Gekortwiekt

Nie­mand kon ons ver­tel­len hoe oud de wilg ach­ter in de tuin is. Wel dat het hoog tijd was om ‘m flink te knot­ten. Er was anders het gevaar dat door over­ge­wicht de boom zou gaan splij­ten. Met alle gevol­gen van dien.
We had­den con­tact opge­no­men met de die­ren­tuin in Arn­hem om te vra­gen of zij een con­tai­ner wil­den leve­ren voor de tak­ken. Die kun­nen dan aan de oli­fan­ten gevoerd wor­den. En wij bespa­ren de kos­ten van het laten afvoe­ren. Jam­mer genoeg waren zij niet geïn­te­res­seerd. Ze had­den meer dan vol­doen­de aan­bod. De oli­fan­ten kre­gen het niet weg­ge­ge­ten.
De wilg werd hoe dan ook geknot. Zelf moesten we van­daag alle­bei wer­ken. Ik had er anders graag bij wil­len zijn om getui­ge te zijn van hoe behen­dig de bomen­kap­per deze knip­beurt op gro­te hoog­te wist uit te voe­ren. In de och­tend kre­gen we een film­pje en enke­le foto’s door­ge­stuurd. Het ging in rap tem­po.

Toen ik ’s avonds nog even ging kij­ken was de kale wilg dus geen ver­ras­sing meer. Toch is het een vreemd gezicht. Hoe­wel we slechts een paar dagen de sleu­tel heb­ben, waren we al hele­maal gewend aan deze impo­san­te boom. Hope­lijk laten de nieu­we scheu­ten niet al te lang op zich wach­ten. Mocht het een war­me zomer wor­den dit jaar dan is het lek­ker ver­toe­ven in de scha­duw van een wilg.

 En opnieuw heb ik er weer een sta­pel boom­stam­me­tjes bij gekre­gen waar­op ik me kan uit­le­ven met mijn hak­bijl als trai­ning voor de sur­vi­val­run.

~ ~ ~