Storm in een kop koffie

gh-carre2

In de auto ’s ocht­ends op weg naar het werk neuriede ik mee met een wereld­beroemd deun­t­je dat op de radio voor­bijk­wam. Zoals wel vak­er had ik ook in dit geval de tekst niet echt in mijn hoofd zit­ten. Pas nu viel me de vol­gende strofe op:

Well, you had me sev­er­al years ago
When I was still quite naive
When you said that we made such a pret­ty pair
And that you would nev­er leave
But you gave away the things you loved
And one of them was me
I had some dreams, they were clouds in my cof­fee

Miss­chien dat het me raak­te omdat ik de vorige dag gelezen had over Car­rie Fish­er en haar verzwe­gen drie maan­den durende affaire met de mid-der­tiger Har­ri­son Ford toen ze zelf 19 jaar jong was (“I love him. I’ll always feel some­thing for him.”). Miss­chien dat het me raak­te omdat ik ook ooit een hoop din­gen heb weggegeven die ik liefhad maar daar meestal niet aan herin­nerd wil wor­den. Ik weet nog steeds niet hoe dat werkt in mijn hoofd.

Diezelfde dag zat ik ’s avonds in Car­ré waar ik een con­cert bij­woonde van Glen Hansard. Het was via The Swell Sea­son dat ik hem leerde ken­nen. The Swell Sea­son was een folk rock duo gevor­md door diezelfde Glen Hansard samen met Marké­ta Irglová. Na twee albums werd de samen­werk­ing stopgezet en gin­gen ze ieder hun eigen weg. Waarom is me een raad­sel, maar Glen ben ik bli­jven vol­gen ter­wi­jl Marké­ta uit mijn muzikale playlist verd­ween. Het was daarom een aan­ge­name ver­rass­ing dat Marké­ta door Glen Hansard was uitgen­odigd om een aan­tal num­mers mee te spe­len.

Ik had ze nooit eerder samen zien optre­den. Wat ik zag zal me lang bijbli­jven. Ter­wi­jl Hansard als een ons­tu­imige herf­sstorm over het podi­um raas­de kon ik mijn ogen niet van de fragiele Irglová afhouden. Gezeten aan de piano leek het of ze wan­hopig oog­con­tact probeerde te zoeken met Hansard die echter totaal opging in zijn muziek. Toen ze bij een vol­gend num­mer samen achter de micro­foon plaat­sna­men was ik af en toe bang dat zij door een onverwachte beweg­ing door hem van het toneel geveegd zou wor­den. En almaar die blik gericht op hem. Alsof ze het lief­st in hem zou verd­wi­j­nen. Een wilde wor­den met hem.

Thuis las ik dat ze Glen had leren ken­nen op 13-jarige leefti­jd toen hij al der­tig jaar was. Zes jaar lat­er kre­gen ze een relatie die zo’n twee jaar zou duren. Nu schi­jnt ze gelukkig getrouwd met kinderen in IJs­land te wonen. Ik kan me echter niet aan het idee ont­trekken dat de liefde nog lang niet over is ondanks dat Glen haar toen­ma­lige dromen wreed ver­sto­ord heeft. Maar miss­chien zie ik din­gen die er niet zijn (I see dead romance).

gh-carre1

~ ~ ~

PS: Het con­cert was fan­tastisch! Spe­ciale gast was Javier Mas, de vaste gitarist in de band van Leonard Cohen, waar­door de Cohen-cov­ers als eerbe­toon aan de onlangs overleden arti­est een extra lad­ing kre­gen. In totaal duurde het optre­den twee en een half uur waarin niet alleen num­mers uit het solo-reper­toire gespeeld wer­den, maar ook van The Swell Sea­son, Van Mor­ri­son, Prince (nog een mooi eerbe­toon aan een arti­est die ons dit jaar ont­vallen is) en Woody Guthrie. En alles weer­ga­loos gespeeld door een band die elka­ar per­fect aan­voelde. Hoe Hansard som­mige num­mers met gevoel voor humor en com­passie wist in te lei­den ver­di­ent ook ver­meld­ing. Uitsmi­jter was ‘So Long, Mar­i­anne’, waar­voor de hele band op de rand van het podi­um plaat­snam en het pub­liek uitgen­odigd werd om mee te zin­gen.

gh-carre3

~ ~ ~

2 Comments

Geef een reactie