Welkom in The Matrix

matrix

Onder­uit­ge­zakt hangt hij in zijn bureau­stoel. Op het scherm schie­ten ver­schil­len­de ren­te­ta­rie­ven voor­bij. Hij scrolt snel­ler dan ik lezen kan. Ergens in die brij van getal­len moet de oplos­sing te vin­den zijn voor de meest bij ons pas­sen­de manier van finan­cie­ring. Goed ver­bor­gen tot nu toe.
Jul­lie kun­nen er natuur­lijk ook voor kie­zen om het hele hypo­theek­be­drag in der­tien jaar af te los­sen, zegt hij ineens.
Met enke­le muis­klik­ken tovert hij een ander over­zicht tevoor­schijn. Onder­aan de streep staat een schuld van nul en het jaar is 2029. Nog steeds laat hij een pen op zijn lin­ker­hand rond­jes draai­en. Ik vraag me af hoe hij dit doet.
Dan gaan jul­lie lek­ker zon­der schuld genie­ten van je oude dag. Heer­lijk toch?
Ver­ge­noegd kijkt hij me aan. Ga ik echt in 2029 met pen­si­oen? Het lijkt zo ver weg. En ook zo dicht­bij. Op het scherm staan net­to maand­las­ten die licht­ja­ren ver­wij­derd zijn van de bedra­gen die we zelf had­den aan­ge­dra­gen als basis voor de bere­ke­ning.
Het is natuur­lijk een hoop geld, maar dat kun­nen jul­lie mak­ke­lijk ophoes­ten.
Hij werpt een blik op zijn hor­lo­ge. Bui­ten loopt een vrouw in man­tel­pak­je naar een auto. Ze zet een kof­fer­tje op de grond ter­wijl ze in haar hand­tas naar iets zoekt. De pen die al die tijd zo plichts­ge­trouw rond­jes draait schiet plots uit zijn baan en klet­tert op de grond. Een ver­ont­schul­di­ging mom­pe­lend kruipt hij onder het bureau.
Mak­ke­lijk zat, ver­trouwt hij me toe nadat hij de pen gevon­den heeft en weer in zijn stoel zit.
Uit de prin­ter komen ver­schil­len­de blaad­jes vol met de getal­len die ik zojuist had gezien. Op het papier staan ze geluk­kig stil. Toch dui­zelt het me. Wat moet ik hier­mee? Hij staat op en geeft me een hand.
Denk er maar eens over na. Dan maken we vol­gen­de week een nieu­we afspraak om het plan in meer detail uit te wer­ken. Moet kun­nen. Mak­ke­lijk zat.
De recep­ti­o­nis­te laat me uit. Van­af de par­keer­plaats kan ik zien hoe hij nog steeds onder­uit­ge­zakt ach­ter zijn bureau hangt. Op het scherm­pje van mijn smartpho­ne ver­schijnt een email met het ver­zoek aan te geven hoe ik het gesprek erva­ren heb.
~ ~ ~

Het wor­den twaalf fan­tas­tisch druk­ke maan­den
Mud and Water Chal­len­ge — We did it again!

2 reacties op “Welkom in The Matrix”

  1. Hypo­theek, ren­te­ta­rie­ven, aflos­sin­gen, boe­te­be­pa­lin­gen, belas­ting­voor­deel, het zijn voor mij de meest bizar­re din­gen in deze tijd van brexit, bank­cri­sis en ande­re onbe­gre­pen nieuws­on­der­wer­pen.
    Jij hebt het mooi onder woor­den gebracht!
    Vrien­de­lij­ke groet,

  2. Wow, dat is om raar van te wor­den! 🙂 cij­fer­t­jes­cij­fer­t­jes­cij­fer­t­jes­cij­fer­t­jes­cij­fer­t­jes­cij­fer­t­jes­cij­fer­tjes

Reacties zijn gesloten.