Thuis is waar één van onze huizen is


[Klik op de foto voor een arti­kel op NOS met de uit­leg waar­om hier geen foto staat van de sleu­tels van ons nieu­we huis]
Met een zwie­ri­ge hand­te­ke­ning die er in mijn gedach­ten altijd mooi­er uit­ziet dan op papier onder­te­ken­de ik de koop­ak­te. Even daar­voor had Inge het­zelf­de gedaan. We zijn nu drie maan­den lang de trot­se eige­naars van twee hui­zen. Na 30 april is dat voor­bij en zijn we per­ma­nent ver­huisd naar ons nieu­we adres in Bem­mel.
Voor het zover is moet er heel wat gebeu­ren. We heb­ben de plan­ning diver­se malen van voor naar ach­ter en weer terug door­ge­no­men. Het zou haal­baar moe­ten zijn. Of net niet. Zoals dat gaat zijn we afhan­ke­lijk van exter­ne fac­to­ren (zoals het weer bij­voor­beeld) die we niet kun­nen beïn­vloe­den. Er lig­gen daar­om enke­le alter­na­tie­ve sce­na­ri­os op de plank voor mocht het onder­weg mis­gaan. Dat zijn ech­ter zor­gen voor mor­gen.
Van­daag vie­ren we ech­ter de sleu­tel­over­dracht. We heb­ben met­een onze doch­ter en klein­kin­de­ren opge­haald om een eer­ste rond­je door het huis en over het erf te maken. Tot nu toe had­den zij alleen nog maar de foto’s gezien. Je kunt je dan wel een beeld vor­men maar in het echt is het natuur­lijk altijd weer net iets anders.
De reac­ties waren alleen maar posi­tief. Bij toe­val von­den de klein­kin­de­ren een bal in de tuin die waar­schijn­lijk van de hond is geweest. Een pot­je voet­bal was goed te doen kre­gen we later te horen. En bij regen kon­den ze over­dekt ver­der gaan in de gro­te schuur, zo had­den ze al bedacht (en uit­ge­pro­beerd). Er moest alleen nog een trap komen naar de zol­der want daar lag hun bal nu. Wordt gere­geld.
Na de bezich­ti­ging reden we naar Mac­Do­nalds en slo­ten aan in de rij van de MacDri­ve. De bedoe­ling was om onze fast food menu’s mee te nemen om thuis op te eten. Waar is dat dan? vroeg onze jong­ste klein­zoon. Tja, daar had hij een punt.

Mal­le Piet­je
Kaal­slag