Rondje checken

Van­och­tend vroeg stond ik voor de ver­an­de­ring eens niet op het sur­vi­val­ter­rein zoals gewoon­lijk op zon­dag. Ik had beloofd onze zoon te hel­pen met het opha­len van een nieuw bed bij de Ikea. Hij wil­de per se op een tijd­stip waar­van hij dacht dat het niet druk was. Als­of het ooit nìet druk is bij het Zweed­se bouw­pak­ket­ten­wa­ren­huis.
Ruim­schoots voor de ope­nings­tijd van 11 uur wil­den we onze auto dicht bij de uit­gang par­ke­ren. We waren niet de eni­gen die dat van plan waren. Ter­wijl ik door het dool­hof van gan­gen reed op zoek naar een plek­je was het humeur van zoon­lief al aar­dig ver­pest door deze tegen­slag. Hij zag ons al uren in de rij staan bij de kas­sa en zou het liefst weer naar huis zijn gegaan.
Bin­nen viel het ech­ter heel erg mee. Het leek er op dat de vroe­ge bezoe­kers voor­na­me­lijk rich­ting res­tau­rant gin­gen voor een goed­koop ont­bijt en niet naar de win­kel. Die trou­wens nog geslo­ten was. We namen plaats op een bank­je en tel­den af naar 11 uur.

Toen het een­maal zo ver was waren we de eer­sten die naar bin­nen moch­ten. In het maga­zijn had­den we bin­nen enke­le minu­ten alles gevon­den en op de kar gela­den. Kwart over elf ston­den we bij de auto. De mees­te tijd ging ver­lo­ren aan het fat­soen­lijk inla­den. Eigen­lijk had­den we een aan­hang­wa­gen wil­len huren maar dan moesten we later op de dag nog een keer terug. Daar had­den we geen zin in. Zeker nu we zagen dat de eer­ste ver­die­ping van de par­keer­ga­ra­ge al aar­dig vol begon te raken.
Later op de mid­dag, nadat alle ande­re klus­jes ook ach­ter de rug waren leek het me een goed idee om een rond­je te gaan ren­nen. Als com­pen­sa­tie voor de gemis­te trai­ning in de och­tend. Ik koos er voor om een rou­te te kie­zen die me langs ons nieu­we huis zou bren­gen. Aan­staan­de woens­dag krij­gen we de sleu­tel. Ik was benieuwd hoe ver de hui­di­ge bewo­ners al gevor­derd waren met het ver­wij­de­ren van een aan­tal zaken op het per­ceel die wij niet van plan zijn om over te nemen. Te den­ken valt bij­voor­beeld aan een spuug­le­lij­ke molen in de voor­tuin en twee cabi­nes in de schuur waar­in hun paar­den gestald ston­den.
Zeven kilo­me­ter in een rus­tig tem­po ver­der zag ik dat de molen ver­dwe­nen was. Er stond nog wel een of ander vreemd meta­len geraam­te. Maar of de cabi­nes ook opge­ruimd waren kon ik niet goed zien. Vol­gens mij niet. Er lie­pen wel wat men­sen rond, dus hope­lijk waren ze er mee bezig. Het wordt anders kort dag voor hen om alles af te krij­gen voor de over­dracht op woens­dag­mid­dag.
We zijn nu ruim een half jaar ver­der nadat ik het TE KOOP bord bij hen in de tuin zag staan en nu het nog slechts drie nacht­jes sla­pen is heb­ben we geen zin meer lan­ger te wach­ten. Wat ons betreft begin­nen we mor­gen al met de ver­bou­wing.
~ ~ ~

Blij­ven spor­ten in tij­den van druk­te
Mal­le Piet­je