Gelukkig hebben we de polygamie nog

In tegen­stel­ling tot wat ik op de ach­ter­flap las1 vond ik Onder­wor­pen van Michel Hou­el­le­becq hele­maal niet zo schok­kend en vilein. De ruim twee­hon­derd blad­zij­des had ik in één ruk uit­ge­le­zen, maar niet omdat het alle­maal zo boei­end, span­nend of ver­ma­ke­lijk was. Eer­der had ik het gevoel iets te mis­sen. Of dat er zich nog een ver­ras­sen­de plot­wen­ding zou aan­die­nen die al het voor­gaan­de in een ander dag­licht zou stel­len.
Mis­schien was die er wel, maar dan heb ik het gemist.
Ik vond het uit­ein­de­lijk een beet­je een flets ver­haal­tje. Het prik­ke­len­de gedach­ten­ex­pe­ri­ment dat de Mos­lim­broe­der­schap de Fran­se pre­si­dents­ver­kie­zin­gen wint had wat mij betreft best meer mogen wor­den uit­ge­werkt. Nu blijft deze poli­tie­ke land­ver­schui­ving een his­to­risch feit wat zich in de mar­ge afspeelt. Het had net zo goed een machts­over­na­me door bui­ten­aard­se wezens kun­nen zijn. We krij­gen alleen sum­mie­re infor­ma­tie over de onge­twij­feld spec­ta­cu­lai­re gebeur­te­nis­sen via de hoofd­per­soon van de roman, een pro­fes­sor aan de Sor­bon­ne.
En eigen­lijk inte­res­seert het hem alle­maal niet zo heel veel. Ok, hij ver­liest zijn baan aan de uni­ver­si­teit wan­neer die geïs­la­mi­seerd wordt, maar met een rede­lijk pen­si­oen en daar­bo­ven op nog eens een erfe­nis hoeft hij zich finan­ci­eel geen zor­gen te maken voor zijn toe­komst. Alleen die een­zaam­heid. Gewend als hij is om jaar­lijks een ‘vers stu­den­tje’ te pluk­ken uit de nieu­we instroom lijkt dat nu niet meer tot de moge­lijk­he­den te beho­ren. Maar geluk­kig biedt iro­nisch genoeg die­zelf­de islam de uit­komst. Hij kan altijd nog mos­lim wor­den. En dan is poly­ga­mie zomaar een van de vele moge­lijk­he­den die voor hem zijn weg­ge­legd.
Ach­ter­af blijkt dat de islam als geloofs­over­tui­ging en levens­op­vat­ting best dicht aan­sluit bij zijn idee­ën over hoe een ide­a­le samen­le­ving er uit zou kun­nen zien. Het geeft hem nieu­we hoop in ver­war­ren­de tij­den.
Het kan zijn dat ik deze roman te kort doe om ‘m op deze manier samen te vat­ten, maar het is wel hoe ik ‘m beleefd heb. Dat had ik niet bij de vori­ge romans die ik van Hou­el­le­becq heb gele­zen. Wie weet ga ik er bin­nen­kort een­tje opnieuw lezen om te voe­len waar het ver­schil zit.

onderworpen

Een pro­fes­sor aan de Sor­bon­ne, groot ken­ner van het oeu­vre van Jor­is-Karl Huys­mans, ziet zijn land in 2022 aan de voor­avond van de pre­si­dents­ver­kie­zin­gen steeds ver­der pola­ri­se­ren: een bur­ger­oor­log lijkt onver­mij­de­lijk. De tra­di­ti­o­ne­le par­tij­en zijn uit­ge­speeld, de strijd gaat tus­sen het Front Nati­o­nal en de Mos­lim­broe­der­schap. Op de val­reep doet een van de lei­ders een poli­tie­ke mees­ter­zet.
Onder­wor­pen
Michel Hou­el­le­becq
Uit­ge­ver De Arbei­ders­pers
ISBN 9789029538619
~ ~ ~


  1. Een tam­me Hou­el­le­becq, zon­der islam­kri­tiek? Laat me niet lachen. […] Voor­bij de opper­vlak­te is het boek schok­ken­der en vilei­ner dan islam­kri­tiek — Chris­ti­aan Weijts in De Groe­ne Amster­dam­mer