Midweekje Cluj-Napoca

Er werd code geel voor­speld. Dus vertrokken we zonda­gavond naar Dort­mund om te over­nacht­en in een hotel zodat we een mogelijk ver­keersin­farct op de vroege maan­dachtocht­end zouden ver­mi­j­den. Onder­weg was het flink mist­ig maar gelukkig geen sneeuw of ijzel. Bij het hotel aangekomen waren we net op tijd om bij de recep­tion­ist (die er al vanaf vijf uur ’s ocht­ends zat!) te kun­nen incheck­en. Daar­na moest je gebruik mak­en van een automaat in de hal. Werkt ook, maar is toch een heel stuk min­der per­soon­lijk. Omdat het zo’n typ­isch goed­koop bud­get hotel was zat er weinig anders op dan je kamer op te zoeken want een plek om geza­men­lijk nog wat te klet­sen met onze andere collega’s die inmid­dels ook waren gear­riveerd was er niet.

[Air­port Dort­mund ligt er ver­lat­en bij nadat alle ocht­end­vlucht­en vertrokken zijn.]
De vol­gende ocht­end had­den we een kwartiert­je nodig om van het hotel naar het vliegveld te rij­den en in te check­en. Ruim op tijd. Ons plan pak­te goed uit. Tot­dat we zagen dat van alle vlucht­en die er rond negen uur zouden vertrekken er een­t­je ver­trag­ing had. Jawel, die naar Cluj-Napoca in Roe­menië. Eerst nog een uurt­je, maar gaan­deweg werd het twee uur en uitein­delijk zelfs drie uur. Het bleek dat ons vlieg­tu­ig van­wege tech­nis­che manke­menten niet kon vertrekken vanu­it Cluj en er een ander vlieg­tu­ig onder­weg was uit Hon­gar­i­je dat eerst nog naar Cluj moest om daar de ges­trande pas­sagiers op te pikken. Al met al waren we pas tegen drie uur ’s mid­dags plaat­selijke tijd in Cluj in plaats van rond het mid­dagu­ur. We besloten dat het niet meer de moeite was om nog naar kan­toor te gaan.
Op dins­dag stond dag 1 van de driedaagse work­shop gep­land. De ocht­end was voor een groot gedeelte vri­jge­maakt voor mijn pre­sen­tatie om het pro­ject­team door de huidi­ge processen heen te prat­en en een overzicht te geven van de belan­grijk­ste veran­derin­gen die er aan zat­en te komen. In de mid­dag en de ocht­end daarop vol­gend was het de bedoel­ing dat de func­tionele teams zich terug zouden trekken om de impact op hun func­tion­eel gebied in kaart te bren­gen. De zoge­heten ‘fit-gap’ analyse. Wat past wel, en wat past niet. Tegelijk­er­ti­jd had­den we par­al­lel daaraan sessies gep­land met tech­nis­che teams om inter­faces en dergelijke door te spreken. Een vol pro­gram­ma en de dag vloog voor­bij.
Terug in het hotel verza­melden we in de lob­by waar de man­nen onder het genot van een drankje toekeken hoe de enige vrouw in het gezelschap met naald en draad reparatiew­erk aan een jas ver­richtte voor­dat we een restau­rant opzocht­en.

Woens­dagocht­end besloot ik voor dag en dauw en bij een tem­per­atu­ur van -10 Cel­sius een rond­je te gaan ren­nen. Toen ik mijn hard­loop­broek aantrok scheurde die open aan de bin­nenkant van mijn lies. Pre­cies op de naad. Miss­chien had ik door wat beter op te let­ten de avond ervoor de schade kun­nen beperken door ook met naald en draad aan de slag te gaan, maar gezien het vroege uur in com­bi­natie met mijn hand­igheid op dit gebied liet ik het maar zo. Safe­ty first! Tenslotte was het nog pik­donker buiten en waren er weinig mensen op straat.
Het lopen ging lekker. Ik vond de weg makke­lijk naar het stadspark waar ik mijn oefenin­gen deed. Gelei­delijk aan werd het echter wel iet­sjes lichter, nam het aan­tal mensen op straat toe en trok de bit­tere kou gemeen door het open gat in mijn broek naar bin­nen. Tijd om terug te gaan met een iet­wat aangepaste looptech­niek zodat eventuele inkijk zoveel mogelijk werd beperkt. In het hotel waren ook al heel wat gas­ten wakker. Het leek me daarom gepaster om via de trap mijn hotelka­mer op te zoeken en de lift te ver­mi­j­den. In ieder geval was het een ver­fris­sende ervar­ing.

De woens­dag en de don­derdag ver­liepen verder zoals gep­land. Veel goede dis­cussies en heel veel nut­tige input wat we nu moeten ver­w­erken in het pro­ject­plan zodat we over enkele weken aan een eerste testronde kun­nen begin­nen. Het is nog niet hele­maal duidelijk of we dat in Cluj gaan doen of dat we iedereen uitn­odi­gen in Ede. Deze laat­ste optie heeft mijn voorkeur. We kun­nen dan de pro­jec­tle­den uit Cluj tegelijk wat langer bloot­stellen aan de manier van werken die bij ons al inge­burg­erd is en die zij voor een gedeelte gaan toepassen in hun eigen omgev­ing. Op het per­soon­lijke vlak komt het mij ook wel goed uit omdat we thuis dan net zijn begonnen met de ver­bouwing. Ik zit er niet echt op te wacht­en om juist dan weer een week­je afwezig te zijn zodat alle coör­di­natie op de schoud­ers van Inge terechtkomt.
Maar eerst mijn kof­fers pakken en proberen wat uurt­jes slaap te pakken. De taxi naar het vliegveld staat om 5:30 uur klaar en aangezien het nu alweer bij­na mid­der­nacht is lijkt me dat het ver­standig­ste.
~ ~ ~