Gekortwiekt

Nie­mand kon ons vertellen hoe oud de wilg achter in de tuin is. Wel dat het hoog tijd was om ‘m flink te knot­ten. Er was anders het gevaar dat door overgewicht de boom zou gaan spli­jten. Met alle gevol­gen van dien.
We had­den con­tact opgenomen met de dier­en­tu­in in Arn­hem om te vra­gen of zij een con­tain­er wilden lev­eren voor de takken. Die kun­nen dan aan de olifan­ten gevo­erd wor­den. En wij besparen de kosten van het lat­en afvo­eren. Jam­mer genoeg waren zij niet geïn­ter­esseerd. Ze had­den meer dan vol­doende aan­bod. De olifan­ten kre­gen het niet weggegeten.
De wilg werd hoe dan ook geknot. Zelf moesten we van­daag alle­bei werken. Ik had er anders graag bij willen zijn om getu­ige te zijn van hoe behendig de bomenkap­per deze knip­beurt op grote hoogte wist uit te voeren. In de ocht­end kre­gen we een film­p­je en enkele foto’s doorges­tu­urd. Het ging in rap tem­po.

Toen ik ’s avonds nog even ging kijken was de kale wilg dus geen ver­rass­ing meer. Toch is het een vreemd gezicht. Hoewel we slechts een paar dagen de sleu­tel hebben, waren we al hele­maal gewend aan deze imposante boom. Hopelijk lat­en de nieuwe scheuten niet al te lang op zich wacht­en. Mocht het een warme zomer wor­den dit jaar dan is het lekker ver­to­even in de schaduw van een wilg.

 En opnieuw heb ik er weer een stapel boom­stam­met­jes bij gekre­gen waarop ik me kan uitleven met mijn hak­bi­jl als train­ing voor de sur­vival­run.

~ ~ ~

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Tags

(all tags)

Tweets