Minutenwerk

Vanocht­end ging de wekker om 5:50 uur. Net zoals op andere werkda­gen. Nor­maal laat ik ‘m nog één of hoo­gu­it twee keer snoozen, maar nu dwong ik mezelf op te staan omdat het mijn laat­ste werkdag van de week was. Er moest nog een hoop gebeuren voor­dat ik een week­je ker­stre­ces kon vieren. En over­w­erken zat er niet in want om 17 uur was het verza­me­len voor een informele recep­tie ergens in Vee­nen­daal.
Dus stond ik niet veel lat­er in de bad­kamer en duurde het langer dan nor­maal voor­dat onze twee poezen zich rekkend en strekkend tussen mijn benen door worstelden smek­end om aan­dacht ter­wi­jl ik me probeerde te scheren zon­der diepe sni­j­won­den in mijn gezicht te op te lopen.
Nadat ik me in mijn kan­toorkleren had gehe­sen ging ik naar bene­den om brood te smeren. Aan de keukentafel zat Inge met een kop koffie nog niet hele­maal wakker te wezen. De poezen had ik al een tijd­je niet meer ges­ig­naleerd ter­wi­jl ze anders aan­dachtige toeschouw­ers zijn wan­neer ik in de keuken bezig ben. Blijk­baar alle­bei geen honger deze ocht­end.
Toen ik mijn tas pak­te en mijn jas aantrok om te gaan kreeg ik te horen waarom ik zo vroeg was van­daag. Op de klok zag ik dat het tien over half was in plaats van tien voor. Ik mom­pelde iets van laat­ste dag deze week, veel te doen en ook nog een bor­rel vanavond voor­dat ik haar een kus gaf ten afscheid.
Buiten was het donker. Heel donker. Onder­weg was het rustig. Heel rustig. Op kan­toor was het stil. Heel stil.
Het was kwart over. Een col­le­ga die steev­ast om 7 uur aan­wezig is (zodat hij steev­ast om 16 uur naar huis kan) was er niet. Voor hem was de vakantie al begonnen. Een kwarti­er lat­er was er nog steeds nie­mand. Om kwart voor zag ik een col­le­ga van een andere afdel­ing bin­nenkomen. Wat ben je vroeg, merk­te ze op in het voor­bij lopen. Weer een kwarti­er lat­er kwam de col­le­ga bin­nen die nor­maal gespro­ken al om 7 uur aan­wezig zou zijn. Wat ben je laat, merk­te ik op.
We keken alle­bei naar de klok. Wat ben jij vroeg, was zijn reac­tie. Het was pre­cies 7 uur. Van Inge kreeg ik een bericht­je dat ik ver­geten was mijn wekker uit te zetten. Langza­am viel het kwart­je op zijn plaats en besefte ik dat het haar wekker was waar ik van wakker was gewor­den. Zij moest al vroeg op voor een drin­gende klus en had het alarm op 4:50 gezet. Ik had alleen naar de minuten gekeken. Zoals ik alti­jd doe ’s ocht­ends.
~ ~ ~

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Tags

(all tags)

Tweets