Domper in Doorn

hang-ondoorn2016

Hoe onvoor­spel­baar de sur­vi­vals­port kan zijn heb ik van­daag aan den lij­ve onder­von­den. Nadat ik twee weken gele­den in Vol­len­ho­ve onder voor mijn doen bar­re omstan­dig­he­den de run wist uit te lopen plus m’n band­je te behou­den, was het van­daag onder veel bete­re con­di­ties al snel afge­lo­pen. Ergens hal­ver­we­ge (wat het aan­tal hin­der­nis­sen betrof althans, niet qua afstand) schoot de kramp in mijn lin­ker­k­uit om er ver­vol­gens niet meer te ver­dwij­nen. Met het lopen viel het onge­mak nog wel mee, maar bij het zet­ten van een voet­klem (iets wat in de mees­te hin­der­nis­sen toch wel een ver­eis­te is) kwam het iede­re keer weer opzet­ten.

Ook in Vol­len­ho­ve had ik last van kramp op dezelf­de plek. Alleen gebeur­de het daar veel later in de run. Toen had ik het idee (wat later niet hele­maal klop­te) dat de finish nabij was en heb ik een paar keer rust geno­men om de kramp weg te laten trek­ken. Nu over­kwam het me al zo vroeg in de run dat ik bij het voor­uit­zicht om voor­af aan elke hin­der­nis een rust­pau­ze in te moe­ten las­sen me al ont­moe­dig­de. Twee hin­der­nis­sen heb ik het nog gepro­beerd voor­dat ik de hand­doek in de ring gooi­de. Helaas geen eind­tijd, geen band­je, geen wed­strijd­pun­ten.

Wat valt er nog meer te zeg­gen? Tij­dens het inlo­pen voor de run kwam ik een van onze train­sters tegen die met haar doch­ter aan de ouder-kind run mee­deed. Ik ver­tel­de haar over mijn bele­ve­nis­sen in Vol­len­ho­ve en haal­de ook de kramp aan. Zij ver­tel­de dat kramp bij haar ook een terug­ke­rend iets was in de rech­ter ham­string. Haar reme­die: mag­ne­si­um­ta­blet­ten. Na afloop van mijn afge­bro­ken run kreeg ik deze tip van meer­de­re sur­vi­val­run­ners. Het pro­be­ren waard lijkt me.

Ver­der vraag ik me af of het aan­tal runs in een kor­te tijd ook niet een rol heeft gespeeld. De over­gang naar de wed­strijd­ca­te­go­rie Kor­te Afstand (voor­heen BSC) valt me best wel zwaar1. Een run om de twee weken geeft me op dit moment nau­we­lijks tijd voor her­stel en een goe­de voor­be­rei­ding naar de vol­gen­de run toe. Mis­schien is het beter om voor­als­nog slechts aan één run per maand deel te nemen. In ieder geval ziet m’n agen­da voor de komen­de tijd er iets beter uit. Op 18 decem­ber in Dinx­per­lo en dan pas weer begin febru­a­ri in Gen­drin­gen. En vol­gen­de week de Mont­fer­land­run. Die zou ik bij­na nog ver­ge­ten.

Als laat­ste moet ik beken­nen dat er ook nog gewerkt moet wor­den aan mijn kracht. Zoals je op het plaat­je van het par­cours kunt zien waren de hin­der­nis­sen niet gelijk­ma­tig over het par­cours ver­deeld, maar een paar keer heel veel heel dicht op elkaar. Dan ga je snel ver­zu­ren. Daar had ik ook last van. Iets waar ik zeker op moet gaan trai­nen.

Al met al vol­doen­de leer­mo­men­ten waar ik voor­lo­pig mee voor­uit kan om me ver­der te ont­wik­ke­len. Ik blijf erbij, ik had deze sport veel eer­der wil­len ont­dek­ken.

~ ~ ~

Iets voor jou, dat sur­vi­val­run­nen? Kom dan eens een keer­tje kij­ken bij Sur­vi­val­run Trai­nings­groep Arn­hem. Of check voor een ver­e­ni­ging bij jou in de buurt.

~ ~ ~


  1. Tij­dens de run sprak ik een vrouw die net als ik dit jaar voor het eerst mee­loopt in de wed­strijd­ca­te­go­rie. Zij levert haar band­je al met­een in om zodoen­de zon­der stress aan de run te kun­nen begin­nen en erva­ring op te doen. Ook een manier. We waren het er bei­den over eens dat we mini­maal één tot twee jaar nodig heb­ben om met een fat­soen­lij­ke tijd een run uit te lopen. 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *