Hand in hand over de Mandelabrug

In de begin­jaren van het uit­gaansleven van onze jong­ste zoon wer­den wij ’s nachts een keer wakker gebeld met het alarmerende bericht dat hij op de Man­de­labrug van zijn fiets was getrokken en in elka­ar ges­la­gen door enkele opgeschoten jon­gens. Achter­af gezien is hij er met wat kleer­scheuren en ver­wondin­gen aan gezicht en han­den redelijk goed van afgekomen. Maar de schrik zat er natu­urlijk goed in.

Het was niet de eerste en ook niet de laat­ste keer dat we hoor­den over geweld op de Man­de­labrug.

Ook dit week­end was het weer raak. Dit­maal werd zelfs het lan­delijke nieuws gehaald van­wege een ern­stige mis­han­del­ing van twee jonge­man­nen die hand in hand liepen. En zo stond Arn­hem opnieuw in korte tijd negatief in de belang­stelling.

Wat mij opviel aan de beschri­jv­ing van de gebeurte­nis was het vol­gende:

  • dat anno 2017 twee jonge­man­nen het nor­maal gespro­ken niet aan­dur­ven hand in hand over straat te gaan uit angst ander­s­denk­enden te provo­ceren;
  • dat een groep tieners opge­fokt raakt bij het zien van een stel met dezelfde sek­suele geaard­heid dat hand in hand over straat loop;
  • dat een van de tieners een beton­schaar bij zich heeft;
  • dat deze beton­schaar gebruikt wordt om bij een van het stel de tanden uit de mond te slaan.

Ik kan hier met mijn ver­stand niet bij.

Hoe mooi zou de wereld wel niet zijn wan­neer iedereen, ongeacht ges­lacht, ras of nation­aliteit onbevreesd gene­gen­heid voor elka­ar zou kun­nen tonen, al was het maar door elka­ars hand vast te houden? Zal het ooit zover komen?

~ ~ ~

6 Comments

Als die jon­gen met die beton­schaar (wie loopt er nu rond met een beton­schaar?) eens wat vak­er de han­den van zijn vrien­den vast zou houden, zou hij vanzelf wat zach­taardi­ger wor­den. Denk ik.

Geef een reactie