Harreveld was geen run, wel eindhindernis te ver

Met slechts één train­ing in de afgelopen drie weken vertrok ik vanocht­end met m’n vaste run­ning mate Susan richt­ing Har­rev­eld. Vorige week zondag kon ik niet meer dan zacht­jes hard­lopen. De twee vooraf­gaande weken was zelfs dat te veel gevraagd. Toen hield­en vele parac­eta­mols en ibupro­fen pil­let­jes mijn rug­pi­jn op een aan­vaard­baar niveau.

Ik was dus best wel ges­pan­nen of het van­daag zou gaan lukken ondanks het last minute her­s­tel. Op face­book had ik al heel wat foto’s van flinke hin­dernissen voor­bij zien komen en ik hoopte maar dat die niet in de 8 km lus waren opgenomen die wij gin­gen lopen. Boven­di­en is in de tussen­ti­jd Susan opgenomen in de vaste selec­tie van het team dat namens Sur­vival­run Arn­hem mee­doet aan de Ultra Sur­vival Run. Ze heeft er al heel wat extra train­ing­suren opzit­ten. Die doet dit soort run­net­jes met twee vingers in de neus.

Achter­af kan ik zeggen dat het buiten verwacht­ing goed ging. Niet geweldig. Maar gezien mijn weinige train­ing­suren en de lichamelijke gesteld­heid van slechts een week gele­den kan ik niet kla­gen. Het was ook nog eens de leuk­ste maar tevens zwaarste run die ik tot nu toe gelopen heb. En dat laat­ste brak me op. Toen we Har­rev­eld bin­nen kwa­men ren­nen voor de laat­ste hin­der­nis voelde ik hoe plots mijn kracht­en weg begonnen te vloeien.

Laat ik die nu juist erg hard nodig hebben gehad in de eind­hin­der­nis. Het begon met omge­keerde bier­fust­jes die aan touwen hin­gen. De bedoel­ing was om in de hand­vat­en te pakken en zo van fust naar fust te slin­geren. Twee keer heb ik het geprobeerd maar ik kon net niet genoeg ‘swing mak­en’ om tot het einde door te gaan. Toen was de koek op. Het vol­gende onderdeel was enteren aan een balk. Dat luk­te nog net wel. De slappe apen­hang die vol­gde bleek mijn Water­loo.

Maar ik ben reuze­blij dat ik enkele uren na de run dit blog­je kan tikken zon­der noe­menswaardi­ge spier­pi­jn of ander let­sel. Alleen die put­lucht van al die drek­sloot­jes waar we doorheen moesten. Die kri­jg ik er maar niet uit­ge­wassen hoeveel douchegel ik ook gebruik. Ter­wi­jl Inge net ons bed­de­goed heeft ver­schoond. Ik ben bang dat ik vanavond op de bank moet slapen. Ga ik mor­gen toch nog spier­pi­jn hebben.

PS: foto’s vol­gen. Indi­en ik ze ergens kan vin­den op de social media of de site van Har­rev­eld.

Na heel veel keer spoe­len is m’n shirt ein­delijk een beet­je toon­baar en zand­vrij. Nu de was­ma­chine in zodat ik ‘m bin­nenko­rt kan dra­gen tij­dens de train­ing.
wasbeurt1 wasbeurt2

~ ~ ~

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Tags

(all tags)

Tweets