Domper in Doorn

hang-ondoorn2016

Hoe onvoorspelbaar de survivalsport kan zijn heb ik vandaag aan den lijve ondervonden. Nadat ik twee weken geleden in Vollenhove onder voor mijn doen barre omstandigheden de run wist uit te lopen plus m’n bandje te behouden, was het vandaag onder veel betere condities al snel afgelopen. Ergens halverwege (wat het aantal hindernissen betrof althans, niet qua afstand) schoot de kramp in mijn linkerkuit om er vervolgens niet meer te verdwijnen. Met het lopen viel het ongemak nog wel mee, maar bij het zetten van een voetklem (iets wat in de meeste hindernissen toch wel een vereiste is) kwam het iedere keer weer opzetten.

Ook in Vollenhove had ik last van kramp op dezelfde plek. Alleen gebeurde het daar veel later in de run. Toen had ik het idee (wat later niet helemaal klopte) dat de finish nabij was en heb ik een paar keer rust genomen om de kramp weg te laten trekken. Nu overkwam het me al zo vroeg in de run dat ik bij het vooruitzicht om vooraf aan elke hindernis een rustpauze in te moeten lassen me al ontmoedigde. Twee hindernissen heb ik het nog geprobeerd voordat ik de handdoek in de ring gooide. Helaas geen eindtijd, geen bandje, geen wedstrijdpunten.

Wat valt er nog meer te zeggen? Tijdens het inlopen voor de run kwam ik een van onze trainsters tegen die met haar dochter aan de ouder-kind run meedeed. Ik vertelde haar over mijn belevenissen in Vollenhove en haalde ook de kramp aan. Zij vertelde dat kramp bij haar ook een terugkerend iets was in de rechter hamstring. Haar remedie: magnesiumtabletten. Na afloop van mijn afgebroken run kreeg ik deze tip van meerdere survivalrunners. Het proberen waard lijkt me.

Verder vraag ik me af of het aantal runs in een korte tijd ook niet een rol heeft gespeeld. De overgang naar de wedstrijdcategorie Korte Afstand (voorheen BSC) valt me best wel zwaar1. Een run om de twee weken geeft me op dit moment nauwelijks tijd voor herstel en een goede voorbereiding naar de volgende run toe. Misschien is het beter om vooralsnog slechts aan één run per maand deel te nemen. In ieder geval ziet m’n agenda voor de komende tijd er iets beter uit. Op 18 december in Dinxperlo en dan pas weer begin februari in Gendringen. En volgende week de Montferlandrun. Die zou ik bijna nog vergeten.

Als laatste moet ik bekennen dat er ook nog gewerkt moet worden aan mijn kracht. Zoals je op het plaatje van het parcours kunt zien waren de hindernissen niet gelijkmatig over het parcours verdeeld, maar een paar keer heel veel heel dicht op elkaar. Dan ga je snel verzuren. Daar had ik ook last van. Iets waar ik zeker op moet gaan trainen.

Al met al voldoende leermomenten waar ik voorlopig mee vooruit kan om me verder te ontwikkelen. Ik blijf erbij, ik had deze sport veel eerder willen ontdekken.

~ ~ ~

Iets voor jou, dat survivalrunnen? Kom dan eens een keertje kijken bij Survivalrun Trainingsgroep Arnhem. Of check voor een vereniging bij jou in de buurt.

~ ~ ~


  1. Tijdens de run sprak ik een vrouw die net als ik dit jaar voor het eerst meeloopt in de wedstrijdcategorie. Zij levert haar bandje al meteen in om zodoende zonder stress aan de run te kunnen beginnen en ervaring op te doen. Ook een manier. We waren het er beiden over eens dat we minimaal één tot twee jaar nodig hebben om met een fatsoenlijke tijd een run uit te lopen. 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *