19545 — zaterdag

Van­och­tend moest onze jong­ste klein­zoon M. afzwem­men voor diplo­ma B. Hij deed het uit­ste­kend zo kreeg ik via de app te lezen en te zien. Want zelf kon ik er niet bij zijn.

Ik bevond me bui­ten het zwem­bad op het par­keer­ter­rein met de oud­ste klein­zoon die in een fase zit (denk ik) dat hij niet zo goed kan omgaan met de momen­ten dat zijn jon­ge­re broer­tje wat meer aan­dacht krijgt dan hij­zelf. Op hem inpra­ten haalt dan niet veel uit. En om hem bij de haren naar bin­nen te sle­pen is ook niet zo’n goed idee.

Dus hield ik hem bui­ten in de gaten waar hij mok­kend tak­jes en steen­tjes liep weg te schop­pen ter­wijl onder­tus­sen bin­nen M. bezig was om te laten zien hoe goed hij gevor­derd was de laat­ste maan­den.

Af en toe dreig­de het mis te gaan werd mij geappt omdat hij in het voor­bij­gaan niet kon laten een duim op te ste­ken dat alles onder con­tro­le was en daar­door dan met­een de con­tro­le even ver­loor. Deze vorm van aan­dacht voor zijn ouders en groot­ou­ders die langs de kant zaten deed hun hart dan wel weer smel­ten.

Voor­af had­den we onder­ling grap­jes gemaakt of de bad­mees­ters na afloop zou­den ver­kon­di­gen dat ieder­een gezakt was. Ten­slot­te was het 1 april. Maar dat soort humor bij deze toch wel span­nen­de gebeur­te­nis voor de kin­de­ren bleef ach­ter­we­ge.

Toen dui­de­lijk was dat M. het er goed van af had gebracht besloot N. over zijn hart te strij­ken en kon­den we als­nog naar de kan­ti­ne om live getui­ge te zijn van de diplo­ma­uit­rei­king.

Geluk­kig had­den we de foto’s nog, placht men dan te zeg­gen. Jam­mer genoeg is een gedeel­te daar­van van slech­te kwa­li­teit. De lens van de Pen­tax came­ra is waar­schijn­lijk ver­vuild geraakt want er zit een soort van smog­waas over de foto’s. Erg irri­tant.

~ ~ ~

Kwes­tie van per­spec­tief

Van­mid­dag waren we op zoek naar nog wat extra boom­pjes en strui­ken voor bij het eer­ste stuk­je bestra­ting wat klaar is in onze nieu­we tuin. Daar­voor brach­ten we niet alleen een bezoek aan een gespe­ci­a­li­seer­de boom­kwe­ker maar beslo­ten we ook even bij een groot tuin­cen­trum langs te gaan. Daar hing het met de blo­te benen bui­ten zoals dat altijd bij het eer­ste mooie len­te­weer het geval is.

Ter­wijl wij het vele uit­ge­stal­de groen bewon­der­den en slechts met moei­te onze keus kon­den maken slen­ter­den er ook veel bezoe­kers rond die het alle­maal maar niets von­den. Een kwes­tie van ver­plicht mee met de part­ner en maar hopen dat het alle­maal weer snel voor­bij zou zijn. Het is leuk om dan af en toe op de reac­ties of gezichts­uit­druk­kin­gen te let­ten wan­neer de ene helft van een stel enthou­si­ast bezig is om iets leuks uit te zoe­ken en daar­voor de ander er ook bij wil betrek­ken in een bij voor­baat gedoem­de poging om er een geza­men­lijk pro­ject van te maken.

Zo zag ik een man naar een boom­pje wij­zen waar­van hij wel vond dat die er mooi uit­zag nadat zijn part­ner daar ver­schil­len­de keren om gevraagd had. Tot­dat hij de prijs op het kaartje las toen het boom­pje op de win­kel­wa­gen gezet werd. Met een afge­me­ten ‘Zo mooi istie nou ook weer niet’, werd het boom­pje reso­luut terug­ge­zet.

De fraai­ste opmer­king werd gebe­zigd door een jon­ge vrouw over­vol in ver­wach­ting die met part­ner en (schoon)moeder blijk­baar op sleep­touw werd geno­men om aan­plant voor hun nieu­we onder­ko­men aan te schaf­fen (mijn inter­pre­ta­tie). Bij een prach­ti­ge boom die al geheel in bloei stond en waar wij een tijd­je heb­ben staan twij­fe­len of het in onze tuin zou pas­sen, kon zij niets anders con­clu­de­ren dan dat hon­derd euro wel heel erg veel was voor ‘een stok met bloe­men eraan’.

Het blijft fas­ci­ne­rend om met z’n allen naar het­zelf­de te kij­ken en toch geheel iets anders te zien.