Rondje pijnvrij

rondjepijnvrij

Ondanks alle goede bedoelin­gen kwam het er niet meer van om op don­derdag en vri­jdag een stuk te wan­de­len. Miss­chien dat het daaraan lag dat ik zater­dag plots weer meer last had van mijn rug dan aan het begin van de week. De hele dag liep ik rond met een zeurende pijn onder in mijn rug die maar niet weg wilde trekken. Ik baalde als een stekker omdat ik gehoopt had op zondag weer te kun­nen gaan sur­vival­trainen. Dat leek nu opnieuw een onhaal­baare zaak gewor­den.
Op zondagocht­end een com­pleet ander beeld. Geen pijn meer. Alleen in mijn rechterz­ij voelde ik af en toe een steek. Niet dat ik kon gaan trainen. Maar hard­lopen leek me een voor de hand liggend alter­natief. Zek­er omdat dit op woens­dag ook al mogelijk was geweest. Alleen had ik toen in mijn ent­hou­si­asme op het laatst een iet­wat te hoog tem­po aange­houden. Daar kreeg ik al snel dezelfde avond nog de reken­ing voor gep­re­sen­teerd. Zoi­ets moest ik nu zien te voorkomen.
Met de han­drem erop heb ik net­jes een rond­je gelopen van negen kilo­me­ter en hele­maal ner­gens last van gehad. Geen pijn in mijn onder­rug. Geen steken in de rechterz­ij. Het had miss­chien hard­er gekund, maar het was goed zo. Ik schri­jf dit laat op de avond en nog steeds voelt alles goed.
De komende week hoop ik dat het her­s­tel zich doorzet, zodat ik op woens­dag ein­delijk weer kan gaan trainen bij de sur­vivalv­erenig­ing. Dat zou dan een indi­catie moeten geven hoeveel kans ik heb om in Har­rev­eld van start te gaan. Die run is over een week. Waarschi­jn­lijk komt het te snel maar vooral­snog wil ik nog niet opgeven. Er kan veel gebeuren in zeven dagen tijd (bli­jf ik mezelf voorhouden).
~ ~ ~

2 Comments

Geef een reactie