Het jaar 2017 — week 1

Ik geef het toe, een wei­nig inspi­re­ren­de titel voor deze blog­post, maar het dekt wel de lading. Van­daag zijn we name­lijk pre­cies een hele week door­ge­dron­gen in het nieu­we jaar 2017 en laat ik daar­om eens de balans opma­ken wat er zoal is terecht­ge­ko­men van mijn goe­de voor­ne­mens. Erva­ring uit voor­gaan­de jaren heeft me geleerd dat het helpt om de vin­ger aan de pols te hou­den zodat er tij­dig gecor­ri­geerd kan wor­den wan­neer ik dreig van het geplan­de pad af te dwa­len. Een gevaar dat tegen­woor­dig con­ti­nu op de loer ligt gege­ven de vele soor­ten aflei­ding waar­aan we de hele dag bloot­ge­steld zijn.
Eerst een terug­blik op de week zelf voor­dat ik wat meer inzoom op de spe­ci­fie­ke goe­de voor­ne­mens die ik een week gele­den opge­steld heb. De afge­lo­pen dagen ston­den voor­na­me­lijk in het teken van twee zaken: werk en de aan­staan­de ver­bou­wing.

Werk

Op het werk, waar de mees­te van mijn collega’s nog vro­lijk van hun vakan­tie aan het genie­ten waren, was ik de mees­te tijd bezig met de voor­be­rei­ding van een work­shop die we in de week van 16 janu­a­ri orga­ni­se­ren in Cluj, Roe­me­nië. Uiter­lijk begin zomer moe­ten alle Euro­pe­se klan­t­or­ders voor een bepaal­de pro­duct­groep van­uit Cluj gele­verd. De fabriek is er al klaar voor, en de vol­gen­de stap is om de onder­steu­nen­de admi­ni­stra­tie­ve order­pro­ces­sen aan te pas­sen. Omdat het rede­lijk rus­tig was kon ik me daar goed op con­cen­tre­ren.
Bui­ten werk­tijd ston­den er ver­schil­len­de afspra­ken gepland met de aan­ne­mer van de ver­bou­wing aan het huis en de schuur, en de tuin­man die de vij­vers komt aan­leg­gen en de rest van de tuin onder han­den neemt op basis van een teke­ning die we zo goed als defi­ni­tief heb­ben gemaakt samen met een tuin­ar­chi­tekt. We zit­ten nu in de fase van uit­on­der­han­de­ling van de laat­ste offer­tes en de uit­wer­king van de gede­tail­leer­de plan­ning voor de maan­den febru­a­ri, maart en april wan­neer de daad­wer­ke­lij­ke werk­zaam­he­den plaats gaan vin­den.

Verbouwing & verhuizing

Op 30 april moe­ten we uit ons hui­di­ge huis zijn. Gezien de flin­ke bouw­plan­nen zal dat er nog om gaan span­nen. Zeker met de kant­te­ke­ning dat we direkt over wil­len hui­zen en niet tij­de­lijk in een huur­wo­ning of iets der­ge­lijks wil­len ver­blij­ven beloofd dat een flin­ke klus te zijn.

Daar­naast was ik een hoop tijd kwijt met het uit­zoe­ken en in wer­king zet­ten van de over­gang van Inge’s hui­di­ge email­adres (dat ze zowel voor werk als pri­vé gebruikt maar komt te ver­val­len omdat onze hui­di­ge pro­vi­der niet levert op ons nieu­we adres en tevens geen email-only abon­ne­ment heeft) naar twee nieu­we email­adres (een­tje voor haar werk en de ander voor pri­vé) en dat boven­dien ook nog eens zien te kop­pe­len aan haar Apple use­rid zon­der dat daar­door gege­vens ver­lo­ren zou­den gaan.
Voor­al de volg­or­de en de juis­te timing lever­de kop­zor­gen op omdat Inge van­zelf­spre­kend wei­nig tot geen ver­sto­ring voor haar bedrijfs­ac­ti­vi­tei­ten wil­de zien. Ook moest ik haar op een dui­de­lij­ke manier zien uit te leg­gen hoe het sys­teem­land­schap er na de split­sing uit zou gaan zien zodat ze bij pro­ble­men zelf ook een idee had waar het mis­schien aan kon lig­gen.
Net voor de jaar­wis­se­ling had­den we de kans om gra­tis en voor niets op kan­toor over­bo­dig gewor­den kan­toor­ar­ti­ke­len mee te nemen. Mijn buit bestond uit: een archief­kast, een papier­ver­nie­ti­ger, twee whi­te­boards, vier bureaus en vijf stoe­len. Ide­aal voor in onze gro­te (nog te bou­wen) schuur annex ate­lier. En nu bleek een van de whi­te­boards al met­een van pas te komen om wat ik in mijn hoofd had uit­ge­dok­terd visu­eel weer te geven.

