Veno in the Icelands — I did it!

veno2016-01
bron: Sticht­ing Sur­vival Vol­len­hove

Vase­line. ’s Ocht­ends had ik een pot­je op de bad­kamer zien staan. Daar was het bij gebleven. Een­maal aangekomen in de sporthal waar men zich kon aan­melden voor de sur­vival­run van Vol­len­hove besefte ik mijn ver­giss­ing.

Over­al zag ik deel­ne­mers hun benen, armen en buik/borst inwrijven met het goed­je. Als bescherming tegen de koude buiten­lucht natu­urlijk, want met een guur wind­je in com­bi­natie met tem­per­a­turen ron­dom het vriespunt was dit wel raadza­am te doen. Maar bove­nal van­wege het ijsk­oude water waar we ver­schil­lende keren doorheen moesten kon het miss­chien het ver­schil uit­mak­en tussen wel of niet (met band­je) de fin­ish halen. Ik hoopte er maar het beste van zo zon­der vase­line, en maak­te in gedacht­en een aan­teken­ing om dit bij een vol­gende run niet meer te ver­geten (samen met extra vet­ers, schoe­nen, douchegel, en wat ik nog meer tot mijn spi­jt achter­af gewend ben niet in mijn tas te stop­pen).

Om 10:15 uur mocht ik vertrekken in zowat de laat­ste start­groep van de Korte Sur­vival­run (BSC) cat­e­gorie. De wed­stri­jd­pun­ten die ik tot nu toe bij elka­ar gelopen heb in Gen­nep, Enschede en Deest zijn namelijk nog niet zodanig dat een start­groep meer vooraan tot de mogelijkhe­den behoort. Maar daar is het me dit seizoen niet om te doen. De insteek is om zoveel mogelijk runs te lopen om de par­cours te leren ken­nen en een aan­tal keer met band­je over de fin­ish te gaan. Dat laat­ste is helaas nog niet gelukt. En de grote vraag was of het van­daag zou gaan lukken gezien de best wel barre omstandighe­den. Tenslotte heb ik dat nog niet zo vaak mogen meemak­en sinds ik in de zomer van 2015 aan deze sport ben begonnen. Een hoop regen, dat wel. Maar ijs en sneeuw is me bespaard gebleven. Tot nu dan voor wat het ijs betre­ft.

Laat ik begin­nen met te ver­melden dat het me gelukt is! Na 2 uur en 8 minuten ging het bij­na nog mis toen ik bij de eind­hin­der­nis in de lussen een mis­stap maak­te en me alleen met de groot­ste moeite kon vasthouden. Ik geloof niet dat ik nog de kracht in mijn verkleumde han­den had om opnieuw in de touwen te klim­men. Gelukkig was dat niet nodig. Op weinig ele­gante wijze wist ik in de sta­plussen te bli­jven hangen. Een laat­ste krachtsinspan­ning bracht me over de enige balk die me nog schei­d­de van de bel. Het koude water waar ik in terecht kwam voelde als een heer­lijk bad. Ik had het gehaald! Nog nooit geweten hoe goed het voelt om dan die bel te luiden.

veno2016-02
bron: Sticht­ing Sur­vival Vol­len­hove

Maar wat was het afzien geweest. De wind viel nog wel mee. Het water daar­ente­gen was killing. Dat begon al kort na de start waar je een stuk moest ren­nen over pal­lets die op het water dreven. Hoe je dit ook deed, je hield er min­i­maal nat­te voeten aan over. Meteen erna een apen­hang waar­van het touw com­pleet door­weekt was. Niet veel lat­er een over­steek over een sloot waar­bij alle pogin­gen om hier droog over­heen te gaan totaal zin­loos waren omdat een bocht verder je recht­streeks een plas in ges­tu­urd werd waar de ijss­chot­sen nog op dreven. Ik heb  tweemaal aan een zoge­naamde Mud & Water obsta­cle race deelgenomen, maar de hoeveel­heid water die we bij deze Veno in the Wet­lands moesten trot­seren kon daar makke­lijk aan tip­pen. Met het ver­schil dat die Obsta­cle race mid­den in de zomer word geor­gan­iseerd. Toch wel een ver­schil.

Of het door die koude kwam weet ik niet. Halver­wege kreeg ik steeds vak­er last van kramp in mijn link­erkuit. Niet alleen lastig bij het ren­nen, vooral bij het klimw­erk bracht het mij in de prob­le­men. Ik kon namelijk op zo’n moment geen fat­soen­lijke voetk­lem zetten. Het enige wat ik kon doen was wacht­en tot het wegtrok. En dan heel voorzichtig een nieuwe poging wagen. Ter­wi­jl ik eigen­lijk verder wilde, want dat stil­staan maak­te dat ik het nog koud­er kreeg.

Hoe dan ook. Ik heb het gehaald. Zon­der vase­line en met band­je. Waarschi­jn­lijk weer ergens in de achter­ste regio­nen van de BSC cat­e­gorie, maar des­on­danks zo trots als een pauw.

~ ~ ~
PS. Tot nu toe nog geen foto’s voor­bij zien komen van deze run waarin ik mezelf herken. Mocht ik er alsnog tegenkomen dan zal ik die hier plaat­sen of een linkje opne­men.

PS1. Deze keer bij Ben­nie Slagers en Kees Bakker vol­doende foto­ma­te­ri­aal gevon­den. Bedankt man­nen!

Nog even een laat­ste check of mijn vet­ers vast genoeg zit­ten voor­dat het startschot klinkt

veno-07
fotograaf: Kees Bakker

Vanu­it het koude ijswa­ter een stuk ren­nen om weer warm te wor­den.

veno-03
fotograaf: Ben­nie Slagers

Swingover dik scheep­stouw bli­jft een lastige opgave. Zek­er als het touw ook nog eens glad is van­wege de mod­der.

veno-04
fotograaf: Ben­nie Slagers

Swingover ban­den. Nor­maal geen prob­leem, maar ook nu met die gladde balk was het oppassen geblazen.

veno-06
fotograaf: Ben­nie Slagers

Hoge swingover boven het hor­i­zon­tale net. Bij de eerste poging schoot de kramp in mijn link­erkuit. Dus even wat rust genomen en wat top­pers uit de RUC cat­e­gorie lat­en passeren. Daar­na con­cen­tr­eren en toen ging het goed.

veno-09
fotograaf: Kees Bakker

veno-10
fotograaf: Kees Bakker

veno-08
fotograaf: Kees Bakker

~ ~ ~

Iets voor jou, dat sur­vival­run­nen? Kom dan eens een keert­je kijken bij Sur­vival­run Train­ings­groep Arn­hem. Of check voor een verenig­ing bij jou in de buurt.

~ ~ ~

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Tags

(all tags)

Tweets