Het waren vijf hilarische jaren

martin

Niet dat we een grootver­bruik­er van white­board clean­er zijn, maar deze week was toch ein­delijk de spuit­bus leeg en stond er een nieuwe klaar. Althans, dat dacht ik. Ja, het was een nieuwe fles. Nee, de vorige was niet leeg. Het kan­toorar­tikel bleek namelijk een pri­ma onderdeel te zijn voor de motor die mijn man­ag­er onlangs van een col­le­ga had overgenomen.

Het eerste wat hij deed was her en der met de sli­jp­tol mate­ri­aal ver­wi­jderen wat in zijn ogen niet mooi of nodig was. Of hij in zijn ijver nu te veel weggeslepen had of dat er andere rede­nen waren waarom hij een nieuw expan­sievat nodig had is mij niet duidelijk gewor­den. Daar­voor ont­breekt mij de tech­nis­che ken­nis op dit vlak. Wel dat hij plots de ingev­ing kreeg dat het spuit­mond­je van de white­board clean­er pre­cies dat­gene was waar hij naar op zoek was. Zo gezegd zo gedaan.

De vol­gende dag liet hij de foto’s zien van een totaal uit­gek­leed­de motor­fi­ets waar onder het zadel duidelijk zicht­baar een hard­plas­tic spuit­bus gemon­teerd was. En daarmee gaat hij bin­nenko­rt de Ned­er­landse wegen onveilig mak­en.

Zomaar een willekeurige anec­dote over mijn man­ag­er. Sinds hij vijf jaar gele­den bij Emer­son kwam bin­nen­stap­pen wist hij ons meteen in te pal­men met zijn aansteke­lijke lach en de ver­halen die hij te vertellen had. Zelden heb ik iemand meege­maakt die zo druk was en zoveel meemaak­te.

Bij­na iedere ocht­end had hij weer iets nieuws te melden, waar­bij we ons menig­maal afvroe­gen hoeveel er van over­dreven was. Niet dat het veel uit­maak­te. Het werd alle­maal zo smeuïg verteld dat het ons niet kon sche­len of het alle­maal klopte. En dan telkens weer die lach erbij. Je kon niet anders dan meelachen. Elke keer weer.

Ik wens hem suc­ces in zijn nieuwe baan. We gaan hem mis­sen.

~ ~ ~

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Tags

(all tags)

Tweets