Met z’n vieren

De zold­er in de schu­ur bij ons nieuwe huis is klaar. Alleen ont­breekt nog een vaste trap. We kun­nen daarom nog niet al te grote of zware voor­w­er­pen naar boven bren­gen, maar er staan vol­doende dozen ingepakt die overge­huisd kun­nen wor­den.

Boven­di­en moeten we noodged­wo­nen al wat eerder spullen gaan over­huizen om het huidi­ge huis wat min­der rom­melig te lat­en overkomen. We kri­j­gen namelijk bezoek van poten­tiële kop­ers.

En dat ter­wi­jl ons huis al verkocht is. Helaas is de koop­ster kort gele­den overleden.

Het was een tijd­je onduidelijk wat er zou gaan gebeuren. Zouden de erf­ge­na­men afzien van de koop en accepteren dat ze een boetebedrag moesten betal­en? Dat klinkt miss­chien vanu­it finan­cieel oog­punt als iets lucratiefs, maar eerlijk gezegd zit­ten we niet te wacht­en om ver­vol­gens weer met het huis in verkoop te gaan. We willen het lief­st zo snel mogelijk ver­huizen en niet meer bezig hoeven te zijn met dit huis.

Op vri­jdag kre­gen we te horen van de make­laar dat ze niet afzien van de koop. Wel gaan ze proberen om het huis meteen weer van de hand te doen.

Zodoende komen vol­gende week al de eerste kijk­ers. Miss­chien wat lastig voor onze plan­ning, maar wij willen er graag aan meew­erken omdat het miss­chien voor ons posi­tief kan uit­pakken indi­en we op deze manier een week of twee langer zouden kun­nen bli­jven zit­ten. Dat zou ons net wat ruimte geven om de ver­bouwing zon­der haast­werk en druk op een goede manier af te ron­den.

Voor van­daag had ik daarom een aan­hang­wa­gen gere­serveerd. Daarmee gin­gen we allereerst voor onze dochter bij een col­le­ga van haar een vaat­wass­er ophalen. Onze zoon had aange­bo­den mee te helpen tillen. Daar­na reden we met z’n dri­et­jes naar ons huis om de eerste lad­ing dozen en andere spullen in te laden. Toen dat klaar was reden we met z’n vieren (Inge was er nu ook bij) naar het nieuwe huis.

Onder­weg viel het ons op dat het een hele tijd gele­den was dat we met z’n vieren in één auto had­den gezeten. Bin­nen de kort­ste keren wer­den er aller­lei herin­ner­in­gen uit­gewis­seld over ‘vroeger’. Zo werd een dag­je ver­plicht dozen sjouwen toch ook nog een heel gezel­lige dag.

~ ~ ~

2 Comments

Het viel ons ineens op dat we zo weinig (of eigen­lijk hele­maal niet) met ons vieren in één auto zit­ten. We gaan regel­matig ergens met z’n allen naar toe, maar dan vaak met twee auto’s omdat het met de kleinkinderen en aan­hang niet meer past in een auto.
Tja, van die overleden koop­ster is zek­er bizar. Wie houdt daar nu reken­ing mee? En ze scheen zo blij te zijn met ons huis (hoor­den we van de make­laar, zelf hebben we haar nooit gespro­ken). Bij de eerste bezichtig­ing zei ze al na enkele minuten dat het wat haar betrof een bekeken zaak was. En dan dit…

Geef een reactie