Het waren vijf hilarische jaren

martin

Niet dat we een groot­ver­brui­ker van whi­te­board clea­ner zijn, maar deze week was toch ein­de­lijk de spuit­bus leeg en stond er een nieu­we klaar. Althans, dat dacht ik. Ja, het was een nieu­we fles. Nee, de vori­ge was niet leeg. Het kan­toor­ar­ti­kel bleek name­lijk een pri­ma onder­deel te zijn voor de motor die mijn mana­ger onlangs van een col­le­ga had over­ge­no­men.

Het eer­ste wat hij deed was her en der met de slijp­tol mate­ri­aal ver­wij­de­ren wat in zijn ogen niet mooi of nodig was. Of hij in zijn ijver nu te veel weg­ge­sle­pen had of dat er ande­re rede­nen waren waar­om hij een nieuw expan­sie­vat nodig had is mij niet dui­de­lijk gewor­den. Daar­voor ont­breekt mij de tech­ni­sche ken­nis op dit vlak. Wel dat hij plots de inge­ving kreeg dat het spuit­mond­je van de whi­te­board clea­ner pre­cies dat­ge­ne was waar hij naar op zoek was. Zo gezegd zo gedaan.

De vol­gen­de dag liet hij de foto’s zien van een totaal uit­ge­kleed­de motor­fiets waar onder het zadel dui­de­lijk zicht­baar een hard­plas­tic spuit­bus gemon­teerd was. En daar­mee gaat hij bin­nen­kort de Neder­land­se wegen onvei­lig maken.

Zomaar een wil­le­keu­ri­ge anec­do­te over mijn mana­ger. Sinds hij vijf jaar gele­den bij Emer­son kwam bin­nen­stap­pen wist hij ons met­een in te pal­men met zijn aan­ste­ke­lij­ke lach en de ver­ha­len die hij te ver­tel­len had. Zel­den heb ik iemand mee­ge­maakt die zo druk was en zoveel mee­maak­te.

Bij­na iede­re och­tend had hij weer iets nieuws te mel­den, waar­bij we ons menig­maal afvroe­gen hoe­veel er van over­dre­ven was. Niet dat het veel uit­maak­te. Het werd alle­maal zo smeu­ïg ver­teld dat het ons niet kon sche­len of het alle­maal klop­te. En dan tel­kens weer die lach erbij. Je kon niet anders dan mee­l­a­chen. Elke keer weer.

Ik wens hem suc­ces in zijn nieu­we baan. We gaan hem mis­sen.

~ ~ ~

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *