Rondje water lozen

Eer­ste paas­dag. Van­daag doen we wat rus­tig aan met ver­bou­wen en ver­hui­zen. Zal ik van de gele­gen­heid gebruik maken om een keer­tje uit te sla­pen? Nah, zon­de van de vrije tijd. Of zal ik ein­de­lijk weer eens naar sur­vi­val­trai­ning gaan?
Ik sta in dubio. Maar ik neem geen enkel risi­co. Omdat ik al een hele tijd niet meer spor­tief bezig ben geweest lijkt het me beter een rond­je te gaan hard­lo­pen.
In ons nieu­we huis staan kachel­tjes die de muren en vloer ver­sneld (niet te snel want dat is ook weer niet goed) dro­gen zodat we niet al te veel ver­tra­ging oplo­pen in de plan­ning. Er staat ook een soort van dro­ger die het vocht uit de muren trekt en in een gro­te emmer loost. Die moet regel­ma­tig leeg wor­den gemaakt.
Dus trek ik mijn hard­loop­schoe­nen aan en besluit op en neer te ren­nen in een tem­po dat past bij mijn geslon­ken con­di­tie om het ver­za­mel­de vocht te gaan lozen. Het is nog vroeg wan­neer ik op pad ga en er zijn wei­nig ande­re men­sen op de been of de fiets. Ter­wijl het onge­loof­lijk mooi weer is.
Ruim bin­nen de 30 minu­ten ben ik op de plaats van bestem­ming. Dat viel erg mee. Ik zet mijn spor­t­hor­lo­ge op pau­ze en ga aan de slag met het leeg­ma­ken van de emmer en het voe­ren van de kip­pen. Daar­na sluit ik alles weer goed af en maak me op voor de 5 km terug naar huis.
Dat gaat min­der goed. Al met­een voel ik over­al pijn­tjes. De ver­moeid­heid slaat snel toe. Bin­nen de kort­ste keren is de snel­heid er hele­maal uit. Geluk­kig trekt de pijn na een tijd­je wat weg. Ik kan weer genie­ten van het lopen.
Thuis aan­ge­ko­men doe ik nog een goe­de coo­ling down. Daar­na dou­chen gevolgd door een uit­ge­breid paas­ont­bijt. Heer­lijk!
Nu blij­ven vol­hou­den om regel­ma­tig te gaan ren­nen zodat ik bin­nen­kort ook weer de sur­vi­val­trai­ning aan­durf.
~ ~ ~