Eerste kerstdag

Deze blog­post is deel 8 van 9 in de serie We zijn alle­maal alleen

Suzan schenkt zichzelf nog maar eens een kop­je koffie in. Dit is haar eerste ker­st­mis zon­der Lau­rens sinds ze een half jaar gele­den uit elka­ar zijn gegaan. Hon­derd­vi­jfen­zes­tig dagen om pre­cies te zijn. Op die bewuste dag zelf had­den ze geen ruzie gehad. Na het avon­de­ten was Lau­rens gaan ten­nis­sen met collega’s. De vol­gende ocht­end werd Suzan wakker in een verder leeg bed. Lat­er op de dag belde Lau­rens haar op dat hij was ingetrokken bij een vrouw waar hij al een tijd­je een ver­houd­ing mee had.

De koffie smaakt bit­ter. Suzan was nog niet gewend aan het nieuwe appa­raat. Hoewel, nieuw? Het was een afdankert­je van een vriendin dat was bli­jven staan nadat ze het eerste kluswerk in haar apparte­ment achter de rug had. Net zoals dat voor meer spullen het geval was. Gekre­gen van behulpzame vrien­den die haar kant had­den gekozen. Want zo voelde het wel. Alsof er ergens een geheime ver­gader­ing was geweest waar men had moeten kiezen tussen Lau­rens en Suzan. De uit­slag was nooit pub­lieke­lijk bek­end gemaakt maar ergens had Suzan het idee dat ze er als ver­liez­er was uit­gekomen.

Met haar koffie in de hand loopt Suzan van de keuken naar de woonkamer. In de hoek staat de ker­st­boom die ze gis­ter gekocht heeft. De hele mid­dag was ze bezig geweest om tussen de vele, gro­ten­deels nog ingepak­te dozen, de ker­stver­sier­ing te zoeken. Zon­der resul­taat. Daar­na had ze geen zin meer gehad om nog de stad in te gaan om nieuwe te kopen. Met een deken was ze op de bank gekropen en al snel in slaap gevallen. Mid­den in de nacht was ze wakker geschrokken. Even had ze gedacht dat iemand haar stond aan te staren. Lau­rens? Nee, het was de ker­st­boom.

Mor­gen heeft Suzan afge­spro­ken om bij haar oud­ers op bezoek te gaan. De rest van de fam­i­lie zal er ook zijn. Voor van­daag had ze wat vrien­den gevraagd of ze zin had­den bij haar kerst te vieren. Nie­mand kon. Ze had niet echt haar best gedaan iemand over te halen alsnog te komen. Het was wel best zo. De laat­ste tijd is Suzan het lief­st alleen. Ner­gens heeft ze nog zin in. Vanavond zal ze haar oud­ers bellen dat ze zich niet goed voelt. Oh, niets ern­stigs hoor. Gewoon wat grieperig. Het zal wel de ver­moei­d­heid zijn die er nu pas uitkomt na alles wat er de afgelopen tijd is voorgevallen. Maak je vooral niet ongerust over mij.

Terug in de keuken zet Suzan het lege koffiekop­je in de was­bak en spoelt ze de overige koffie weg. Ze denkt erover een klein uurt­je op bed te gaan liggen. Niet langer. Miss­chien is het toch wel een beet­je waar van die ver­moei­d­heid. Dat zou hele­maal niet zo vreemd zijn. Het waren tenslotte echt zware maan­den geweest. Voor­dat ze in bed kruipt zet ze voor de zek­er­heid haar tele­foon uit. De gordi­j­nen zijn nog dicht. Het duurt niet lang voor­dat ze in een droom­loze slaap gli­jdt.

~ ~ ~

Series Nav­i­ga­tion« Derde ker­stdagCon­cert »

Geef een reactie