Vier pannenbier alstublieft

Het waren twee fan­tastis­che dagen. Maar zwaar. Ontzettend zwaar.
Na de eerste dag vanaf half acht bezig te zijn geweest met het over­heve­len van oude dak­pan­nen van de ene kant van het dak naar de andere kant dacht ik ’s avonds nog best wel fit te zijn. Tot­dat ik thuis op de bank viel en niet veel lat­er ontzettend kramp kreeg in mijn link­er­been. Alle mag­ne­siumtablet­ten ten spi­jt die ik de afgelopen weken heb ges­likt.
Ze had­den me er wel al voor gewaarschuwd. Het onhandig scheef lopen over de pan­lat­ten op het dak met per keer vier dak­pan­nen in de han­den zou zijn tol gaan eisen was de inschat­ting van de ervaren bouw­vakkers. Alleen had ik niet verwacht dat het meteen de eerste avond raak zou zijn.
Won­der­lijk genoeg bleef de spier­pi­jn de vol­gende dag achter­wege. Dus stond ik om half acht weer paraat om deze keer mijn bij­drage te lev­eren aan het klaar­leggen van de nieuwe dak­pan­nen die op de voorz­i­jde van het dak kwa­men te liggen. Het was een ver­rass­ing voor de bouw­ploeg die er vanu­it was gegaan dat ik het na een dag wel voor gezien zou houden. Niets dan respect dat ik alsnog kwam opda­gen.
Om drie ’s mid­dags zat­en we moe maar voldaan aan het pan­nen­bier op de nok van het nieuwe dak. Weer een klus geklaard.

~ ~ ~

Geef een reactie