tot maxi­maal drie of vier kilo­me­ter, maar ik kon het niet laten wat ver­der door te lopen om vol­op te genie­ten van deze klei­ne over­win­ning.
Nu zit ik op de bank en voel de stijf­heid in mijn lijf trek­ken. Hope­lijk krijg ik geen spijt van de extra kilo­me­ters waar­door ik mor­gen mis­schien wel weer terug bij af ben.

He would have wan­ted it that way
Stress

  1. Uit­ein­de­lijk ben ik wel gegaan, als onder­deel van mijn hard­loop­rou­te, om uit te leg­gen waar­om ik niet mee­deed aan de trai­ning en om ieder­een even te zien. 

2 reacties op “Rondje herstel”

  1. Allé … even niks voe­len en het kan weer niet op, toch wel nog wat oplet­ten hoor!

Reacties zijn gesloten.