Weekendje strippen — zondag

De zondag stond in het teken van de ont­man­tel­ing van het kip­pen­hok. Toch kon ik het niet lat­en eerst op het dak van de serre te klim­men. Onder het oran­je dekzeil was het een grote water­plas. Het hout aan de bovenkant was volledig door­weekt en ver­rot. Je kon er zo met je hand doorheen drukken. Aan de onderkant was het even slecht gesteld. De planken leken er wel goed uit te zien, maar dat was bedrog. Toen we ze er af haalden zagen we dat ze aan de bin­nen­z­i­jde ook voor het groot­ste gedeelte al ver­schim­meld waren. Alles kon zo de con­tain­er in (die pas maandag zou arriv­eren).

Dan toch maar met het kip­pen­hok verder gaan waar we gis­ter gebleven waren.

Tussen de buiten- en bin­nen­wand was iso­latie­ma­te­ri­aal ver­w­erkt. Op een enkele plek kwa­men we een wesp in win­ter­slaap tegen en heel veel grote spin­nen. Maar wat ons nog het meest ver­baas­de was een verza­mel­ing aangevreten wal­noten (er staat een wal­noten­boom op het erf). Zou er  miss­chien ergens een eekhoorn ver­stopt zit­ten? Dat zou nog eens leuk zijn! Tot­dat we een doos­je rat­tengif ont­dek­ten. Niet veel lat­er kwam er een­t­je tevoorschi­jn bij het los­rukken van een wand­plaat. We schrokken er zo van dat we te laat waren om de rat te van­gen. Mijn zwa­ger gooide er nog een klauwhamer achter­aan die helaas geen doel trof maar wel bij­na in de sloot terecht kwam. Gelukkig is het bij dit ene exem­plaar gebleven.

Om de wal­noten open te kun­nen bijten had de rat regel­matig aan de balken zit­ten kna­gen om z’n tanden scherp te houden. Het had niet lang meer gedu­urd of de schu­ur was vanzelf in elka­ar gestort.

Eigen­lijk hebben we de kip­pen van een wisse dood gered door de rat te ver­ja­gen en het kip­pen­hok pre­ven­tief af te breken. Maar op dit moment zijn ze nog niet voor rede vat­baar. Het kleine kip­pen­hok dat we op een mooi plek­je hebben neergezet als tijdelijke woon­ruimte negeren ze hard­nekkig. Eigen­wi­js als ze zijn zullen ze naar het lijkt liev­er de nacht door­bren­gen in de open lucht of in hun voor­ma­lig onderkomen dan te verkassen naar hun nieuwe hok­je. Ik mag dat wel, huis­dieren met een eigen wil.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Tags

(all tags)

Tweets