Het venijn zat ‘m in de slagtanden — StormRun Mammoth Edition 2016

De geko­zen tac­tiek bleek te gaan wer­ken. Na 9 kilo­me­ters en 35 hin­der­nis­sen stond ik bij de laat­ste uit­da­ging tij­dens de Storm­Run 2016 in Deest. De fina­le was een com­bi­na­tie van vier ver­schil­len­de tech­nie­ken: stuk­je tar­zans­wing, stuk­je sta­plus­sen met swing­overs over elke balk, stuk­je pak­lad­der en dan als ultie­me test zes recht­op­staan­de palen die via de tech­niek van tar­zans­wing bedwon­gen moesten wor­den. Raak­te je ergens onder­weg de grond aan, dan was het terug naar het begin voor een nieu­we poging.

Ik stond daar dus samen met een hele groep sur­vi­val­run­ners een inschat­ting te maken hoe ik het bes­te te werk kon gaan, want zo dicht bij de finish wil­de ik niet zoals in Gen­nep op ’t laatst mijn band­je ver­lie­zen.

Ja, ik had mijn band­je nog. En daar was ik zelf mis­schien nog wel het meest ver­baasd over. Bij de vijf­de hin­der­nis dreig­de het name­lijk al hele­maal mis te gaan.

De bedoe­ling was om een swing­over met een auto­band over je schou­der te doen. Niet echt mijn favo­rie­te oefe­ning. En wat ging het moei­zaam. Of eigen­lijk ging het hele­maal niet. Ik kreeg die auto­band gewoon niet over de balk getild. Na twee pogin­gen ben ik een ande­re band gaan uit­zoe­ken. Wel zwaar­der, maar in ieder geval klei­ner zodat het me wel luk­te om ‘m over de balk te zwie­ren. Intens tevre­den dat ik erover heen was kreeg ik van het jury­lid te horen dat de vol­gen­de twee swing­overs (een­tje via een brand­weerslang en de der­de via een paal) ook met die­zelf­de auto­band gedaan moesten wor­den.

Grap­je zeker!? Nee, dus.

Het is me uit­ein­de­lijk gelukt. Opge­lucht lever­de ik de auto­band in en vijf­tig meter ver­der stond de eer­ste com­bi­na­tie­hin­der­nis te wach­ten. Die heb ik op mijn tand­vlees gehaald. Ik had er pas negen hin­der­nis­sen opzit­ten en mijn armen waren totaal ver­zuurd. Een lek­ke­re loop­pas zat er ook al niet meer in. Als­of ik pap in de benen had.

Toch ging de rest van het par­cours me goed af. Wel­is­waar zat er totaal geen snel­heid in, maar de hin­der­nis­sen nam ik alle­maal zon­der veel pro­ble­men. Voor­al de apen­hang over het water en dan onder het net door, waar ik voor­af zo tegen­op geke­ken had, viel me erg mee. Mis­schien dat het regel­ma­tig trai­nen zijn vruch­ten begint af te wer­pen.

En zo stond ik dus met mijn band­je nog om mijn arm bij die laat­ste hin­der­nis. Ook daar ging het voor­spoe­dig. Hoe­wel ik moet toe­ge­ven dat we gematst wer­den door de jury. Van­we­ge de druk­te in de com­bi (ver­oor­zaakt door­dat zowat iede­re deel­ne­mer uit de palen gleed en terug moest) hoef­den we geen swing­overs bij de sta­plus­sen te doen. Nog wat later werd er zelfs beslo­ten dat je bij afha­ken in de palen niet hele­maal terug hoef­de. Het was vol­doen­de om met de palen opnieuw te begin­nen.

Gun­sti­ge ont­wik­ke­lin­gen zou je kun­nen zeg­gen. Het heeft alleen niet mogen baten. Hoe ik mijn best ook deed, ik kwam niet tot het ein­de. Ook nu weer kon ik mijn band­je inle­ve­ren bij de laat­ste hin­der­nis met de finish­bel in zicht. Zuur maar terecht. Res­pect voor ieder­een die het wel gehaald heeft. Ik weet wat me te doen staat. Nog meer trai­nen.

stormrun2016-3

Als laat­ste een over­zicht van alle hin­der­nis­sen. Indruk­wek­kend niet­waar?

stormrun2016-2

Oh ja, nog iets over die slag­tan­den. Nor­maal zit het venijn in de staart, maar als je goed kijkt naar het par­cours van de Storm­Run dan zie je een opval­len­de gelij­ke­nis met een mam­moet. Dan zie je tevens dat de finish niet in de staart van de mam­moet zit, of in de slurf for that mat­ter, maar ergens bij de slag­tan­den is zo mijn inschat­ting. Van­daar.

~ ~ ~

PS. Tot nu toe nog geen foto’s voor­bij zien komen van deze run waar­in ik mezelf her­ken. Mocht ik er als­nog tegen­ko­men dan zal ik die hier plaat­sen of een lin­kje opne­men.

PS1. De eer­ste foto’s zijn bin­nen!

Aller­eerst de mar­tel­gang om met auto­band over een balk te gaan.

stormrun2016-11

De hin­der­nis over het water waar de lopers in het blau­we shirt onder het net door moesten. Voor de dui­de­lijk­heid: ik sta niet op deze twee foto’s.

stormrun2016-4

Hier­on­der foto’s waar ik net de Spaan­se rui­ter heb over­won­nen en over een bal­ken­rek klim.

stormrun2016-6

stormrun2016-12

En de vol­gen­de foto’s zijn geno­men vlak bij het ein­de waar we door een meu­ren­de drek­sloot en over zeven bal­ken moesten.

stormrun2016-7

stormrun2016-8

~ ~ ~

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *