Niersdal Survivalrun Gennep — I did it (almost)…

niersdal2016-1

Zenu­wen. Ik had het niet ver­wacht maar van­och­tend kwa­men ze toch opzet­ten. Hoe zou ik het er van­af bren­gen tij­dens mijn eer­ste sur­vi­val­run als wed­strijd­lo­per? Al die tijd was ik er alleen maar mee bezig geweest in de zin dat ik zorg­de vol­doen­de te trai­nen. Nu ineens sloeg daar de twij­fel toe. Wat had me ertoe gebracht om die licen­tie aan te vra­gen? Had ik niet beter lek­ker als recre­ant kun­nen blij­ven lopen?
En meer van dat soort nut­te­lo­ze vra­gen spook­ten door mijn hoofd toen ik de wek­ker om 6 uur had uit­ge­zet. Dat schoot natuur­lijk niet op. Tijd om op te staan en aan het ont­bijt te begin­nen. Met een lek­ker stuk­je muziek op de ach­ter­grond kwam al snel weer het juis­te gevoel terug. Ik had er zin in. Zeker toen ik wat later op de och­tend in Gen­nep aan­kwam en de eer­ste lopers al bezig zag met hun war­ming up.
Om 10:40 uur klonk het start­schot. Voor­af had ik ver­schil­len­de sce­na­ri­os over­wo­gen hoe ik het bes­te aan de run zou kun­nen begin­nen. Al snel bleek dat een run zo z’n eigen dyna­miek kent. Zo bestond de der­de hin­der­nis uit een swing­over, maar omdat er slechts vier tou­wen hin­gen en de groep deel­ne­mers nog rede­lijk dicht op elkaar zit moet je met­een een tijd­je wach­ten als je niet voor­aan in de groep zit. Daar had ik me op ver­ke­ken. Voor ik het wist liep ik op een flin­ke ach­ter­stand. Ik besloot ver­vol­gens mijn eigen tem­po te lopen.
Hoe lang ik onder­weg was weet ik niet maar bij hin­der­nis 37 aan­ge­ko­men wist ik dat het er bij­na op zat. Mijn rode band­je had ik al die tijd weten te behou­den. Als ik er in zou sla­gen om twee maal (heen en terug) via de apen­hang over het rivier­tje de Niers te gaan had ik het erg­ste ach­ter de rug. En ook deze hin­der­nis wist ik pro­bleem­loos te over­win­nen. Op weg dus naar de eind­hin­der­nis.
 
niersdal2016-3
Waar het als­nog mis ging.
Het eer­ste deel bezorg­de me al veel pro­ble­men. De bedoe­ling was om han­gen­de aan een los­se stok jezelf tus­sen twee bal­ken voor­uit te bewe­gen. Dat ging enke­le keren al met­een bij het begin mis. Om me heen zag ik dat meer deel­ne­mers er moei­te mee had­den. Een schra­le troost. Ik besloot me te rich­ten op die­ge­nen die het wel luk­te en te zien of ik hun tech­niek kon toe­pas­sen. Met suc­ces. Nadat ik de stok iet­wat anders vast­pak­te ging het eigen­lijk ver­ras­send soe­pel.
Bij het twee­de deel aan­ge­ko­men kreeg ik twee los­se rin­gen aan­ge­reikt. Daar­mee moest je aan een balk gaan han­gen waar aan de zij­kant kor­te stok­jes beves­tigd waren. Door je gewicht te ver­plaat­sen kon je een ring van een stok­je halen en ver­plaat­sten naar een vol­gend stok­je. Enzo­ver­der. Ik had het idee dat me dit goed moest afgaan want ten­slot­te had ik veel getraind op tri­an­gels en pak­lad­der. En het luk­te me ook bij­na. Maar net niet hele­maal. En net niet hele­maal bete­kent hele­maal terug.
Zo heb ik daar een kwar­tier­tje door­ge­bracht met twee rin­gen in mijn hand en de finish op een tien­tal meter ver­der­op. Hoe ik ook mijn best deed, ik haal­de het keer op keer net niet. En dus werd mijn band­je met een gro­te schaar door­ge­knipt. Ein­de oefe­ning. Over twee weken een nieu­we kans in Ensche­de.

niersdal2016-2a

~ ~ ~
Iets voor jou, dat sur­vi­val­run­nen? Kom dan eens een keer­tje kij­ken bij Sur­vi­val­run Trai­nings­groep Arn­hem. Of check voor een ver­e­ni­ging bij jou in de buurt.