Op en neer naar San Francisco zonder een centimeter te bewegen

“My grandfather says that’s what books are for,” Ashoke said, using the opportunity to open the volume in his hands. “To travel without moving an inch.”
[The Namesake – Jhumpa Lahiri]

Het tweede boek waarin ik dit jaar ben begonnen is Mr. Penumbra’s 24-hour bookstore, geschreven door Robin Sloan. In de eerste pagina’s van het verhaal lezen we hoe de hoofdpersoon Clay Jannon op zoek gaat naar een nieuwe baan nadat hij door de economische crisis werkloos is geworden. Een van de manieren is om te letten op bordjes met ‘Help Wanted’ tijdens zijn wandelingen door San Francisco. Hij stuit al snel op een boekwinkel die om personeel vraagt voor de late dienst. Aanvankelijk aarzelend besluit Clay toch naar binnen te gaan:

I pushed the bookstore’s glass door. It made a bell tinkle brightly up above, and I stepped slowly through. I did not realize at the time what an important threshold I had just crossed.
[p.7, Mr. Penumbra, Robin Sloan]

Het moment dat ik deze zinnen las stapte ik zelf over de drempel van City Lights Bookstore. San Francisco was de eindbestemming van de trip die we in 1993 door de Verenigde Staten ondernamen en die ons van Oost naar West bracht. We waren vele weken onderweg en ik was aardig door mijn leesvoorraad heen. Tijdens het laatste weekend voordat we per vliegtuig huiswaarts zouden keren leek het me dus een goed idee om in ieder geval enkele boekwinkels te bezoeken tijdens onze wandeltochten door het centrum om iets te kopen voor de lange vlucht terug die ons nog te wachten stond.

Nu is het niet zo dat er geen boekwinkels te vinden waren, maar de meesten konden me die dag niet te bekoren. Veel te groots opgezet, vaak erg gericht op bestellers en dan weinig ander gevarieerd aanbod of te veel gericht op een leespubliek waartoe ik me niet rekende. Ik had de hoop om eens lekker te kunnen grasduinen tussen allerlei exotische boeken en onbekende schrijvers al bijna opgegeven toen mijn oog viel op ‘City Lights Booksellers & Publishers‘. Terwijl de rest van het reisgezelschap eerst nog naar wat andere winkels wilde gaan, stak ik de weg over.
I pushed the bookstore’s glass door. It made a bell tinkle brightly up above, and I stepped slowly through. I did not realize at the time what an important threshold I had just crossed.

Ik moet de tijd compleet vergeten zijn. Verdiept in een of ander reisboek over een tocht door Zuid-Amerika werd er plots op mijn schouder getikt. Het was mijn toenmalige vriendin die wilde weten of ik iets gevonden had. En of ik iets gevonden had! De boekwinkel waarnaar ik altijd op zoek was geweest!

Vanaf het moment dat ik over de drempel stapte waande ik me in een compleet nieuwe wereld waar ik me tegelijkertijd helemaal thuis voelde. Alles ademde lezen uit. De inrichting, de boeken, het personeel, de geur, het licht, het geluid. Het sprak me allemaal aan. Ik wilde er maar één ding doen: een willekeurig boek pakken (want alle boeken waren goed) en ergens gaan zitten om het te lezen. Daarna een volgend boek pakken om het te lezen. Ad infinitum. Nooit wilde ik meer weg tussen al die boeken die vroegen om door mij gelezen te worden.

Er wordt geroepen. Van beneden klinkt de vraag of ik kom eten. Ik kijk op vanuit het boek dat ik aan het lezen was en dat me ongemerkt naar San Francisco in het jaar 1993 had gebracht.

Natuurlijk had die tik op mijn schouder het effect dat de betovering verbroken was. Met spijt nam ik afscheid van een stapel boeken die ik al gaandeweg tijdens mijn rondgang langs de vele schappen verzameld had en verliet uiteindelijk de zaak met enkele boeken die nog steeds een speciaal plekje in mijn boekenkast hebben. Het tasje met logo waarin ik de boeken kon meenemen heb ik ingelijst. Nu zit het al in een van de verhuisdozen, maar in ons nieuwe huis krijgt het opnieuw een prominente plaats in mijn studeerkamer.

~ ~ ~

Geef een reactie