Odin Enschede — I did it (almost)…

Tus­sen de BSC/Kort run in Gen­nep en die van van­daag in Ensche­de zaten zeg­ge en schrij­ve pre­cies twee weken. In die twee weken ben ik pre­cies één keer gaan trai­nen. Dat was afge­lo­pen don­der­dag. En van­och­tend had ik nog steeds spier­pijn. We kun­nen dus spre­ken van een opti­ma­le voor­be­rei­ding, maar niet heus.
Wat kan ik als excuus aan­voe­ren? Voor­na­me­lijk de stu­die­tijd voor mijn exa­men Pro­ject­ma­na­ge­ment PMP en daar­naast al het opruim- en schoon­maak­werk voor de foto’s die ze van ons huis komen maken om het nog voor 1 okto­ber op de site van Fun­da te zet­ten. Want de NVM Open Hui­zen Dag, die wil­len we natuur­lijk niet mis­sen.
Kort­om, omdat ik ook nog moest wer­ken (over 14 jaar ga ik pas met pen­si­oen) bleef er niet veel vrije tijd meer over om te trai­nen. Des­on­danks had ik er zin in.
‘s Och­tends bij het ont­bijt (pan­ne­koe­ken met jam) liep ik het par­cours langs zoals dat op de site van Sur­vi­val­ver­e­ni­ging Odin stond en het leek te doen. Ten­min­ste, als ik gemaks­hal­ve de vele combi’s over­sloeg. Het waren er wel heel wat meer dan in Gen­nep. Moest ik me juist daar­om niet wat meer zor­gen maken? Want ten­slot­te was het juist in een com­bi (en ook nog eens de laat­ste van het par­cours) mis­ge­gaan.
Ik besloot me ver­der niet druk te maken over zaken die ik toch niet kon beïn­vloe­den en ver­trok om 8:45 uur rich­ting Ensche­de. Iets meer dan twee uur later klonk het start­schot.
De eer­ste hin­der­nis was al met­een anders dan wat ik ver­wacht had. Wel een swing­over, maar met een auto­band. Eén keer eer­der had ik dat ooit moe­ten doen, en toen was ik met auto­band en al uit de hin­der­nis geval­len. Daar­na nooit meer gedaan. Tot afge­lo­pen don­der­dag. Toen vroeg ik (zon­der voor­ken­nis) of de trai­ner van dienst me kon hel­pen omdat ik het weer eens wil­de pro­be­ren. Het luk­te dit keer wel, als­ook deze och­tend.
Mezelf feli­ci­te­rend met deze klei­ne over­win­ning liep ik met een goed gevoel ver­der. Na de eer­ste com­bi was er ech­ter wei­nig van dit goe­de gevoel over. Man, wat was dit een zwaar par­cours. Het voel­de nu meer aan als een over­le­vings­tocht. Elke hin­der­nis leek een strijd op leven en dood (lich­te­lijk over­dre­ven natuur­lijk, maar je begrijpt mis­schien wat ik bedoel). Ver­schil­len­de keren moest ik een hin­der­nis opnieuw doen omdat ik hal­ver­we­ge niet ver­der kon. Maar het luk­te om mijn band­je te behou­den. Zelfs bij de ‘onmeu­ni­ge stams­wing’!
Tegen het ein­de voel­de ik ech­ter mijn krach­ten weg­vloei­en. Bij de zoveel­ste (de vijf­de vol­gens mij) com­bi (ach­ter­af had ik er nog twee moe­ten zien te vol­tooi­en wat dui­de­lijk teveel van het goe­de was) luk­te het niet meer om fat­soen­lijk han­gend onder het net bij de bal­ke­n­el­len­de te komen. Bij een twee­de en der­de poging kwam ik niet ver­der. Het was over en uit. Met tegen­zin liet ik een jury­lid mijn band­je door­knip­pen.
De vol­gen­de hin­der­nis­sen gin­gen vlot­jes. Tot­dat ik weer bij een com­bi aan­kwam. Deze was nog zwaar­der (en hoger!) dan de vori­ge waar ik mijn band­je had moe­ten inle­ve­ren. Ik hoef­de me geen illu­sies meer te maken dat ik het net niet gehaald had. Nee, deze run was dui­de­lijk een maatje te groot voor mij. Er staat me nog flink wat trai­nings­werk te wach­ten wil ik een run zoals van­daag naar tevre­den­heid (en met band­je) afron­den. Maar ik ga die uit­da­ging aan. Ooit zal het me luk­ken. Is het niet dit sei­zoen, dan vol­gend sei­zoen!
Al is het maar om mijn spul­len (shirt met nr 211, Brooks hard­loop­schoe­nen en zwar­te ren­broek) op te halen die ik per onge­luk in de omkleed­tent heb ach­ter­ge­la­ten.

odinenschede2016

PS. Foto’s van mezelf tij­dens de run heb ik nog niet gevon­den. Mocht dat ver­an­de­ren, dan plaats ik ze hier als­nog.

~ ~ ~
Iets voor jou, dat sur­vi­val­run­nen? Kom dan eens een keer­tje kij­ken bij Sur­vi­val­run Trai­nings­groep Arn­hem. Of check voor een ver­e­ni­ging bij jou in de buurt.

De ene dead­line is de ande­re niet
Te koop: ons huis