Domper in Doorn

hang-ondoorn2016

Hoe onvoor­spel­baar de sur­vival­sport kan zijn heb ik van­daag aan den lijve onder­von­den. Nadat ik twee weken gele­den in Vol­len­hove onder voor mijn doen barre omstandighe­den de run wist uit te lopen plus m’n band­je te behouden, was het van­daag onder veel betere con­di­ties al snel afgelopen. Ergens halver­wege (wat het aan­tal hin­dernissen betrof althans, niet qua afs­tand) schoot de kramp in mijn link­erkuit om er ver­vol­gens niet meer te verd­wi­j­nen. Met het lopen viel het onge­mak nog wel mee, maar bij het zetten van een voetk­lem (iets wat in de meeste hin­dernissen toch wel een vereiste is) kwam het iedere keer weer opzetten.

Ook in Vol­len­hove had ik last van kramp op dezelfde plek. Alleen gebeurde het daar veel lat­er in de run. Toen had ik het idee (wat lat­er niet hele­maal klopte) dat de fin­ish nabij was en heb ik een paar keer rust genomen om de kramp weg te lat­en trekken. Nu overk­wam het me al zo vroeg in de run dat ik bij het vooruitzicht om vooraf aan elke hin­der­nis een rust­pauze in te moeten lassen me al ont­moedigde. Twee hin­dernissen heb ik het nog geprobeerd voor­dat ik de hand­doek in de ring gooide. Helaas geen eindti­jd, geen band­je, geen wed­stri­jd­pun­ten.

Wat valt er nog meer te zeggen? Tij­dens het inlopen voor de run kwam ik een van onze train­sters tegen die met haar dochter aan de oud­er-kind run meedeed. Ik vertelde haar over mijn belevenis­sen in Vol­len­hove en haalde ook de kramp aan. Zij vertelde dat kramp bij haar ook een terugk­erend iets was in de rechter ham­string. Haar reme­die: mag­ne­siumtablet­ten. Na afloop van mijn afge­bro­ken run kreeg ik deze tip van meerdere sur­vival­run­ners. Het proberen waard lijkt me.

Verder vraag ik me af of het aan­tal runs in een korte tijd ook niet een rol heeft gespeeld. De over­gang naar de wed­stri­jd­cat­e­gorie Korte Afs­tand (voorheen BSC) valt me best wel zwaar1. Een run om de twee weken geeft me op dit moment nauwelijks tijd voor her­s­tel en een goede voor­berei­d­ing naar de vol­gende run toe. Miss­chien is het beter om vooral­snog slechts aan één run per maand deel te nemen. In ieder geval ziet m’n agen­da voor de komende tijd er iets beter uit. Op 18 decem­ber in Dinx­per­lo en dan pas weer begin feb­ru­ari in Gen­drin­gen. En vol­gende week de Mont­fer­lan­drun. Die zou ik bij­na nog ver­geten.

Als laat­ste moet ik beken­nen dat er ook nog gew­erkt moet wor­den aan mijn kracht. Zoals je op het plaat­je van het par­cours kunt zien waren de hin­dernissen niet gelijk­matig over het par­cours verdeeld, maar een paar keer heel veel heel dicht op elka­ar. Dan ga je snel verzuren. Daar had ik ook last van. Iets waar ik zek­er op moet gaan trainen.

Al met al vol­doende leer­mo­menten waar ik voor­lop­ig mee vooruit kan om me verder te ontwikke­len. Ik bli­jf erbij, ik had deze sport veel eerder willen ont­dekken.

~ ~ ~

Iets voor jou, dat sur­vival­run­nen? Kom dan eens een keert­je kijken bij Sur­vival­run Train­ings­groep Arn­hem. Of check voor een verenig­ing bij jou in de buurt.

~ ~ ~


  1. Tij­dens de run sprak ik een vrouw die net als ik dit jaar voor het eerst meeloopt in de wed­stri­jd­cat­e­gorie. Zij lev­ert haar band­je al meteen in om zodoende zon­der stress aan de run te kun­nen begin­nen en ervar­ing op te doen. Ook een manier. We waren het er bei­den over eens dat we min­i­maal één tot twee jaar nodig hebben om met een fat­soen­lijke tijd een run uit te lopen. 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Tags

(all tags)

Tweets