Rondje checken

Vanocht­end vroeg stond ik voor de veran­der­ing eens niet op het sur­vival­ter­rein zoals gewoon­lijk op zondag. Ik had beloofd onze zoon te helpen met het ophalen van een nieuw bed bij de Ikea. Hij wilde per se op een tijd­stip waar­van hij dacht dat het niet druk was. Alsof het ooit nìet druk is bij het Zweedse bouw­pakket­ten­waren­huis.
Ruim­schoots voor de open­ingsti­jd van 11 uur wilden we onze auto dicht bij de uit­gang park­eren. We waren niet de eni­gen die dat van plan waren. Ter­wi­jl ik door het dool­hof van gan­gen reed op zoek naar een plek­je was het humeur van zoon­lief al aardig ver­pest door deze tegenslag. Hij zag ons al uren in de rij staan bij de kas­sa en zou het lief­st weer naar huis zijn gegaan.
Bin­nen viel het echter heel erg mee. Het leek er op dat de vroege bezoek­ers voor­namelijk richt­ing restau­rant gin­gen voor een goed­koop ont­bi­jt en niet naar de winkel. Die trouwens nog ges­loten was. We namen plaats op een bankje en telden af naar 11 uur.

Toen het een­maal zo ver was waren we de eersten die naar bin­nen mocht­en. In het mag­a­z­i­jn had­den we bin­nen enkele minuten alles gevon­den en op de kar geladen. Kwart over elf ston­den we bij de auto. De meeste tijd ging ver­loren aan het fat­soen­lijk inladen. Eigen­lijk had­den we een aan­hang­wa­gen willen huren maar dan moesten we lat­er op de dag nog een keer terug. Daar had­den we geen zin in. Zek­er nu we zagen dat de eerste verdieping van de par­keer­garage al aardig vol begon te rak­en.
Lat­er op de mid­dag, nadat alle andere klus­jes ook achter de rug waren leek het me een goed idee om een rond­je te gaan ren­nen. Als com­pen­satie voor de gemiste train­ing in de ocht­end. Ik koos er voor om een route te kiezen die me langs ons nieuwe huis zou bren­gen. Aanstaande woens­dag kri­j­gen we de sleu­tel. Ik was benieuwd hoe ver de huidi­ge bewon­ers al gevorderd waren met het ver­wi­jderen van een aan­tal zak­en op het perceel die wij niet van plan zijn om over te nemen. Te denken valt bijvoor­beeld aan een spu­u­glelijke molen in de voor­tu­in en twee cab­ines in de schu­ur waarin hun paar­den gestald ston­den.
Zeven kilo­me­ter in een rustig tem­po verder zag ik dat de molen verd­we­nen was. Er stond nog wel een of ander vreemd met­al­en ger­aamte. Maar of de cab­ines ook opgeruimd waren kon ik niet goed zien. Vol­gens mij niet. Er liepen wel wat mensen rond, dus hopelijk waren ze er mee bezig. Het wordt anders kort dag voor hen om alles af te kri­j­gen voor de over­dracht op woens­dag­mid­dag.
We zijn nu ruim een half jaar verder nadat ik het TE KOOP bord bij hen in de tuin zag staan en nu het nog slechts drie nacht­jes slapen is hebben we geen zin meer langer te wacht­en. Wat ons betre­ft begin­nen we mor­gen al met de ver­bouwing.
~ ~ ~

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Tags

(all tags)

Tweets