Het jaar 2017 — week 1

Ik geef het toe, een weinig inspir­erende titel voor deze blog­post, maar het dekt wel de lad­ing. Van­daag zijn we namelijk pre­cies een hele week doorge­dron­gen in het nieuwe jaar 2017 en laat ik daarom eens de bal­ans opmak­en wat er zoal is terecht­gekomen van mijn goede voorne­mens. Ervar­ing uit voor­gaande jaren heeft me geleerd dat het helpt om de vinger aan de pols te houden zodat er tijdig gecor­rigeerd kan wor­den wan­neer ik dreig van het gep­lande pad af te dwalen. Een gevaar dat tegen­wo­ordig con­tinu op de loer ligt gegeven de vele soorten aflei­d­ing waaraan we de hele dag bloot­gesteld zijn.
Eerst een terug­b­lik op de week zelf voor­dat ik wat meer inzoom op de spec­i­fieke goede voorne­mens die ik een week gele­den opgesteld heb. De afgelopen dagen ston­den voor­namelijk in het teken van twee zak­en: werk en de aanstaande ver­bouwing.

Werk

Op het werk, waar de meeste van mijn collega’s nog vrolijk van hun vakantie aan het geni­eten waren, was ik de meeste tijd bezig met de voor­berei­d­ing van een work­shop die we in de week van 16 jan­u­ari organ­is­eren in Cluj, Roe­menië. Uiter­lijk begin zomer moeten alle Europese klan­torders voor een bepaalde pro­duct­groep vanu­it Cluj geleverd. De fab­riek is er al klaar voor, en de vol­gende stap is om de onder­s­te­unende admin­is­tratieve order­processen aan te passen. Omdat het redelijk rustig was kon ik me daar goed op con­cen­tr­eren.
Buiten werk­ti­jd ston­den er ver­schil­lende afsprak­en gep­land met de aan­nemer van de ver­bouwing aan het huis en de schu­ur, en de tuin­man die de vijvers komt aan­leggen en de rest van de tuin onder han­den neemt op basis van een teken­ing die we zo goed als defin­i­tief hebben gemaakt samen met een tuinar­chitekt. We zit­ten nu in de fase van uiton­der­han­del­ing van de laat­ste offertes en de uitwerk­ing van de gede­tailleerde plan­ning voor de maan­den feb­ru­ari, maart en april wan­neer de daad­w­erke­lijke werkza­amhe­den plaats gaan vin­den.

Verbouwing & verhuizing

Op 30 april moeten we uit ons huidi­ge huis zijn. Gezien de flinke bouw­plan­nen zal dat er nog om gaan span­nen. Zek­er met de kant­teken­ing dat we direkt over willen huizen en niet tijdelijk in een huur­won­ing of iets dergelijks willen verbli­jven beloofd dat een flinke klus te zijn.

Daar­naast was ik een hoop tijd kwi­jt met het uit­zoeken en in werk­ing zetten van de over­gang van Inge’s huidi­ge emailadres (dat ze zow­el voor werk als privé gebruikt maar komt te ver­vallen omdat onze huidi­ge provider niet lev­ert op ons nieuwe adres en tevens geen email-only abon­nement heeft) naar twee nieuwe emailadres (een­t­je voor haar werk en de ander voor privé) en dat boven­di­en ook nog eens zien te kop­pe­len aan haar Apple userid zon­der dat daar­door gegevens ver­loren zouden gaan.
Vooral de vol­go­rde en de juiste tim­ing leverde kop­zor­gen op omdat Inge vanzelf­sprek­end weinig tot geen ver­stor­ing voor haar bedri­jf­s­ac­tiviteit­en wilde zien. Ook moest ik haar op een duidelijke manier zien uit te leggen hoe het sys­teem­land­schap er na de splits­ing uit zou gaan zien zodat ze bij prob­le­men zelf ook een idee had waar het miss­chien aan kon liggen.
Net voor de jaar­wis­sel­ing had­den we de kans om gratis en voor niets op kan­toor over­bod­ig gewor­den kan­toorar­tike­len mee te nemen. Mijn buit bestond uit: een archiefkast, een papierverni­etiger, twee white­boards, vier bureaus en vijf stoe­len. Ideaal voor in onze grote (nog te bouwen) schu­ur annex ate­lier. En nu bleek een van de white­boards al meteen van pas te komen om wat ik in mijn hoofd had uitge­dok­terd visueel weer te geven.

Het heeft geholpen. Van­daag hebben we de laat­ste stuk­je van de puzzel gelegd en is de over­gang com­pleet afgerond. Weer een taak die we als gereed kun­nen melden. Dat voelt alti­jd goed.
Dan nu naar de goede voorne­mens.

Blijven sporten

Nadat ik eind novem­ber in Doorn voor­ti­jdig moest afhak­en van­wege kramp in mijn link­erkuit heb ik besloten het wat rustiger aan te doen. Ik ben nog wel naar een sur­vival­clin­ic in Bre­den­broek gegaan, maar de run die gep­land stond in Dinx­per­lo (daar waar ik een jaar eerder mijn eerste run liep) heb ik aan me voor­bij lat­en gaan. Omdat eind decem­ber / begin jan­u­ari de zondagse train­in­gen kwa­men te ver­vallen (Eerste ker­stdag en Nieuw­jaars­dag) en ik er doorde­weeks niet aan toe kwam, kreeg ik volop de gele­gen­heid om even afs­tand te nemen. Dit beviel me zo goed dat ik er deze eerste week van het nieuwe jaar voor gekozen heb om dat zo te lat­en. Van­daag was mijn laat­ste sport­loze dag. Komende week begin ik weer. En dan staat er meteen een nieuw­jaars­duik gepro­gram­meerd op zater­dag 14 jan­u­ari!

Blijven lezen

Op Nieuw­jaars­dag ben ik begonnen met Anna in kaart gebracht door de Tjechis­che schri­jver Marek Sin­del­ka. Waarom weet ik niet, maar het duurde even voor­dat ik erin zat. Niet omdat de eerste bladz­i­jdes saai of dergelijke waren. Zek­er niet, want wan­neer ik ze nu teruglees zie ik hoe goed het in elka­ar zit. Miss­chien dat ik moest wen­nen aan zijn schri­jf­sti­jl die erg poëtisch is en waar ik me erg voor moest bli­jven con­cen­tr­eren om het in alle schoonheid te kun­nen waarderen. Toen ik er een­maal in zat heb ik het verder (op de uren die ik beschik­baar had) adem­loos uit­gelezen. Wat een goed ver­haal!
In eerste instantie lijkt het of de hoofd­stukken in het boek niets met elka­ar te mak­en hebben. Dat blijkt niet zo te zijn. Gaan­deweg wordt duidelijk dat de per­so­n­en die de revue passeren ieder op zich op een bepaalde manier in relatie met elka­ar staan. Of beter gezegd, ze zijn alle­maal ver­bon­den met Anna waaromheen het hele boek gecon­strueerd is. Zon­der dat het geforceerd overkomt. Zek­er is hier de vorm erg belan­grijk, maar de wijze waarop Marek Sin­del­ka dit heeft inge­vuld is majestueus. Keer op keer weet hij rake obser­vaties te plaat­sen bij de alledaagse han­delin­gen van de per­son­ages die hij ten tonele voert. Zijn analy­ses van het liefdesleven tussen part­ners zijn van een chirur­gis­che pre­cisie en hoe hij kleine veran­derin­gen …
Neem bijvoor­beeld de scene waar een stel met kind een trein­coupé bin­nenkomt. De man heeft kort oog­con­tact met een jonge vrouw die er al zat. Zij biedt hem een snoep­je aan. Niet het kind, maar hem. Meer gebeurt er ogen­schi­jn­lijk niet. Bij de echtgenote is er echter iets in werk­ing gezet zon­der dat zij daar de reik­wi­jdte op dat moment van kan overzien. Ze ziet haar man die gedachteloos zit te kauwen en tegen­over hem de jonge vrouw die weer verdiept is in haar mobielt­je. Niets aan de hand.

Maar toch, als ze die avond de afwas zou opruimen, zou ze ont­dekken dat in een van de glazen in de buf­fetkast — dat ene glas hele­maal achterin dat ze nooit gebruik­ten — een barst zat. En die zou er voor alti­jd in bli­jven zit­ten ook. Daar ergens had zich de weemoed gen­esteld. En daar­van­daan zou het soms op onbe­waak­te ogen­blikken, op die avon­den dat ergens ver weg het geblaf van hon­den en kinder­stem­men in de tuin te horen zijn, de schemer­ing over het bos valt en rare wolken­flar­den langs de blauwe hemel dri­jven, op die momenten zou die weemoed onverwacht in hun lev­ens wor­den gegoten.
[p.106, Anna in kaart gebracht, Marek Sin­del­ka]

Anna in kaart gebracht was voor mij een ontzettend mooie leeser­var­ing die me lang zal bijbli­jven. Ik ga op zoek naar meer werk van Marek Sin­del­ka.

