Moet kunnen

Op een nud­is­ten­camp­ing of naak­t­strand zie je vaak slechts één mooi stel met een strak figu­ur, verder een hoop geile homo’s en uit­geza­k­te bejaar­den. En alle­maal even lelijk natu­urlijk, behalve dan dat ene stel. Moet kun­nen, maar voor mij hoeft het niet. Laat iedereen gewoon achter in de tuin in z’n nakie rond­lopen als ze het niet kun­nen lat­en maar val mij d’r niet mee lastig.”
Er klinkt instem­mend gelach.
“Land­schapsvervuil­ing!” roept iemand.
Nog meer gelach.
Iemand ziet een ver­band met paren­clubs en het duurt niet lang voor­dat het gesprek op over­spel komt. Al snel wor­den de eerste ver­dacht­en tot algemene hilar­iteit met naam en rugnum­mer bespro­ken.
“Patri­cia!? Echt waar!?”
Er klinkt instem­mend gelach.
Iedereen kent wel iemand die vreemd gaat.
“Moet kun­nen!” roept iemand.
Nog meer gelach.
De buur­man is jarig. Zijn achter­tu­in is gevuld met fam­i­lie, vrien­den en col­le­ga’s. Ik probeer een boek te lezen over religieus fanatisme. Na een tijd­je geef ik het op. Miss­chien kan ik beter de schu­ur gaan opruimen. Of de vijver schoon­mak­en. In m’n nakie. Hopelijk komt de buurvrouw weer even langs. Voor een kop­je suik­er. Moet kun­nen.
Nog zes maan­den en dan kri­j­gen we de sleu­tel van ons nieuwe huis.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Tags

(all tags)

Tweets