Op en neer naar San Francisco zonder een centimeter te bewegen

My grand­fa­ther says that’s what books are for,” Asho­ke said, using the oppor­tu­ni­ty to open the volu­me in his hands. “To tra­vel wit­hout moving an inch.”
[The Namesa­ke — Jhum­pa Lahi­ri]

Het twee­de boek waar­in ik dit jaar ben begon­nen is Mr. Penumbra’s 24-hour book­sto­re, geschre­ven door Robin Slo­an. In de eer­ste pagina’s van het ver­haal lezen we hoe de hoofd­per­soon Clay Jan­non op zoek gaat naar een nieu­we baan nadat hij door de eco­no­mi­sche cri­sis werk­loos is gewor­den. Een van de manie­ren is om te let­ten op bord­jes met ‘Help Wan­ted’ tij­dens zijn wan­de­lin­gen door San Fran­cis­co. Hij stuit al snel op een boek­win­kel die om per­so­neel vraagt voor de late dienst. Aan­van­ke­lijk aar­ze­lend besluit Clay toch naar bin­nen te gaan:

I pus­hed the bookstore’s glass door. It made a bell tin­kle brightly up abo­ve, and I step­ped slow­ly through. I did not rea­li­ze at the time what an impor­tant thres­hold I had just cros­sed.
[p.7, Mr. Penum­bra, Robin Slo­an]

Het moment dat ik deze zin­nen las stap­te ik zelf over de drem­pel van City Lights Book­sto­re. San Fran­cis­co was de eind­be­stem­ming van de trip die we in 1993 door de Ver­e­nig­de Sta­ten onder­na­men en die ons van Oost naar West bracht. We waren vele weken onder­weg en ik was aar­dig door mijn lees­voor­raad heen. Tij­dens het laat­ste week­end voor­dat we per vlieg­tuig huis­waarts zou­den keren leek het me dus een goed idee om in ieder geval enke­le boek­win­kels te bezoe­ken tij­dens onze wan­del­toch­ten door het cen­trum om iets te kopen voor de lan­ge vlucht terug die ons nog te wach­ten stond.

Nu is het niet zo dat er geen boek­win­kels te vin­den waren, maar de mees­ten kon­den me die dag niet te beko­ren. Veel te groots opge­zet, vaak erg gericht op bestel­lers en dan wei­nig ander geva­ri­eerd aan­bod of te veel gericht op een leespu­bliek waar­toe ik me niet reken­de. Ik had de hoop om eens lek­ker te kun­nen gras­dui­nen tus­sen aller­lei exo­ti­sche boe­ken en onbe­ken­de schrij­vers al bij­na opge­ge­ven toen mijn oog viel op ‘City Lights Book­sel­lers & Publis­hers’. Ter­wijl de rest van het reis­ge­zel­schap eerst nog naar wat ande­re win­kels wil­de gaan, stak ik de weg over.
I pus­hed the bookstore’s glass door. It made a bell tin­kle brightly up abo­ve, and I step­ped slow­ly through. I did not rea­li­ze at the time what an impor­tant thres­hold I had just cros­sed.

Ik moet de tijd com­pleet ver­ge­ten zijn. Ver­diept in een of ander reis­boek over een tocht door Zuid-Ame­ri­ka werd er plots op mijn schou­der getikt. Het was mijn toen­ma­li­ge vrien­din die wil­de weten of ik iets gevon­den had. En of ik iets gevon­den had! De boek­win­kel waar­naar ik altijd op zoek was geweest!

Van­af het moment dat ik over de drem­pel stap­te waan­de ik me in een com­pleet nieu­we wereld waar ik me tege­lij­ker­tijd hele­maal thuis voel­de. Alles adem­de lezen uit. De inrich­ting, de boe­ken, het per­so­neel, de geur, het licht, het geluid. Het sprak me alle­maal aan. Ik wil­de er maar één ding doen: een wil­le­keu­rig boek pak­ken (want alle boe­ken waren goed) en ergens gaan zit­ten om het te lezen. Daar­na een vol­gend boek pak­ken om het te lezen. Ad infi­ni­tum. Nooit wil­de ik meer weg tus­sen al die boe­ken die vroe­gen om door mij gele­zen te wor­den.

Er wordt geroe­pen. Van bene­den klinkt de vraag of ik kom eten. Ik kijk op van­uit het boek dat ik aan het lezen was en dat me onge­merkt naar San Fran­cis­co in het jaar 1993 had gebracht.

Natuur­lijk had die tik op mijn schou­der het effect dat de beto­ve­ring ver­bro­ken was. Met spijt nam ik afscheid van een sta­pel boe­ken die ik al gaan­de­weg tij­dens mijn rond­gang langs de vele schap­pen ver­za­meld had en ver­liet uit­ein­de­lijk de zaak met enke­le boe­ken die nog steeds een spe­ci­aal plek­je in mijn boe­ken­kast heb­ben. Het tas­je met logo waar­in ik de boe­ken kon mee­ne­men heb ik inge­lijst. Nu zit het al in een van de ver­huis­do­zen, maar in ons nieu­we huis krijgt het opnieuw een pro­mi­nen­te plaats in mijn stu­deer­ka­mer.

~ ~ ~

Het jaar 2017 — week 1
Blij­ven spor­ten valt niet mee wan­neer het gaan al niet lukt