Wie is Anna? Door de ogen van haar te oude min­naar (een voortvluchtige archi­tect), haar groot­vad­er met een glazen oog en een schri­jver die ver­halen haat, komen we steeds meer te weten over deze mys­terieuze jonge vrouw. Maar welke verteller kun­nen we vertrouwen? Wie laat zich niet lei­den door vooro­orde­len, ogen­schi­jn­lijk onschuldige mis­ver­standen en onzek­er­he­den? Wie kent Anna echt?
Anna in kaart gebracht
Marek Sin­del­ka
Uit­gev­er Das Mag Uit­gev­ers
ISBN 9789082410648
Wat ik hier­na ga lezen weet ik nog niet. Er zijn vol­doende boeken op mijn leesli­jst waar ik al in begonnen ben. Of ik vanavond in een van die boeken verder ga is nog maar de vraag. Het kan ook zijn dat ik een nieuw boek pak van de stapel nog te lezen.

Blijven bloggen

De oogst is mager. Slechts twee blog­posts deze week (degene over mijn goede voorne­mens op 1 jan­u­ari niet mee gerek­end, alsook een citaat uit het boek Bird by bird door Anne Lam­ott).
De eerste blog­post ging over Shaker’s Law naar aan­lei­d­ing van het deac­tiv­eren van mijn face­book account. De hamvraag is of ik er van weg kan bli­jven. Tot nu lev­ert het me een hoop extra tijd op. Wel is het zo dat ik een kanaal mis om mijn blog­posts te pro­moten. Ik heb trouwens lat­er in de week een lijst van in totaal der­tien Inter­net Laws onder aan de blog­post toegevoegd. Ondanks dat het lijst­je uit 2010 stamt ston­den er veel tussen waar­van ik nog nooit geho­ord had.
Onder­w­erp van mijn tweede blog­post deze week was een artikel op De Cor­re­spon­dent waar tien manieren wer­den ver­meld hoe je nieuwe muziek kunt ont­dekken wan­neer je in een muziek­bubbel bent terecht­gekomen. Ik kon het niet lat­en om een elfde manier op te voeren die mij al heel wat mooie nieuwe muziek heeft opgeleverd. Miss­chien dat iemand van jul­lie nog andere manieren weet?
Twee blog­posts dus. Je kunt het ook van de posi­tieve kant bek­ijken en zeggen dat ik toch mooi twee blog­posts gepub­liceerd heb deze week. Niet slecht, gezien de hoeveel­heid andere din­gen die ik gedaan heb.

Blijven tekenen

Waar ik al bang voor was is ook uit­gekomen. Teke­nen zit niet in mijn sys­teem. Of het de komende maan­den echt gaat lukken betwi­jfel ik. Een boek kan ik er snel tussendoor bij­pakken en enkele bladz­i­jdes lezen voor­dat ik het weer moet weg­leggen voor wat anders, en aan een blog­post kan ik ook zo nu en dan doorschri­jven. Dat kri­jg ik niet voor elka­ar met het teke­nen. Daar­voor moet ik echt gaan zit­ten en weten dat ik voor een bepaalde tijd ongesto­ord kan werken. Dat zal moeil­ijk wor­den.

Was dat alles?

Als laat­ste wil ik de serie La Trêve (nog­maals) onder de aan­dacht bren­gen die onder andere op Net­flix te vin­den is. Ga die serie kijken!

[Klik op de afbeeld­ing om de trail­er van La Trêve op Youtube af te spe­len]
En ja, dat was alles.

  • Lekker vol toch ☺ En la trêve hebben ze op de Bel­gis­che tele­visie op Can­vas gespeeld, hele­maal top! Momenteel speelt er bij ons een nieuwe serie Beau Sejour … ziet er ook veel­belovend uit. Ook Bel­gisch ☺

    • Goeie tip van Beau Sejour! Toen ik het opzocht kreeg ik ook een ver­wi­jz­ing naar Pub­lic Ene­my (ook uit Bel­gië). Ooit van geho­ord? Er werd al gespro­ken over Bel­gië als het nieuwe Scan­di­nav­ië (vwb film noir thrillers). Mooi com­pli­ment.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Tags

(all tags)

Tweets