Het heeft gehol­pen. Van­daag heb­ben we de laat­ste stuk­je van de puz­zel gelegd en is de over­gang com­pleet afge­rond. Weer een taak die we als gereed kun­nen mel­den. Dat voelt altijd goed.
Dan nu naar de goe­de voor­ne­mens.

Blijven sporten

Nadat ik eind novem­ber in Doorn voor­tij­dig moest afha­ken van­we­ge kramp in mijn lin­ker­k­uit heb ik beslo­ten het wat rus­ti­ger aan te doen. Ik ben nog wel naar een sur­vi­val­cli­nic in Bre­den­broek gegaan, maar de run die gepland stond in Dinx­per­lo (daar waar ik een jaar eer­der mijn eer­ste run liep) heb ik aan me voor­bij laten gaan. Omdat eind decem­ber / begin janu­a­ri de zon­dag­se trai­nin­gen kwa­men te ver­val­len (Eer­ste kerst­dag en Nieuw­jaars­dag) en ik er door­de­weeks niet aan toe kwam, kreeg ik vol­op de gele­gen­heid om even afstand te nemen. Dit beviel me zo goed dat ik er deze eer­ste week van het nieu­we jaar voor geko­zen heb om dat zo te laten. Van­daag was mijn laat­ste sport­lo­ze dag. Komen­de week begin ik weer. En dan staat er met­een een nieuw­jaars­duik gepro­gram­meerd op zater­dag 14 janu­a­ri!

Blijven lezen

Op Nieuw­jaars­dag ben ik begon­nen met Anna in kaart gebracht door de Tje­chi­sche schrij­ver Marek Sin­del­ka. Waar­om weet ik niet, maar het duur­de even voor­dat ik erin zat. Niet omdat de eer­ste blad­zij­des saai of der­ge­lij­ke waren. Zeker niet, want wan­neer ik ze nu terug­lees zie ik hoe goed het in elkaar zit. Mis­schien dat ik moest wen­nen aan zijn schrijf­stijl die erg poë­tisch is en waar ik me erg voor moest blij­ven con­cen­tre­ren om het in alle schoon­heid te kun­nen waar­de­ren. Toen ik er een­maal in zat heb ik het ver­der (op de uren die ik beschik­baar had) adem­loos uit­ge­le­zen. Wat een goed ver­haal!
In eer­ste instan­tie lijkt het of de hoofd­stuk­ken in het boek niets met elkaar te maken heb­ben. Dat blijkt niet zo te zijn. Gaan­de­weg wordt dui­de­lijk dat de per­so­nen die de revue pas­se­ren ieder op zich op een bepaal­de manier in rela­tie met elkaar staan. Of beter gezegd, ze zijn alle­maal ver­bon­den met Anna waar­om­heen het hele boek gecon­stru­eerd is. Zon­der dat het gefor­ceerd over­komt. Zeker is hier de vorm erg belang­rijk, maar de wij­ze waar­op Marek Sin­del­ka dit heeft inge­vuld is majes­tu­eus. Keer op keer weet hij rake obser­va­ties te plaat­sen bij de alle­daag­se han­de­lin­gen van de per­so­na­ges die hij ten tone­le voert. Zijn ana­ly­ses van het lief­des­le­ven tus­sen part­ners zijn van een chi­rur­gi­sche pre­ci­sie en hoe hij klei­ne ver­an­de­rin­gen …
Neem bij­voor­beeld de sce­ne waar een stel met kind een trein­cou­pé bin­nen­komt. De man heeft kort oog­con­tact met een jon­ge vrouw die er al zat. Zij biedt hem een snoep­je aan. Niet het kind, maar hem. Meer gebeurt er ogen­schijn­lijk niet. Bij de echt­ge­no­te is er ech­ter iets in wer­king gezet zon­der dat zij daar de reik­wijd­te op dat moment van kan over­zien. Ze ziet haar man die gedach­te­loos zit te kau­wen en tegen­over hem de jon­ge vrouw die weer ver­diept is in haar mobiel­tje. Niets aan de hand.

Maar toch, als ze die avond de afwas zou oprui­men, zou ze ont­dek­ken dat in een van de gla­zen in de buf­fet­kast — dat ene glas hele­maal ach­ter­in dat ze nooit gebruik­ten — een barst zat. En die zou er voor altijd in blij­ven zit­ten ook. Daar ergens had zich de wee­moed genes­teld. En daar­van­daan zou het soms op onbe­waak­te ogen­blik­ken, op die avon­den dat ergens ver weg het geblaf van hon­den en kin­der­stem­men in de tuin te horen zijn, de sche­me­ring over het bos valt en rare wol­ken­flar­den langs de blau­we hemel drij­ven, op die momen­ten zou die wee­moed onver­wacht in hun levens wor­den gego­ten.
[p.106, Anna in kaart gebracht, Marek Sin­del­ka]

Anna in kaart gebracht was voor mij een ont­zet­tend mooie lees­er­va­ring die me lang zal bij­blij­ven. Ik ga op zoek naar meer werk van Marek Sin­del­ka.

