Wie eet wie?

Voor haar ver­jaardag had Inge planten of vis­sen gevraagd voor in de moerasvi­jver bij onze nieuwe won­ing. Ik besloot voor de vis­sen te gaan. Het moesten exem­plaren zijn die niet al te groot zouden wor­den en lief­st met een niet al te opval­lende kleur tegen de vele reigers die de omgev­ing bevolken. Want bij de moerasvi­jver had­den wij geen bescherming in de vorm van net­ten of iets dergelijks gep­land.

De verkop­er adviseerde om de goudel­rits (spreek uit als goud-elrits, niet goudel-rits wat ik dus deed) te nemen. Ze zijn makke­lijk in onder­houd, kun­nen tegen vijver­wa­ter van ver­schil­lende (zelfs lage) kwaliteit en planten zich snel voort. Op dat laat­ste zat ik niet zo te wacht­en, maar met die reigers in de buurt was het miss­chien wel hand­ig. En, waar het voor­namelijk om ging, ze wer­den niet grot­er dan zo’n 7 tot 8 cen­timer.

Spe­ci­aal vis­senvo­er was niet nodig mits er in de vijver vol­doende planten en insek­ten zat­en. Dat was het geval. Pri­ma, zei de verkop­er. Dan kun­nen de vis­jes zich te goed doen aan de water­vlooien en eventuele kleine tor­ret­jes.

Met een zak­je vol goudel­rits (is het een cadeaut­je, ja maar inpakken hoeft niet hoor) ging ik naar huis. Inge vond ze geweldig. Missie ges­laagd.

Samen lieten we ze los nadat ze had­den kun­nen wen­nen aan het vijver­wa­ter. Omdat het water nog wat groenig van kleur is waren ze bin­nen no time niet meer te zien toen ze naar de bodem van de vijver afdaalden. Wel zagen we plots een of ander zwart geval opdoe­men.

Was het een uit de kluiten gewassen water­vlooi? Een kleine kikker of sala­man­der? We kon­den het niet goed zien omdat het beestje (het moest iets lev­ends zijn want het bewoog) zich ver­school tussen de planten. Na wat gek­looi luk­te het me uitein­delijk om wat het dan ook was uit de vijver te schep­pen.

Het bleek een gigan­tis­che tor te zijn. De lengte was zek­er wel zo’n 5 cen­time­ter. Min­stens net zo groot als de vis­jes die we er net in had­den los­ge­lat­en. Wat nu? Was het wel veilig om dit mon­ster terug te zetten in de vijver? We kon­den ons niet voorstellen dat de vis­jes deze tor zouden gaan veror­beren. Eerder ander­som.

Inter­net gaf uitkomst. We had­den een ‘grote spin­nende water­tor’ in onze vijver. Geen bedreig­ing voor de goudel­rits en vice ver­sa. Een mooie aan­winst en extra pre­sen­t­je voor Inge d’r ver­jaardag.

~ ~ ~

Tags

(all tags)

Tweets