Kleurenleer

Eve­ry­o­ne agrees that the sky is blue, but how could I know that what I expe­rien­ce as blue isn’t what you expe­rien­ce as red?
[I feel the­re­fo­re I am — Mar­ga­ret Wert­heim]

Een citaat dat ik dit week­end las en wat me met­een deed den­ken aan een blog­post uit 2009. Toen schreef ik iets ver­ge­lijk­baars:

Men leert mij dat de lucht blauw is en de wol­ken wit.
Het gras groen.
Hoe weet men wat ik zie?
[Het groen­ste groen]

Het schijnt dat weten­schap­pers weten wat ik zie, omdat ze kleur kun­nen meten (wist ik niet):

Objec­ti­ve­ly spea­king, phy­si­cists have an expla­na­ti­on for what blue is. Accor­ding to Maxwell’s equa­ti­ons, blue is rip­ples of elec­tro­mag­ne­tism with a wave­length of bet­ween 450 and 495 nano­me­t­res.

Maar, zo schrijft Mar­ga­ret Wert­heim nog in dezelf­de ali­nea, meten is niet genoeg:

Yet the very suc­cess of this expla­na­ti­on high­lights a conun­drum; for whi­le any spec­tro­me­ter can regis­ter blue pre­ci­se­ly on a dial, few of us would say that it is con­scious. A spec­tro­me­ter does not per­cei­ve blue. So what then, does it mean to be ‘con­scious’ of colour?

De rest moet je zelf lezen. Omdat het voor­als­nog voor mij rede­lij­ke inge­wik­kel­de mate­rie is die dan volgt. Dat moet ik nog een paar keer opnieuw lezen voor­dat het kwart­je valt. Wel zeer boei­end alle­maal.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *