Odin Enschede — I did it (almost)…

Tussen de BSC/Kort run in Gen­nep en die van van­daag in Enschede zat­en zegge en schri­jve pre­cies twee weken. In die twee weken ben ik pre­cies één keer gaan trainen. Dat was afgelopen don­derdag. En vanocht­end had ik nog steeds spier­pi­jn. We kun­nen dus spreken van een opti­male voor­berei­d­ing, maar niet heus.
Wat kan ik als excu­us aan­vo­eren? Voor­namelijk de studi­eti­jd voor mijn exa­m­en Pro­ject­man­age­ment PMP en daar­naast al het opruim- en schoon­maak­w­erk voor de foto’s die ze van ons huis komen mak­en om het nog voor 1 okto­ber op de site van Fun­da te zetten. Want de NVM Open Huizen Dag, die willen we natu­urlijk niet mis­sen.
Kor­tom, omdat ik ook nog moest werken (over 14 jaar ga ik pas met pen­sioen) bleef er niet veel vri­je tijd meer over om te trainen. Des­on­danks had ik er zin in.
’s Ocht­ends bij het ont­bi­jt (pan­nekoeken met jam) liep ik het par­cours langs zoals dat op de site van Sur­vivalv­erenig­ing Odin stond en het leek te doen. Ten­min­ste, als ik gemak­shalve de vele combi’s over­sloeg. Het waren er wel heel wat meer dan in Gen­nep. Moest ik me juist daarom niet wat meer zor­gen mak­en? Want tenslotte was het juist in een com­bi (en ook nog eens de laat­ste van het par­cours) mis­ge­gaan.
Ik besloot me verder niet druk te mak­en over zak­en die ik toch niet kon beïn­vloe­den en vertrok om 8:45 uur richt­ing Enschede. Iets meer dan twee uur lat­er klonk het startschot.
De eerste hin­der­nis was al meteen anders dan wat ik verwacht had. Wel een swingover, maar met een auto­band. Eén keer eerder had ik dat ooit moeten doen, en toen was ik met auto­band en al uit de hin­der­nis gevallen. Daar­na nooit meer gedaan. Tot afgelopen don­derdag. Toen vroeg ik (zon­der voorken­nis) of de train­er van dienst me kon helpen omdat ik het weer eens wilde proberen. Het luk­te dit keer wel, alsook deze ocht­end.
Mezelf feliciterend met deze kleine over­win­ning liep ik met een goed gevoel verder. Na de eerste com­bi was er echter weinig van dit goede gevoel over. Man, wat was dit een zwaar par­cours. Het voelde nu meer aan als een over­lev­ingstocht. Elke hin­der­nis leek een stri­jd op lev­en en dood (lichtelijk over­dreven natu­urlijk, maar je begri­jpt miss­chien wat ik bedoel). Ver­schil­lende keren moest ik een hin­der­nis opnieuw doen omdat ik halver­wege niet verder kon. Maar het luk­te om mijn band­je te behouden. Zelfs bij de ‘onme­u­nige stam­swing’!
Tegen het einde voelde ik echter mijn kracht­en wegvloeien. Bij de zoveel­ste (de vijfde vol­gens mij) com­bi (achter­af had ik er nog twee moeten zien te voltooien wat duidelijk teveel van het goede was) luk­te het niet meer om fat­soen­lijk hangend onder het net bij de balkenel­lende te komen. Bij een tweede en derde poging kwam ik niet verder. Het was over en uit. Met tegen­zin liet ik een jurylid mijn band­je doorknip­pen.
De vol­gende hin­dernissen gin­gen vlot­jes. Tot­dat ik weer bij een com­bi aankwam. Deze was nog zwaarder (en hoger!) dan de vorige waar ik mijn band­je had moeten inlev­eren. Ik hoefde me geen illusies meer te mak­en dat ik het net niet gehaald had. Nee, deze run was duidelijk een maat­je te groot voor mij. Er staat me nog flink wat train­ingswerk te wacht­en wil ik een run zoals van­daag naar tevre­den­heid (en met band­je) afron­den. Maar ik ga die uitdag­ing aan. Ooit zal het me lukken. Is het niet dit seizoen, dan vol­gend seizoen!
Al is het maar om mijn spullen (shirt met nr 211, Brooks hard­loop­schoe­nen en zwarte ren­broek) op te halen die ik per ongeluk in de omk­leed­tent heb achterge­lat­en.

odinenschede2016

PS. Foto’s van mezelf tij­dens de run heb ik nog niet gevon­den. Mocht dat veran­deren, dan plaats ik ze hier alsnog.

~ ~ ~
Iets voor jou, dat sur­vival­run­nen? Kom dan eens een keert­je kijken bij Sur­vival­run Train­ings­groep Arn­hem. Of check voor een verenig­ing bij jou in de buurt.

Geef een reactie