Kleurenleer

Every­one agrees that the sky is blue, but how could I know that what I expe­ri­ence as blue isn’t what you expe­ri­ence as red?
[I feel there­fore I am — Mar­garet Wertheim]

Een citaat dat ik dit week­end las en wat me meteen deed denken aan een blog­post uit 2009. Toen schreef ik iets vergelijk­baars:

Men leert mij dat de lucht blauw is en de wolken wit.
Het gras groen.
Hoe weet men wat ik zie?
[Het groen­ste groen]

Het schi­jnt dat weten­schap­pers weten wat ik zie, omdat ze kleur kun­nen meten (wist ik niet):

Objec­tive­ly speak­ing, physi­cists have an expla­na­tion for what blue is. Accord­ing to Maxwell’s equa­tions, blue is rip­ples of elec­tro­mag­net­ism with a wave­length of between 450 and 495 nanome­tres.

Maar, zo schri­jft Mar­garet Wertheim nog in dezelfde alin­ea, meten is niet genoeg:

Yet the very suc­cess of this expla­na­tion high­lights a conun­drum; for while any spec­trom­e­ter can reg­is­ter blue pre­cise­ly on a dial, few of us would say that it is con­scious. A spec­trom­e­ter does not per­ceive blue. So what then, does it mean to be ‘con­scious’ of colour?

De rest moet je zelf lezen. Omdat het vooral­snog voor mij redelijke ingewikkelde materie is die dan vol­gt. Dat moet ik nog een paar keer opnieuw lezen voor­dat het kwart­je valt. Wel zeer boeiend alle­maal.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Tags

(all tags)

Tweets