Niersdal Survivalrun Gennep — I did it (almost)…

niersdal2016-1

Zenuwen. Ik had het niet verwacht maar vanocht­end kwa­men ze toch opzetten. Hoe zou ik het er vanaf bren­gen tij­dens mijn eerste sur­vival­run als wed­stri­jd­lop­er? Al die tijd was ik er alleen maar mee bezig geweest in de zin dat ik zorgde vol­doende te trainen. Nu ineens sloeg daar de twi­jfel toe. Wat had me ertoe gebracht om die licen­tie aan te vra­gen? Had ik niet beter lekker als recre­ant kun­nen bli­jven lopen?
En meer van dat soort nut­teloze vra­gen spook­ten door mijn hoofd toen ik de wekker om 6 uur had uit­gezet. Dat schoot natu­urlijk niet op. Tijd om op te staan en aan het ont­bi­jt te begin­nen. Met een lekker stuk­je muziek op de achter­grond kwam al snel weer het juiste gevoel terug. Ik had er zin in. Zek­er toen ik wat lat­er op de ocht­end in Gen­nep aankwam en de eerste lop­ers al bezig zag met hun warm­ing up.
Om 10:40 uur klonk het startschot. Vooraf had ik ver­schil­lende sce­nar­ios over­wogen hoe ik het beste aan de run zou kun­nen begin­nen. Al snel bleek dat een run zo z’n eigen dynamiek kent. Zo bestond de derde hin­der­nis uit een swingover, maar omdat er slechts vier touwen hin­gen en de groep deel­ne­mers nog redelijk dicht op elka­ar zit moet je meteen een tijd­je wacht­en als je niet vooraan in de groep zit. Daar had ik me op verkeken. Voor ik het wist liep ik op een flinke achter­stand. Ik besloot ver­vol­gens mijn eigen tem­po te lopen.
Hoe lang ik onder­weg was weet ik niet maar bij hin­der­nis 37 aangekomen wist ik dat het er bij­na op zat. Mijn rode band­je had ik al die tijd weten te behouden. Als ik er in zou sla­gen om twee maal (heen en terug) via de apen­hang over het riv­iert­je de Niers te gaan had ik het erg­ste achter de rug. En ook deze hin­der­nis wist ik prob­leem­loos te over­win­nen. Op weg dus naar de eind­hin­der­nis.
 
niersdal2016-3
Waar het alsnog mis ging.
Het eerste deel bezorgde me al veel prob­le­men. De bedoel­ing was om hangende aan een losse stok jezelf tussen twee balken vooruit te bewe­gen. Dat ging enkele keren al meteen bij het begin mis. Om me heen zag ik dat meer deel­ne­mers er moeite mee had­den. Een schrale troost. Ik besloot me te richt­en op diege­nen die het wel luk­te en te zien of ik hun tech­niek kon toepassen. Met suc­ces. Nadat ik de stok iet­wat anders vast­pak­te ging het eigen­lijk ver­rassend soe­pel.
Bij het tweede deel aangekomen kreeg ik twee losse rin­gen aan­gereikt. Daarmee moest je aan een balk gaan hangen waar aan de zijkant korte stok­jes beves­tigd waren. Door je gewicht te ver­plaat­sen kon je een ring van een stok­je halen en ver­plaat­sten naar een vol­gend stok­je. Enzoverder. Ik had het idee dat me dit goed moest afgaan want tenslotte had ik veel getraind op tri­an­gels en pak­lad­der. En het luk­te me ook bij­na. Maar net niet hele­maal. En net niet hele­maal betekent hele­maal terug.
Zo heb ik daar een kwartiert­je doorge­bracht met twee rin­gen in mijn hand en de fin­ish op een tien­tal meter verderop. Hoe ik ook mijn best deed, ik haalde het keer op keer net niet. En dus werd mijn band­je met een grote schaar doorgeknipt. Einde oefen­ing. Over twee weken een nieuwe kans in Enschede.

niersdal2016-2a

~ ~ ~
Iets voor jou, dat sur­vival­run­nen? Kom dan eens een keert­je kijken bij Sur­vival­run Train­ings­groep Arn­hem. Of check voor een verenig­ing bij jou in de buurt.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Tags

(all tags)

Tweets