Hand in hand over de Mandelabrug

In de begin­ja­ren van het uit­gaans­le­ven van onze jong­ste zoon wer­den wij ’s nachts een keer wak­ker gebeld met het alar­me­ren­de bericht dat hij op de Man­de­la­b­rug van zijn fiets was getrok­ken en in elkaar gesla­gen door enke­le opge­scho­ten jon­gens. Ach­ter­af gezien is hij er met wat kleer­scheu­ren en ver­won­din­gen aan gezicht en han­den rede­lijk goed van afge­ko­men. Maar de schrik zat er natuur­lijk goed in.

Het was niet de eer­ste en ook niet de laat­ste keer dat we hoor­den over geweld op de Man­de­la­b­rug.

Ook dit week­end was het weer raak. Dit­maal werd zelfs het lan­de­lij­ke nieuws gehaald van­we­ge een ern­sti­ge mis­han­de­ling van twee jon­ge­man­nen die hand in hand lie­pen. En zo stond Arn­hem opnieuw in kor­te tijd nega­tief in de belang­stel­ling.

Wat mij opviel aan de beschrij­ving van de gebeur­te­nis was het vol­gen­de:

  • dat anno 2017 twee jon­ge­man­nen het nor­maal gespro­ken niet aan­dur­ven hand in hand over straat te gaan uit angst anders­den­ken­den te pro­vo­ce­ren;
  • dat een groep tie­ners opge­fokt raakt bij het zien van een stel met dezelf­de sek­su­e­le geaard­heid dat hand in hand over straat loop;
  • dat een van de tie­ners een beton­schaar bij zich heeft;
  • dat deze beton­schaar gebruikt wordt om bij een van het stel de tan­den uit de mond te slaan.

Ik kan hier met mijn ver­stand niet bij.

Hoe mooi zou de wereld wel niet zijn wan­neer ieder­een, onge­acht geslacht, ras of nati­o­na­li­teit onbe­vreesd gene­gen­heid voor elkaar zou kun­nen tonen, al was het maar door elkaars hand vast te hou­den? Zal het ooit zover komen?

~ ~ ~

6 Replies to “Hand in hand over de Mandelabrug”

  1. Ik ben blij dat ik het niet begrijp.

    Beantwoorden

    1. Dan kun­nen we elkaar de hand schud­den (en een stuk­je hand in hand blij­ven door­lo­pen 😉 )

      Beantwoorden

  2. Als die jon­gen met die beton­schaar (wie loopt er nu rond met een beton­schaar?) eens wat vaker de han­den van zijn vrien­den vast zou hou­den, zou hij van­zelf wat zacht­aar­di­ger wor­den. Denk ik.

    Beantwoorden

    1. Ja, dat mag ik ook graag den­ken. De van­zelf­spre­kend­heid waar­mee in veel geval­len geweld wordt gebruikt blijf ik beang­sti­gend vin­den. Als­of dat ook maar iets oplost.

      Beantwoorden

  3. Ik weet niet of het ooit beter wordt. Maar dat neemt niet weg dat we blij­ven pro­be­ren!

    Beantwoorden

    1. Zo denk ik er ook over. Gewoon door­gaan met aan­to­nen dat het wel nor­maal is.

      Beantwoorden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *