Storm in een kop koffie

gh-carre2

In de auto ’s och­tends op weg naar het werk neu­rie­de ik mee met een wereld­be­roemd deun­tje dat op de radio voor­bij­kwam. Zoals wel vaker had ik ook in dit geval de tekst niet echt in mijn hoofd zit­ten. Pas nu viel me de vol­gen­de stro­fe op:

Well, you had me seve­r­al years ago
When I was still qui­te nai­ve
When you said that we made such a pret­ty pair
And that you would never lea­ve
But you gave away the things you loved
And one of them was me
I had some dreams, they were clouds in my cof­fee

Mis­schien dat het me raak­te omdat ik de vori­ge dag gele­zen had over Car­rie Fis­her en haar ver­zwe­gen drie maan­den duren­de affai­re met de mid-der­ti­ger Har­ri­son Ford toen ze zelf 19 jaar jong was (“I love him. I’ll always feel some­thing for him.”). Mis­schien dat het me raak­te omdat ik ook ooit een hoop din­gen heb weg­ge­ge­ven die ik lief­had maar daar meest­al niet aan her­in­nerd wil wor­den. Ik weet nog steeds niet hoe dat werkt in mijn hoofd.

Die­zelf­de dag zat ik ’s avonds in Car­ré waar ik een con­cert bij­woon­de van Glen Han­sard. Het was via The Swell Sea­son dat ik hem leer­de ken­nen. The Swell Sea­son was een folk rock duo gevormd door die­zelf­de Glen Han­sard samen met Marké­ta Irglo­vá. Na twee albums werd de samen­wer­king stop­ge­zet en gin­gen ze ieder hun eigen weg. Waar­om is me een raad­sel, maar Glen ben ik blij­ven vol­gen ter­wijl Marké­ta uit mijn muzi­ka­le play­list ver­dween. Het was daar­om een aan­ge­na­me ver­ras­sing dat Marké­ta door Glen Han­sard was uit­ge­no­digd om een aan­tal num­mers mee te spe­len.

Ik had ze nooit eer­der samen zien optre­den. Wat ik zag zal me lang bij­blij­ven. Ter­wijl Han­sard als een onstui­mi­ge herfs­storm over het podi­um raas­de kon ik mijn ogen niet van de fra­gie­le Irglo­vá afhou­den. Geze­ten aan de pia­no leek het of ze wan­ho­pig oog­con­tact pro­beer­de te zoe­ken met Han­sard die ech­ter totaal opging in zijn muziek. Toen ze bij een vol­gend num­mer samen ach­ter de micro­foon plaats­na­men was ik af en toe bang dat zij door een onver­wach­te bewe­ging door hem van het toneel geveegd zou wor­den. En almaar die blik gericht op hem. Als­of ze het liefst in hem zou ver­dwij­nen. Een wil­de wor­den met hem.

Thuis las ik dat ze Glen had leren ken­nen op 13-jari­ge leef­tijd toen hij al der­tig jaar was. Zes jaar later kre­gen ze een rela­tie die zo’n twee jaar zou duren. Nu schijnt ze geluk­kig getrouwd met kin­de­ren in IJs­land te wonen. Ik kan me ech­ter niet aan het idee ont­trek­ken dat de lief­de nog lang niet over is ondanks dat Glen haar toen­ma­li­ge dro­men wreed ver­stoord heeft. Maar mis­schien zie ik din­gen die er niet zijn (I see dead roman­ce).

gh-carre1

~ ~ ~

PS: Het con­cert was fan­tas­tisch! Spe­ci­a­le gast was Javier Mas, de vas­te gita­rist in de band van Leo­nard Cohen, waar­door de Cohen-covers als eer­be­toon aan de onlangs over­le­den artiest een extra lading kre­gen. In totaal duur­de het optre­den twee en een half uur waar­in niet alleen num­mers uit het solo-reper­toi­re gespeeld wer­den, maar ook van The Swell Sea­son, Van Mor­ri­son, Prin­ce (nog een mooi eer­be­toon aan een artiest die ons dit jaar ont­val­len is) en Woody Guthrie. En alles weer­ga­loos gespeeld door een band die elkaar per­fect aan­voel­de. Hoe Han­sard som­mi­ge num­mers met gevoel voor humor en com­pas­sie wist in te lei­den ver­dient ook ver­mel­ding. Uit­smij­ter was ‘So Long, Mari­an­ne’, waar­voor de hele band op de rand van het podi­um plaats­nam en het publiek uit­ge­no­digd werd om mee te zin­gen.

gh-carre3

~ ~ ~

2 Replies to “Storm in een kop koffie”

  1. Mooi geschre­ven Peter. Het doet me rea­li­se­ren hoe mooi blogs zijn als je er echt iets van jezelf in legt. Zelfs als je jezelf niet vol­le­dig bloot geeft. Dank je voor het delen!

    Beantwoorden

    1. Dank je voor de mooie woor­den Elja.

      Beantwoorden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *