De 75-jarige vrouw die over de schutting klom (en niet verdween)

Er werd aange­beld bij mijn oud­ers. De buurvrouw had zich buitenges­loten en kon haar man niet wakker kri­j­gen die op de eerste verdieping lag te slapen. Mijn vad­er wist niets anders te verzin­nen dan met behulp van een ijz­er­draad via de brieven­bus de voordeur open te kri­j­gen. Na vele pogin­gen werd het duidelijk dat dit niet ging lukken. Ergens was hij er blij om want het stelde hem meteen gerust dat er niet zomaar op een sim­pele manier inge­bro­ken kon wor­den. Tenslotte had­den zij een­zelfde soort slot op de voordeur.

Maar de buurvrouw kon nog steeds niet naar bin­nen en de buur­man sliep vredig door.

Miss­chien, zo opperde zij, kon mijn vad­er mid­dels een trap­je achter over de schut­ting klim­men. Geheel tegen zijn gewoonte in gaf mijn 80-jarige vad­er aan dat hij zich daar toch iet­sjes te oud voor voelde. Maar het idee was goed, de huishoud­trap snel gevon­den en nie­mand die de buurvrouw tegen­hield om zelf deze hin­der­nis te nemen. Na drie weigerin­gen (voor­namelijk ingegeven door hoogtevrees) gaf de 50-jarige buurvrouw het alsnog snel op. Met veel mis­baar richt­ing haar schone slaper die zich van niets bewust was belde ze naar het werk dat ze iets lat­er zou komen.

Op dat moment kwam mijn 75-jarige moed­er thuis. Ze overzag de sit­u­atie en bin­nen no-time was ze het trap­je opgek­lom­men en zat ze schri­jlings op de 2 meter en 30 cen­timer hoge schut­ting (mijn vad­er had het nader­hand opgeme­ten). En nu? vroeg de buurvrouw. Nu geef je het trap­je aan mij, zei mijn moed­er en dan zet ik het aan de andere kant neer.

Zo gezegd, zo gedaan. Niet veel lat­er stond ze bij de buren achter op de plaats. Ze maak­te de poort open voor de buurvrouw.

Naar bin­nen kon­den ze echter nog steeds niet. Tot­dat mijn vad­er hen vergezelde. Met een vishen­gel in de hand. Daarmee kon hij pre­cies bij het raam waar de buur­man van zijn welver­di­ende rust (hij had nacht­di­enst gehad) lag te geni­eten. Na enkele ferme tikken tegen het raam wer­den de gordi­j­nen opz­ij geschoven en ver­scheen zijn slaperige gezicht. Het was gelukt. De buur­man was ein­delijk wakker.

Dit ver­haal kre­gen we op oude­jaarsavond te horen ter­wi­jl we aan het avon­de­ten zat­en. Na afloop vroeg mijn moed­er of ze miss­chien een keert­je een proef­train­ing kon vol­gen bij de sur­vivalv­erenig­ing. Voor als ze nog eens iemand uit de brand moest helpen. Ik wist niet zek­er of het een grap was.

~ ~ ~

Tags

(all tags)

Tweets