Wie is Anna? Door de ogen van haar te oude min­naar (een voort­vluch­ti­ge archi­tect), haar groot­va­der met een gla­zen oog en een schrij­ver die ver­ha­len haat, komen we steeds meer te weten over deze mys­te­ri­eu­ze jon­ge vrouw. Maar wel­ke ver­tel­ler kun­nen we ver­trou­wen? Wie laat zich niet lei­den door voor­oor­de­len, ogen­schijn­lijk onschul­di­ge mis­ver­stan­den en onze­ker­he­den? Wie kent Anna echt?
Anna in kaart gebracht
Marek Sin­del­ka
Uit­ge­ver Das Mag Uit­ge­vers
ISBN 9789082410648
Wat ik hier­na ga lezen weet ik nog niet. Er zijn vol­doen­de boe­ken op mijn lees­lijst waar ik al in begon­nen ben. Of ik van­avond in een van die boe­ken ver­der ga is nog maar de vraag. Het kan ook zijn dat ik een nieuw boek pak van de sta­pel nog te lezen.

Blijven bloggen

De oogst is mager. Slechts twee blog­posts deze week (dege­ne over mijn goe­de voor­ne­mens op 1 janu­a­ri niet mee gere­kend, als­ook een citaat uit het boek Bird by bird door Anne Lamott).
De eer­ste blog­post ging over Shaker’s Law naar aan­lei­ding van het deac­ti­ve­ren van mijn facebook account. De ham­vraag is of ik er van weg kan blij­ven. Tot nu levert het me een hoop extra tijd op. Wel is het zo dat ik een kanaal mis om mijn blog­posts te pro­mo­ten. Ik heb trou­wens later in de week een lijst van in totaal der­tien Inter­net Laws onder aan de blog­post toe­ge­voegd. Ondanks dat het lijst­je uit 2010 stamt ston­den er veel tus­sen waar­van ik nog nooit gehoord had.
Onder­werp van mijn twee­de blog­post deze week was een arti­kel op De Cor­res­pon­dent waar tien manie­ren wer­den ver­meld hoe je nieu­we muziek kunt ont­dek­ken wan­neer je in een muziek­bub­bel bent terecht­ge­ko­men. Ik kon het niet laten om een elf­de manier op te voe­ren die mij al heel wat mooie nieu­we muziek heeft opge­le­verd. Mis­schien dat iemand van jul­lie nog ande­re manie­ren weet?
Twee blog­posts dus. Je kunt het ook van de posi­tie­ve kant bekij­ken en zeg­gen dat ik toch mooi twee blog­posts gepu­bli­ceerd heb deze week. Niet slecht, gezien de hoe­veel­heid ande­re din­gen die ik gedaan heb.

Blijven tekenen

Waar ik al bang voor was is ook uit­ge­ko­men. Teke­nen zit niet in mijn sys­teem. Of het de komen­de maan­den echt gaat luk­ken betwij­fel ik. Een boek kan ik er snel tus­sen­door bij­pak­ken en enke­le blad­zij­des lezen voor­dat ik het weer moet weg­leg­gen voor wat anders, en aan een blog­post kan ik ook zo nu en dan door­schrij­ven. Dat krijg ik niet voor elkaar met het teke­nen. Daar­voor moet ik echt gaan zit­ten en weten dat ik voor een bepaal­de tijd onge­stoord kan wer­ken. Dat zal moei­lijk wor­den.

Was dat alles?

Als laat­ste wil ik de serie La Trê­ve (nog­maals) onder de aan­dacht bren­gen die onder ande­re op Net­flix te vin­den is. Ga die serie kij­ken!

[Klik op de afbeel­ding om de trai­ler van La Trê­ve op You­tu­be af te spe­len]
En ja, dat was alles.

Elf manie­ren om nieu­we muziek te ont­dek­ken
Op en neer naar San Fran­cis­co zon­der een cen­ti­me­ter te bewe­gen

2 Comments

  1. Lek­ker vol toch ☺ En la trê­ve heb­ben ze op de Bel­gi­sche tele­vi­sie op Can­vas gespeeld, hele­maal top! Momen­teel speelt er bij ons een nieu­we serie Beau Sejour … ziet er ook veel­be­lo­vend uit. Ook Bel­gisch ☺

    • Goeie tip van Beau Sejour! Toen ik het opzocht kreeg ik ook een ver­wij­zing naar Public Ene­my (ook uit Bel­gië). Ooit van gehoord? Er werd al gespro­ken over Bel­gië als het nieu­we Scan­di­na­vië (vwb film noir thril­lers). Mooi com­pli­ment.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *