Kantoorburgerlijke ongehoorzaamheid

Vanocht­end vroeg zag ik op kan­toor een col­le­ga van de facil­i­taire dienst bezig om pen­nen­bak­jes onder de bureau’s op onze afdel­ing te mon­teren. Ik vroeg hoe het met hem ging. Naar omstandighe­den goed, kreeg ik als antwo­ord. Hij was sinds kort weer aan het werk. Op ther­a­peutis­che basis.

Dat kon ik begri­jpen.

In decem­ber vorig jaar was hij van een lad­der gevallen en had daar­bij van het ene been de enkel gebro­ken en van het andere de knie. Of daaromtrent. De details weet ik niet pre­cies maar wat ik ervan onthouden heb had hij geprobeerd om staande op de lad­der iets verder te reiken dan hand­ig was waar­door de lad­der onder hem was wegge­gle­den. Gevolg: met ker­st­mis thuis in het gips.

Ik had dit jaar eens geen zin om rond oud en nieuw te werken, grapte hij. Hoewel ik een vol­gende keer toch liev­er bei­de armen breek.

Onder­tussen had hij het laat­ste bak­je beves­tigd. Tijd voor de vol­gende afdel­ing. Maar eerst een kop­je koffie. Ik werk tenslotte op ther­a­peutis­che basis.

Niet veel lat­er kwa­men de collega’s van mijn afdel­ing bin­nenge­drup­peld. Ver­baasd vroe­gen ze zich af wat dat idiote ding onder hun bureau deed, om het daar­na met veel gemop­per te ver­wi­jderen.

Over ther­a­peutis­che bezigheid gespro­ken.

~ ~ ~

4 Comments

Da’s zek­er lang gele­den! Leuk dat je weer kwam lezen.
Ja, we zijn bij­na ver­huisd. Offi­cieel 1 mei over, maar miss­chien enkele dagen lat­er mocht dat mogelijk zijn. Want waarschi­jn­lijk is niet alles op tijd klaar.

Geef een reactie