Iedere dag lifeloggen

Vanocht­end schrok ik niet wakker van de wekker. Ergens tegen acht uur opende ik mijn ogen en zag dat het bij­na acht uur was. Daar schrok ik van. Want de wekker was niet gegaan.
Lichtelijk in paniek (waarom?) sprong ik uit bed. In de bad­kamer kwam ik enigszins tot rust. Het was geen doorde­weekse werkdag. Dus ik hoefde me niet te haas­ten om nog een beet­je op tijd op kan­toor te ver­schi­j­nen.
Had ik miss­chien een afspraak bij ons nieuwe huis? Nee, ook dat was niet het geval con­cludeerde ik tij­dens het tanden­po­et­sen. Ik hoefde zelfs dit week­end niet aan de slag met slop­er­shamer of koevoet. Na een maand hard werken bleek ik zo maar een dag­je vrij te hebben!
Tijd om onder het ont­bi­jt wat bij te lezen op onder andere De Cor­re­spon­dent. Mijn oog viel op Zo stu­urt je smart­phone je lev­ensver­haal door Breg­je Hof­st­ede. Zij doet hier ver­slag van haar poging om een maand lang haar dagelijkse lev­en vast te leggen. Niet (alleen) door er een dag­boek over bij te houden, maar met behulp van ver­schil­lende apps die haar beweg­in­gen en han­delin­gen mon­i­toren en ver­vol­gens ver­w­erken in (voorge­pro­gram­meerde) sce­nar­ios.
Wat een toe­val. Ik kon me nog goed herin­neren dat ze eerder over dit ini­ti­atief schreef. Allereerst dacht ik dat ze van plan was om iedere dag te gaan bloggen. Maar dat was niet zo. Ze wilde nieuwe vor­men van lifel­oggen gaan uit­proberen:

En de keuze­mogelijkhe­den groeien razend­snel. Denk aan ‘lifel­og­ging’: je hor­loge of smart­phone die automa­tisch foto’s of gelu­id­sop­na­men maakt, volau­toma­tis­che com­pi­laties. Een dig­i­taal baby­boek. Of apps waarin je je bezighe­den en stem­ming bijhoudt en beci­jfert.
[Ik ga een maand mijn lev­en loggen. Want wat voor verledens mak­en we straks? — Breg­je Hof­st­ede]

Ha!, dacht ik. Dat ga ik ook doen. Niet via die apps, maar gewoon, iedere dag bloggen. Want een maand gele­den kre­gen we de sleu­tel van ons nieuwe huis. Vanaf dag 1 zouden we volle bak aan de gang moeten met allereerst de ver­bouwing en gaan­deweg de ver­huiz­ing zodat we op 30 april hele­maal over moesten zijn. Het leek me leuk om iedere dag de voort­gang van dat alles hier te delen.
Zo hebben ze van­daag de vlo­erver­warm­ing gelegd. De reden waarom ik niet in het huis kan klussen.

Het is er niet van gekomen. Te vaak lag ik ’s avonds uit­geput op de bank ofwel waren we tot laat bezig om zak­en uit te zoeken in ver­band met gewi­jzigde plan­nen naar aan­lei­d­ing van onvoorziene ver­rassin­gen die voortk­wa­men uit de ver­bouwing. Alle­maal heel ver­moeiend en tij­drovend. Ook span­nend en enerverend. Maar het bloggen schoot er dan vaak bij in.
Miss­chien had ik er beter aan gedaan om toch een van de apps te gebruiken die Breg­je Hof­st­ede bespreekt in haar laat­ste artikel. Hoewel ze allen zo hun beperkin­gen1 ken­nen had ik er waarschi­jn­lijk meer mee vast­gelegd of gedeeld dan ik nu heb gedaan. De vraag is of ik er echt tevre­den mee zou zijn geweest. Ik zie bloggen toch meer als een per­soon­lijke ver­sla­g­leg­ging en niet zozeer als het zake­lijk reg­istr­eren van wat ik zoal doe op een dag. Dan maar wat min­der updates.
~ ~ ~


  1. Voor­beeld: “Wat er wordt bijge­houden, wordt gro­ten­deels bepaald door tech­nis­che beperkin­gen (gedacht­en en emoties zijn vooral­snog niet door com­put­ers af te lezen). De app beslist ver­vol­gens welke con­clusies er uit de beschik­bare infor­matie wor­den getrokken.” 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Tags

(all tags)

Tweets